22 بهمن سال 1357

سالروز شکست انقلاب عظیم و پر حماسه مردم پرامید و فداکاری است که علیه 57 سال بیداد رژیم خونریز پهلوی به پا خاستند

افسوس که نتایج انقلاب ملت سرقت شد و سلطنت مشروطه جای خود را به ولایت مطلقه داد. ساطور خونچکان ستمگران دست به دست شد و به این ترتیب دیکتاتوری عمامه وعبا و نعلین، جایگزین دیکتاتوری تاج و شنل و چکمه گردید و همه چیز به نقطه صفر بازگشت!

آنچه که عوض نشد اساس مبتنی بر فاشیزم آریایی و شونیزم قومی بود.

دو تصویر ذیل ازمیدان توپخانه تهران برداشته شده است:

مجسمه شاه سقوط کرد و جای آنرا آرم جمهوری اسلامی گرفت.

این در حالی است که پایه های هخامنشی آن همچنان پابرجاست!

شاه، سلطنت را موهبتی آسمانی دانست و شیخ، خلافت را امتداد حاکمیت الله!

یکی برای وصال به دروازه های تمدن کشت،

 و دیگری برای تقرب به دروازه های جنت !

 نوحکومتان رژیم جدید را" نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران " نامیدند

 و دهها هزار نفر از مخالفینش را با عنوان مفسد فی الارض اعدام کردند

در همان هفته های اول بسیاری ناامید شدند،

 در همان ماههای اول بسیاری اعدام شدند،

و در همان سالهای اول بسیاری در جنگ با عراق کشته شدند.

طی این 86 سال گذشته،

بخش بزرگی از ثروتهای مادی و معنوی

 زیر دندانهای حرص و طمع و هوس حاکمان جویده شد.

86 سال است که ملل و اقوام کشوری که ایران نامیده می شود

 در حسرت مفاهیمی چون حریت، مساوات، عدالت، رفاه، امنیت ... هستند.

خلاصه کلام اینکه بعد از انقلاب جای چماقداران رژیم عوض شد

و به این ترتیب شعبان جعفری ها جای خود را به حاجی بخشی ها دادند.

http://www.millishura.com/Farsi/index.html

انقلاب 57 سه دهه پس از آن همه شوق ملی و امید آزادی! آنها که آن همه ابتکار و همبستگی ملی را بر باد دادند، آزادی را به بند کشیدند، نظام سلطنتی را زیر عنوان نظام ولایت فقیه احیاء کردند، تمام اصطلاحات و فرهنگ شاهنشاهی و دیکتاتوری را به جامعه باز گرداندند، تاریخ را در کتاب ها دگرگونه جلوه دادند و دوروئی و فریب را سیاست حاکم کردند، به تاریخ پاسخگو هستند، اما پیش از آنکه در آن دنیا پاسخگو باشند و یا به تاریخ، در همین دنیا، در شهرها و خیابان های ایران پاسخ خود را خواهند گرفت. همین عجز و ناتوانی که برای نگهداشتن قدرت به چنین قلع و قمعی برای در اختیار داشتن مجلس هشتم تن داده اند، پاسخ نیست؟ آنان که در پناه حمایت مردم به آسودگی سر بربالین می گذاشتند و به رای 99 و نیم در صد به جمهوری اسلامی می بالیدند، امروز و در همین انتخاباتی که در پیش است، چه دارند که به آن بنازند؟ روحانیت از بیم سپاه، سپاه از بیم بسیج، هر سه از بیم زدوبند دیگری با امریکا و همگی نگران حمله نظامی، جنگ داخلی، تجزیه ایران و.... حتی اگر هیچیک از اینها نیز نباشد و رخ ندهد، بیکاری 23 میلیون نیروی کار، واردات 60 میلیارد دلاری، خشم ونفرت مردم خواب را به چشم حکومتیان حرام نمی کند؟ دیدار آیت الله خمینی در کوچه های قم با مردم، یعنی سفر شاهنشاهی خامنه ای به یزد؟ تظاهرات میلیونی مردم تهران در خیابان انقلاب، یعنی تظاهراتی که حالا بسیج و سپاه و آموزش و پرورش و حراست ادارات با دستور و بخشنامه در پی پر کردن یک میدان آزادی اند؟ آن پرستاران و پزشکانی که آنچنان دست در دست به استقبال آزادی و رهائی از قید دیکتاتوری شاه رفتند، دلشان برای دیکتاتوری ولایت فقیه و مجلس فرمایشی لک زده بود؟ آنها که راست و چپ آیت الله منتظری نشسته بودند، قرار بود آیت الله متنظری را در خانه اش حبس کنند؟ پشت و پهلوی یک ملت از این خیانت ملی دریده است!

peiknet 2008 02 10

09:09 گرينويچ - دوشنبه 11 فوريه 2008 - 22 بهمن 1386

سالگرد انقلاب اسلامی در ایران برگزار شد

مراسم سالگرد انقلاب اسلامی در ایران برگزار شده و در مراسم تهران محمود احمدی نژاد سخنرانی کرده است

روز دوشنبه، 11 فوریه (22) بهمن سال جاری با بیست و نهمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در ایران مصادف است و به همین مناسبت راهپیمایی هایی در نقاط مختلف سازمان داده شده و راهپیمایان با شعارهایی حمایت خود را از جمهوری اسلامی ابراز داشته و قطعنامه ای را در حمایت از سیاست های نظام تصویب کرده اند.

در تهران، روسای سه قوه، اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس مجلس خبرگان و رئیس مجمع تشخیص مصلحت، دبیر شورای نگهبان و سایر مقامات ارشد جمهوری اسلامی در راهپیمایی ها شرکت داشتند.

مراسم نهایی در تهران در میدان آزادی - شهیاد سابق - برگزار شد و محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور، در این مراسم سخنانی ایراد کرد

رادیو و تلویزیویون دولتی ایران این مراسم را به طور مفصل و همراه با تفسیر و شعار پخش کرد

راهیپمایی سالگرد انقلاب در سال جاری در حالی برگزار می شود که قرار است انتخابات دوره نهم مجلس حدود یک ماه دیگر برگزار شود

به همین مناسبت، موضوع انتخابات از جمله مهمترین موضوعاتی بود که خبرنگاران در گفتگو با برخی از مقامات شرکت کننده در راهپیمایی مطرح کردند.

به گزارش خبرگزاری دولتی ایران - ایرنا - اکبر هاشمی رفسنجانی در مورد انتخابات مجلس، خواستار آن شد که مسئولان و ناظران انتخاباتی زمنیه شرکت "جریانات مختلف کشور" در انتخابات را فراهم کنند.

وی در عین حال نسبت به حضور گسترده مردم در انتخابات ابراز اطمینان کرد و گفت که "امروز هرگونه تفرقه در نظام ما و در اقشار مردم، برای دشمن قابل استفاده خواهد بود."

انتخابات رقابتی و قطعنامه راهپیمایی

در حالیکه صلاحیت جمعی از داوطلبان شرکت در انتخابات رد شده است، احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان که تعیین نهایی تعیین صلاحیت ها را در اختیار دارد، انتخابات آینده را "کاملا رقابتی" توصیف کرد.

	به گزارش فارس قایق توقیف شده بریتانیایی از جمله دیدنیهای مراسم تهران بود

به گزارش خبرگزاری فارس، آقای جنتی در واکنش به اظهارات کسانی که رد صلاحیت ها را به منزله محدودیت امکان رقابت در انتخابات دانسته اند گفت که "قطعا با مشخص شدن نتایج معلوم می شود که رقابتی است یا نه

وی گفت که در فرصت باقیمانده تا سوم اسفند، شورای نگهبان به شکایت داوطلبان رد صلاحیت شده رسیدگی می کند.

خبرگزاری های ایران از حضور میلیون ها نفر در راهپیمایی روز دوشنبه در تهران و سایر شهرهای ایران خبر داده اند و به گزارش خبرگزاری فارس، قایق های بریتانیایی که سال گذشته توسط نیروی دریایی ایران توقیف شد نیز در مقابل ساختمان سازمان میراث فرهنگی در معرض دید راهپیمایان قرار داشت.

در این مراسم قطعنامه ای در ده بند خوانده و با تکبیر شرکت کنندگان در میدان آزادی تصویب شد.

در این قطعنامه، از جمله به دستاوردهای اخیر در زمینه فن آوری هسته ای، تولید داروهایی برای بیماری های صعب العلاج و پرتاب یک موشک کاوشگر اشاره شده و از آنها به عنوان "تحقق شعار علمی ما می توانیم" ابراز قدردانی شده است.

در بخش دیگری از این قطعنامه آمده که جمهوری اسلامی فراتر از تعهدات قانونی خود با آژانس بین المللی انرژی اتمی همکاری کرده و تاکید شده است که در هر حال، ایران "هرگز تحت فشار و تحریم، از فعالیت غنی سازی اورانیوم دست نخواهد کشید."

قطعنامه راهپمیایی تهران سیاست های اسرائیل و آمریکا را محکوم می کند و در زمینه های دیگر مسایل منطقه ای، خواستار حل بحران لبنان و انتخاب رئیس جمهور جدید آن کشور می شود و با انتقاد از سیاست "نو محافظه کاران آمریکا"، راه بازگشت آرامش به منطقه را خروج نیروهای اشغالگر از عراق و افغانستان می داند.

این قطعنامه با تاکید بر لزوم شرکت مردم در انتخابات، خواستار آن می شود که در تایید داوطلبان نامزدی انتخابات مجلس، "صلاحیت های مد نظر قانون اساسی، رهبری و مردم" مورد نظر قرار گیرد.

قطعنامه از تلاش های هر سه قوه به خصوص رئیس جمهور برای پاسخگویی به "نیازهای واقعی مردم" قدردانی می کند

بهرام رحمانی

در آستانه بیست و نهمین سالگرد انقلاب بهمن 1357 مردم ایران، قبل از هر بحثی ضروری است که یاد همه عزیزانی که در راه آزادی و برابری و عدالت اجتماعی در حکومت پهلوی و در انقلاب 57 و در حکومت اسلامی جان باختند را گرامی بداریم! بهترین یاد زنده نگاه داشتن خاطره این عزیزان، ادامه و پیگیری هر چه جدی تر مبارزه آن ها در راه آزادی، برابری و سوسیالیسم، برپایی جامعه ای است که در آن، حرمت و موجودیت انسان بالاتر از هر مسئله و مصلحت اقتصادی و سیاسی حکومت مورد توجه قرار گیرد

واژه انقلاب معنی و مفهوم بسیار گسترده اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی عمیق و با ارزشی دارد. هر چند حکومت اسلامی و به طور کلی جریانات رنگارنگ بورژوازی آن را خدشه دار کرده است. انقلاب به معنی دگرگونی عمیق و واژگون کردن حکومتی که بر علیه منافع مردم عمل می کرده است. و برپایی حکومتی که منافع توده های مردم را تامین کند و در کنترل مردم و خدمت گزار مردم باشد نه مافوق مردم. انقلاب یعنی بر چیدن بساط تبعیض و نابرابری، ظلم و ستم، سانسور و اختناق و برقراری یک جامعه آزاد، برابر، عادلانه و مرفه

انقلاب علم رهایی انسان است که نیروها و سیاست ها و شعارها و اهداف خود را می طلبد و با توجه به شرایط خاص هر کشوری شرایط و اعتلای انقلابی و تحقق آن فراهم می گردد. بنابراین، انقلاب نه با دستور کسی و جریانی راه می افتد و نه تعطیل می شود. انقلاب، باید زمینه ها و انگیزه های قوی اقتصادی، سیاسی و اجتماعی را پشت سر خود داشته باشد. انگیزه هایی که رهایی بخش باشد و به ستم و استثمار انسان از انسان پایان دهد. در انقلاب 57 دیدیم که انقلاب به معنای واقعی همبستگی و اتحاد انسانی را به حدی ارتقا داد که هر انسانی حتی خود را به جلو گلوله سرکوبگران سرمایه می انداخت تا به بغل دستی خود اصابت نکند و یا او را از تیررس سرکوبگران خارج کند. در انقلاب دیدیم که چگونه مردم در منازل خود را باز می گذاشتند تا انقلابیونی که در تعقیب سرکوبگران قرار داشتند در منزل آن ها پناه بگیرند بدون این که آن ها را بشناسند. در دوره انقلاب بشاشیت و شادابی اجتماعی و عشق به پیروزی به اوج خود می رسد و کم تر منافع فردی مدنظر قرار می گیرد

انقلاب 1357 ایران، اجتماعی ترین و عظیم ترین انقلاب قرن بیستم بود. این انقلاب که بورژوازی به آن انقلاب «اسلامی» لقب داده است اسلامی نبود، بلکه مردم برای رهایی از حکومت دیکتاتوری شاه و ساواک مخوف آن، و برای برقراری یک جامعه آزاد، برابر، پر رفاه و انسانی دست به انقلاب زدند نه برای اسلام. گرایش مذهبی، تا ماه های آخر انقلاب، دخالت چندانی در اعتصابات و اعتراضات مردم نداشت. گرایش ارتجاعی مذهبی با جدی شدن امر انقلاب، در سطح بین المللی هنگامی مورد توجه دولت های پیشرفته صنعتی قرار گرفت که آن ها ناتوانی حکومت شاه را در سرکوب انقلاب دیدند و برای نجات سرمایه و حفظ منافع خود در ایران، به حمایت از این گرایش و رهبری آن خمینی برخاستند. در داخل کشور، از حزب توده تا بخشی از رهبری چریک ها که بعدها به نام «اکثریت» انشعاب داد و از نهضت آزادی تا جبهه ملی و غیره از رهبری خمینی حمایت کردند. برخی از سازمان های چپ هم که مخالف قدرت گیری گرایش مذهبی بودند بسیار ضعیف بودند و در سال های اوایل انقلاب، با سیاست های غلط خود و با ضربات پلیسی متلاشی شدند.

اعتراضات پراکنده و محدود آغاز انفلاب 57، هنگامی جدی تر شد که ده ها هزار نفر از مردم تبريز در 29 بهمن 1356، به ادارات و بانک ها و مراكز دولتی حمله كردند. این حرکت دم و دستگاه دولتی را دچار شوک کرد. با آغاز سال 1357، انقلاب ایران وارد مرحله نوینی شد. پس از تابستان ۵۷ تنها كارگران صنايع الكترونيكى در تهران و شهرهاى جنوبى، كاركنان سازمان آب در تهران و يك مجتمع بزرگ صنعتى در نزديكى تهران دست به اعتصاب زدند که در ماه های بعدی اعتصابات گسترده تر و عمومی تر شد.

تا این دوران، تظاهرات ها کم تر رنگ و بوی مذهبی داشت اما از اواخر بهار 57، آرام آرام، رنگ و بوی مذهبی بيش تری به مبارزات مردم زده شد. انتقال خمینی از عراق به فرانسه، دولت های امپریالیستی و رسانه های بین المللی آن ها، به ویژه بی.بی.سی، تبلیغات وسیعی را برای شناساندن خمینی و رنگ و بوی مذهبی دادن به اعتراضات توده ای را بر روی آنتن های خود بردند و کم تر درباره مبارزه گرایش چپ جامعه خبر و گزارش پخش کردند. در بسياری از تظاهرات های توده ای، کمشکش هایی نیز ميان نيروهای چپ و مذهبی به وجود آمد. اما سرنگونی سریع حکومت پهلوی سبب شد که این کمکش ها به یک شکاف طبقاتی عمیق و شفافی منجر نشود

با خروج شاه از ایران در 7 بهمن 57 و با ورود خمینی به تهران در تاریخ 12 بهمن، معلوم بود که حکومت پهلوی آخرین نفس های خود را می کشد. هم زمان با معرفی دولت موقت به نخست ‌وزیری مهندس مهدی بازرگان، روند مذهبی شدن نیز شدت گرفت. کیهان 14 بهمن در صفحه 4 خبر داد که نام سازمان زنان به سازمان رفاه و ارشاد خانواده تغییر کرد. در کنار این خبر اطلاعیه کمیته رفاه و تنظیم برنامه ‌های خمینی را منتشر کرد که براساس آن، مردان و زنان باید به صورت جداگانه به ملاقات «امام» بروند و به همین دلیل صبح ها به آقایان و بعد از ظهرها به خانم ها اختصاص یافته است

لازم به تاکید است که در مقابل این روند مذهبی شدن انتقادات و اعتراضات وسیعی، به ویژه به محدودیت ها و موانعی که در مقابل آزادی زنان قرار داده می شد بالا گرفت. در این میان روشنفکران «لائیک» و «لیبرال» بیش تر به این انتقادات و اعتراضات یورش بردند

اما نقطه عطف پیشروی سریع گرایش مذهبی، سخنرانی 16 اسفند امام خمینی در مدرسه رفاه، درباره حجاب اجباری بود. ایشان در آن سخنرانی گفت: «در وزارتخانه اسلامی نباید معصیت بشود. در وزارتخانه های اسلامی نباید زن های لخت بیایند. زن ها بروند اما با حجاب باشند. مانعی ندارد بروند کار کنند لیکن با حجاب شرعی باشند.»(کیهان 16 اسفند 57)

در واقع خمینی، با این سخنرانی معروف خود، به گروه های مرتجع مذهبی خط داد که وحشی گری های خود در جامعه را با سرکوب زنان به کلیه عرصه های اجتماعی سراسر کشور گسترش دهند. پس از این سخنرانی، نه تنها هجوم حزب الهی ها به تجمعات به ویژه تجمعات زنان شدیدتر شد، بلکه در خیابان ها به صورت زنانی که حجاب اجباری اسلامی را رعایت نمی کردند اسید می پاشیدند و یا بر لب زنانی که ماتیک زده بود تیغ می کشیدند

در این میان طبقه کارگر و مردم آزادی خواه فاقد تشکل های مستقل دموکراتیک خود و سازمان ها و احزاب قوی سوسیالیستی بودند. زیرا حکومت پهلوی پدر و پسر، با کین و دشمنی فوق العاده ای گرایش چپ را سرکوب می کرد. در دو حکومت پهلوی، برگزاری اول ماه مه، روز کارگر، و هشت مارس، روز جهانی زن ممنوع بود. ساواک به هر انسانی که مشکوک به مخالفت سیاسی با حکومت می شد و یا کتابی را از کسی می گرفت که در لیست سیاه حکومت بود زندانی و شکنجه و اعدام می کردند. امروز طرفداران احیای سلطنت با تحریف تاریخ و تراشیدن صدها توجیه در تلاشند به این جنایات حکومت های پهلوی سرپوش بگذارند و با تحریف واقعیت های تاریخی، به زعم خود به خصوص نیروی جوان را شستشوی مغزی دهند

در واقع هر محقق و تحلیل گری که یک ارزیابی واقع بینانه و بی طرفانه از نیروهای موثر دخیل در انقلاب بهمن 57 ایران داشته باشد بی شک به این نتیجه خواهد رسید که این انقلاب را کارگران، زنان، دانشجویان و دانش آموزان، نویسندگان و هنرمندان و روزنامه نگاران متعهد و مترقی، مردم محروم و آزادی خواه، و در پیشاپیش همه کارگران قهرمان صنایع نفت به پیروزی رساندند اما به دلیل بی تجربگی و عدم تشکل های دموکراتیک، سازمان ها و احزاب واقعا سوسیالیست و برابری طلب و... نتوانستند در مقابل نیروهای رنگارنگ بورژوازی که در کمین سرکوب انقلاب نشسته بودند پیروز شوند و آلترناتیو طبقاتی خود را به قدرت برسانند؟

صادرات نفت ایران در دوره های انقلابی در اثر اعتصاب و کم کاری کارگران صنایع نفت روزبروز کاهش پیدا کرد و در نهایت قطع شد. کارکنان پالایشگاه تهران، در 19 شهریور 57 در اعتراض به کشتار خونین روز جمعه 17 شهریور میدان ژاله، اعتصاب کردند. دامنه اعتصابات به تدریج به مناطق نفتی جنوب و پالایشگاه آبادان نیز گسترش یافت. خشم کارگران از حکومت پهلوی شدت بیش تری به خود گرفت و بر دامنه اعتصابات افزود. تا این که تولید نفت ایران در نیمه اول سال 1357، روزانه 9/5 میلیون بشکه در روز بود، بعد از توقف کامل صادرات در 6 دی ماه، به حدود 700 هزار بشکه و در حد مصرف داخلی کاهش یافت. بنابراین، حدود 5 میلیون بشکه از تولید جهانی نفت، یعنی رقمی در حدود 10 درصد از کل تولید آن روز جهانی کم شد

بدین ترتیب، قطع صدور نفت ایران، تاثیر جهانی خود را نشان داد. در چنین شرایطی، جیمز شلزینگر، وزیر انرژی وقت آمریکا اعلام کرد که در صورت ادامه توقف صدور نفت ایران، کشورش مجبور به جیره‌بندی نفت خواهد شد. کشورهای تولید کننده نفت، برای جبران کمبود نفت ایران، تولید نفت خود را به میزان 2 میلیون بشکه در روز افزایش دادند.

هر چند میزان وابستگی آمریکا به نفت خلیج فارس اندک بود، اما این واقعیت که 30 درصد نفت مورد نیاز اروپای غربی و 60 درصد نفت مورد نیاز ژاپن از خلیج فارس و تنگه هرمز فراهم می‌شد، وابستگی استراتژیک غرب به این منطقه را برجسته تر می کند. بنابراین، قطع صدور نفت از یک سو توجه محافل بورژوازی بین المللی را متوجه انقلاب ایران کرد تا در جهت تضعیف و سرکوب این انقلاب، طرح و برنامه داشته باشند. کنفرانس سران کشورهای پیشرفته صنعتی در «گوادلپ» به همین منظور برگزار گردید. از سوی دیگر، همین اعتصاب کارگران قهرمان صنایع نفت بود که کمر حکومت شاه را شکست و آن را به زمین زد.

بدین گونه، اعتصاب شکوهمند کارگران صنایع نفت، هم بورژوازی ایران و هم بورژوازی بین المللی را بیش از بیش به وحشت انداخت تا جدی تر به فکر سرکوب انقلاب ایران باشند. به ویژه اگر در بغل گوش همسایه شمالی ایران «شوروی»، حکومتی جایگزین حکومت پهلوی می شد که در آن گرایش چپ جامعه دست بالا را می گرفت شکست بزرگی برای بورژوازی بود. پس باید به هر بهایی جلو این روند انقلابی را می گرفتند

برخی تحلیل های بورژوایی، به ویژه تحلیل های طیف های رنگارنگ سلطنت طلبان این است که حکومت شاه را دولت هایی که در کنفرانس گوادلپ حضور داشتند، سرنگون کردند. این ها از این طریق می خواهند انقلاب را زیر سئوال ببرند و قدرت توده های جان به رسیده علیه حکومت شاهنشاهی را نفی کنند در حالی که کنفرانس گوادلپ هنگامی برگزار شد که توده میلیونی مردم در خیابان ها بودند و اعتصاب و اعتراض کارگران، کارمندان، دانشجویان و دانش آموزان، نویسندگان و هنرمندان و روزنامه نگاران سراسر ایران را فراگرفته بود. بنابراین، روشن بود که حکومت شاه رفتنی است

از این رو، کشورهای صنعتی بزرگ جهان از یک سو نگران به خطر افتادن منافع خود در تحولات ایران بودند و از سوی دیگر، آن ها نمی خواستند که در بغل گوش شوروی، حکومتی تاسیس شود که در آن، کارگران و نیروهای چپ تاثیرگذار باشند.

سرانجام روز ۱۴ دی ماه 1357، یعنی در واقع حدود 37 روز قبل از پیروزی انقلاب بهمن سران چهار کشور سرمایه داری بزرگ جهان، یعنی آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان (کارتر، کالاهان، ژیسکاردستن و اشمیت) در گوادلپ تصمیم گرفتند شاه را ببرند و خمینی را به ایران برگردانند. پس از این کنفرانس، تحولات ایران شتاب بیش تری به خود گرفت. محمدرضا شاه، 26 دی ماه 1357 با چشمانی گریان ایران را ترک کرد. خمینی هم روز 12 بهمن ماه وارد تهران شد.

ژنرال هویزر، برای انتقال قدرت به ایران آمد. او، با بهشتی و بازرگان و سران ارتش و بختیار ملاقات کرد تا شرایط واگذاری قدرت با شرایط دول امپریالیستی را به حاکمان جدید فراهم کند؛ به ویژه فرماندهان ارتش را قانع کند که هوس کودتا به سرشان نزند. آن ها شرایط خود را علنی نکردند. اما معلوم بود که مهم ترین شرایط آن ها عبارتند بودند از: سیسم سرمایه داری خدشه دار نشود؛ صدور نفت ایران از سر گرفته شود؛ ارتش هم چنان دست نخورده باقی بماند؛ همچنین برخی از تسلیحات استراتژیک آمریکایی از ایران خارج شود و... در واقع به درخواست هویزر بود که ارتش اعلام بی طرفی کرد و خمینی، توانست حکومت موقت را اعلام کند

بدین ترتیب، سران چهار کشور صنعتی جهان، این حامیان حکومت شاه، هنگامی متوجه شدند که کشتارهای شاه هم چون کشتار 17 شهریور میدان ژاله تهران، و تغییر پی در پی نخست وزیر و کابینه و برقراری حکومت نظامی نیز در عزم و اراده مردم انقلابی تاثیری ندارد به این نتیجه رسیدند که به نفع سرمایه است شاه را ببرند و خمینی را بیاورند تا از یک سو انقلاب به دست گرایش چپ نیافتد و از سوی دیگر، منافع شان در ایران در معرض خطر قرار نگیرد.

جنایت 17 شهریور 57 میدان ژاله در تهران، اوج وحشی گری حکومت شاه بر علیه مردم معترض و انقلابی بود. در این روز، نیروهای گارد شاهنشاهی، پلیس ضدشورش، نیروهای ساواک و...، به دستور شاه، مستقیما به روی مردم آتش گشودند تا با آفریدن رعب و وحشت بیش تر جلو پیشروی انقلاب را بگبرند.

شاه، شب 16 شهریور دستور داد در 12 شهر کشور حکومت نظامی برقرار شود. حکومت نظامی در شهر های تهران، کرج، قم، تبریز، مشهد، اصفهان، شیراز، آبادان، اهواز، قزوین، جهرم، و کازرون برقرار گردید. مردم مرعوب حکومت نظامی نشدند و روز 17 شهریور، بزرگ ترین تجمع اعتراضی در میدان ژاله تهران برگزار شد که به گزارش خبرگزاری ها حدود 20 هزار تن در آن شرکت داشتند

کماندوها، تانك ها، مسلسل ها و هلی‏كوپترها از زمین و هوا جنگ خونینی را علیه تجمع كنندگان بی سلاح به راه انداختند. در این جنگ نابرابر، صدها نفر کشته و زخمی شدند. بسیاری از جان باختگان از پشت، یعنی هنگام فرار مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند. اجساد كشته ‏شدگان توسط كامیون های ارتش به نقاط نامعلومی حمل و در گورستان های دسته جمعی دفن شد. در تاریخ ایران، این روز به عنوان «جمعه سیاه» نام گرفت

بدین ترتیب، نیروهای عقب مانده ملی - مذهبی و لیبرال و حامیان بی المللی آن ها و در راس همه سران چهار کشور صنعتی یاد شده، در یک جهت حرکت کردند تا هر چه زودتر جلو پیشروی و تعمیق انقلاب را بگیرند تا قدرت به دست گرایش چپ نیافتد

حکومت اسلامی، با سرکوب خونین انقلاب 57 مردم ایران، بهترین و بزرگ ترین خدمت را به بورژوازی داخلی ایران و جهان کرد

آیت الله خمینی، یک رهبر سیاسی انقلابی نبود. او، یک عنصر پرخاشگر و ارتجاعی و خرافی بود که از شرایط به وجود آمده در جامعه ایران، آرایش نیروهای درگیر در انقلاب 57، با استفاده از احساسات مذهبی توده ها و امکانات مالی و تبلیغی وسیعی که روحانیت در اختیار داشت و همچنین با حمایت دولت های امپریالیستی سوار بر موج انقلاب شد و سپس فرمان سرکوب انقلاب را صادر کرد. حتی وعده و وعید های دروغینی که خمینی داد در فریب مردم موثر بودند؛ از جمله این وعده ها تقسیم پول نفت بین «مستضعفان»، آزادی احزاب و... بود. اما هنگامی که وی بر اریکه قدرت نشست نه تنها به هیچ کدام از آن وعده های خود وفادار نماند، بلکه سرکوب شدیدی را آغاز کرد و تروریسم دولتی را در جهان اشاعه داد

جنبش چپ، به دلایل مختلف، از جمله عدم درک شفاف از مبارزه مستقل طبقاتی، جوان بودن و سرکوب های شدید پلیسی که تحمل کرده بود، و همچنین توهم به گرایش مذهبی، نتوانست از فرصت و شرایط تاریخی پیش آمده به نفع توده های مردم بهره برداری کند. یک دلیل عدم موفقیت گرایش چپ این بود که همواره توسط حکومت های دیکتاتوری پهلوی و ساواک سرکوب شده بود و امکان فعالیت علنی به ویژه پس از کودتای 1332 به این سو پیدا نکرده بود در حالی که دستگاه عریض و طویل روحانیت در ایران، که هم از امکانات مالی و تبلیغی دولتی برخوردار بود و هم از حمایت گسترده گرایش مذهبی و بازاریان بسیاری از رهبران جنبش چپ ایران، در دوارن جوانی به زندان افتادند و در دوران انقلاب از زندان آزاد شده بودند قادر به رهبری توده ها نبودند. شاید در آن دوره «کومه له»، که از سال 1362 با تشکیل حزب کمونیست ایران، «سازمان کردستان حزب کمونیست ایران (کومه له)» نامیده می شود تنها جریان چپ دوران انقلاب بود که از همان روزهای نخست پیروزی انقلاب، آشکارا در مقابل حکومت اسلامی ایستاد و نیروهای انقلابی و مردم زحمت کش کردستان را در مقابل حملات وسیع حکومت اسلامی بسیج کرد و یک مقاومت توده ای قدرت مندی را سازمان داد. و کردستان را به سنگر واقعی آزادی خواهان و سوسیالیست های سراسر ایران تبدیل کرد. اکنون با گذشت 29 سال از عمر حکومت اسلامی، در اثر مبارزه پیگیر کارگری سوسیالیستی کومه له، کردستان هم چنان سنگر آزادی خواهان ایران و یکی از نیروهای سوسیالیستی اجتماعی موثر در جهت سرنگونی حکومت اسلامی و تحقق برنامه حزب کمونیست ایران است البته یکی دو جریان کوچک کمونیستی نیز بودند که به حکومت اسلامی نه گفتند. اما نیروهای چپ مطرح آن دوره تا حدودی شیفته امام «ضدامپریالیست» شدند و نتوانستند از این فرصت تاریخی به نفع توده های مردم استفاده کنند.

طی سال های 60 با وجود ضربات سنگین و عمیقی که حکومت اسلامی بر نیروهای چپ ایران وارد کرد و گروه گروه اعضا و هواداران آن ها را به جوخه های مرگ سپرد. اما نیروهای بازمانده این جنبش، با وجود مشکلات امنیتی شدید، کمبودها و مشکلات زیاد و ضربه هایی که خورده بود، شروع به بازسازی خود کرد از جمله تشکیل حزب کمونیست ایران در سال 1362، با رجعت مستقیم به سوسیالیسم علمی مارکس و انگلس، اقدام مهم و ارزنده تاریخی سیاسی و جواب محکمی به حکومت اسلامی و همه نیروهای بورژوازی بود. در این دوره نیروهای به ظاهر «چپ» پروروس هم چون حزب توده و فدائیان اکثریت که از یک طرف مشغول سمپاشی علیه نیروهای چپ و کمونیست بودند و از سوی دیگر به بارگاه خمینی دخیل بسته بودند و برای مضحکه انتخابات ریاست جمهوری و مجلس ارتجاع به نفع کسانی چون خامنه ای، خلخالی و... تبلیغ می کردند و با انتشار اطلاعیه ها و بیانیه های رسمی از مردم می خواستند به آن ها رای دهند. همچنین از حکومت اسلامی می خواستند سپاه پاسداران، این نیروی سرکوبگر نوپا که در کردستان، ترکمن صحرا، خوزستان مشغول کشتار مخالفین حکومت بودند و در شهرهای دیگر نیز وحشیانه به تجمعات کارگران، زنان، دانشجویان حمله می کردند را به سلاح های سنگین مجهز کند.

خمینی، که همواره قطعنامه های سازمان ملل را در جهت برقراری آتش بس رد می کرد و بر شعار پان اسلامیسم «راه قدس از کربلا می گذرد» تاکید می کرد و ده ها هزار انسان را قربانی این شعار کاذب کرد سرانجام با پذیرش قطعنامه 598 سازمان ملل، جام زهر را سر کشید؛ این بار قتل عام زندانیان سیاسی را صادر کرد تا از این طریق مانع اعتراضات توده ای که در طول هشت سال جنگ انباشته شده بود گرفته شود. در اواخر بهار و تابستان 67، هزاران زندانی سیاسی را با سئوال و جواب های دو سه دقیقه ای قتل عام کردند. صدها تن از فعالین سیاسی و فرهنگی را در داخل و خارج کشور ترور نمودند. در سال 1377 اوج وحشی گری وزارت اطلاعات حکومت اسلامی بر علیه نویسندگان و فعالین سیاسی در داخل کشور بود. 18 تیر 1378، نیروهای امنیتی نیمه های پب به دانشگاه تهران یورش بردند و دست به سرکوب دانشجویان زدند. با آغاز ریاست جمهوری پاسدار احمدی نژاد، سرکوب و سانسور و شکنجه و اعدام شدت بیش تری گرفت که هنوز هم ادامه دارد

وقایعی که پس از پیروزی انقلاب بهمن 57، توسط حاکمان تازه به دوران رسیده یکی پس از دیگری به اجرا درآمدند موقعیت حکومت اسلامی را تا حدودی تثبیت کرد

اشغال سفارت آمريكا، یکی از وقایع مهم پس از انقلاب بود. این اقدام بیش تر تاثیر داخلی داشت تا تاثیر خارجی. زیرا با اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان خط امام، سازمان هایی که صرفا سیاست های ضدآمریکایی و ضدامپرياليستی داشتند در مقابل این مسئله خلع سلاح ایدئولوژیک شدند و خمینی را پرچمدار ضدامپریالیست دانستند. سازمان های چپ آن دوره درباره ماهیت طبقاتی خمینی و درباره ضدامپریالیست بودن او، مباحث کسالت آوری دارند. این یک گام مهم در راستای تثبیت حکومت اسلامی و به ویژه خط خمینی در مقابل گرایشات دیگر به اصطلاح ملی - مذهبی بود.

حمله به کردستان، ترکمن صحرا، خوزستان و اعدام های گروهی گام دیگری در این راستا بود. سرکوب زنان و اجباری کردن حجاب، انحلال سازمان های سیاسی، تشکل های کارگری و بستن روزنامه ها، انقلاب فرهنگی، کشتار زندانیان سیاسی در سال های 60 تا 62 و 67 و با تشدید سرکوب و خفقان تا حدودی موقعیت خود را تحکیم بخشید. اما البته تاکنون نتوانسته است امنیت سرمایه را برقرار نماید و هم چنان سرمایه ها از ایران ادامه دارد. موقعیت انقلابی هنوز فروکش نکرده است. جنگ ایران و عراق واقعه مهمی در تثبیت حکومت بود. به همین دلیل خمینی آن را یک نعمت الهی نامید. انقلاب فرهنگی و بستن دانشگاه ها، گام دیگری در تثبیت حکومت اسلامی بود. تا این که وقایع سال 60 پیش آمد و حکومت اسلامی با سرکوب و کشتار شدیدتر پایه های خود را محکم تر کرد. به نظرم این ها مهم ترین فاکتورهایی هستند که هر کدام به نوبه خود پایه های حکومت ارتجاعی اسلامی را محکم کردند

در شرایط کنونی جنبش کارگری، جنبش زنان و جنبش دانشجویی با هر ضعف و کمبودی در صحنه سیاسی ایران حضور فعال و چشم گیری دارند رهبران این جنبش ها، با جسارت و شهامت بیش تری فعالیت می کنند و چهره های محبوبی هستند. نیروهای چپ و کمونیست نیز از آن درجه کیفیت و کمیت سیاسی - تشکیلاتی برخوردار هستند که این بار فرصت تاریخی را از دست ندهند و با روشنگری های صریح، روشن و شفاف سیاسی - تشکیلاتی خود توده های مردم را سازمان دهی کنند و حرکت های اعتراضی و انقلابی را در جهت منافع طبقاتی کارگران و مردم محروم هدایت نمایند. اکنون جامعه ایران، بیش از هر زمانی از تاریح این کشور، آبستن حوادث مختلف و بستر بسیار مناسبی برای به کارگیری تجارب انقلاب 57 و استفاده از درس ها و نقاط قوت و ضعف آن است.

امروز بیش از 60 درصد جامعه ایران را نیروی پرانرژی جوان تشکیل می دهند. این نیرو پتانسیل بسیار قوی و انگیزه های محکمی در تحولات انقلابی دارد. سرکوب ها و وحشی گری های حکومت اسلامی در مقابل این نیروی جسور و آگاه به زانو درآمده است. نمونه روشن آن وقایع 16 آذر امسال در دانشگاه ها و وقایع پس از آن است. نیرویی که در جهت پیوند و اتحاد جنبش کارگری، جنبش زنان، و جنبش های برابری طلب تحت ستم بی وقفه می کوشد. این نیرو را دیگر نمی توان با ضربات پلیسی خفه کرد. این نیروی جوان تاکنون نیز نشان داده است که برای آگاه کردن مردم و حضور فعال در سازمان دادن یک انقلاب اجتماعی بر علیه سرمایه داری و حکومت حامی سرمایه، توان و ظرفیت بالایی دارد. بنابراین، باید این نیرو را بسیار جدی گرفت و تقویت کرد هم فکری و تبادل نظر و مبارزه مشترک نسل دوران انقلاب و نسل جوان امروزی به لحاظ سیاسی و اجتماعی اهمیت به سزایی در رشد و پیشرفت جامعه دارد

سران حکومت اسلامی، از همان روزهای نخست قدرت گیریشان سرکوب سیستماتیک زنان را در اولویت سیاست های ارتجاعی خود قرار دادند. گروه های حزب الله در خیابان ها از جمله به تجمعات زنان یورش می بردند و آنان را مورد ضرب و شتم قرار می دادند؛ حتی به صورت زنان اسید می پاشیدند و به لب زنان ماتیک شده تیغ می کشیدند

روزنامه کیهان، 17 اسفند 1357، درباره سرکوب زنان و اعتراض اجتماعی به این سرکوب ها نوشت: «گروه ها و دسته جات مختلف زنان از صبح امروز در خیابان های شمالی و مرکزی تهران به مناسبت روز جهانی زن و به خاطر ابراز نظریات خود درباره حجاب زنان دست به راهپیمائی زدند. در راهپیمائی های امروز زنان، تعداد زیادی از دانش آموزان مدارس دخترانه نیز شرکت داشتند. آن ها ضمنا علیه کسانی که به زنان بی حجاب در روزهای اخیر حمله کرده اند، شعار می دادند... راهپیمائی امروز در حالی انجام شد که ریزش برف بی وقفه از اولین ساعات بامداد آغاز شده است. طبق گزارش های رسیده در ادارات و وزارتخانه های مختلف نیز از صبح امروز جلساتی برای رسیدگی به مسائل حجاب که طی چند ساعت اخیر مطرح شده به بحث و گفتگو پرداختند و در برخی واحدها کارها برای چند ساعت دچار وقفه شد. بحث و گفتگو درباره حجاب از دیروز در تهران بالا گرفته است و از صبح امروز به دنبال مصاحبه تلفنی رادیو ایران با داماد امام خمینی اوج گرفت. گزارش های خبرنگاران کیهان از چندین مورد برخورد زنان بی‌حجاب با عناصر تندروئی که آن ها را ملزم به سر کردن چادر می کردند حکایت دارد. کارکنان زن قسمت فروش هواپیمائی ایران شعبه ویلا امروز اعلام داشتند حجاب اجباری زن باید نجابت و پاکی درون او باشد آن ها عقیده داشتند که حجاب ظاهری نباید اجباری باشد این زنان همچنین گفتند روحانیون می توانند در این مورد اظهار نظر کنند اما نباید اجباری در کار باشد ... در خیابان ها برخی مردان به ما می‌گویند: یا روسری یا توسری این توهین بزرگی است به نیمی از اجتماع که در انقلاب اخیر در کنار مردان شرکت داشتند و شهید دادند

کیهان به گزارش خود چنین ادامه می دهد: «... هم زمان با حمله گروهی از مردان در میدان ولیعهد به چند زن بی‌حجاب و پرتاب سنگ به سوی آن ها که منجر به مجروح شدن چند نفر از آن ها شد راهپیمائی از این میدان توسط زنانی که مورد اهانت قرار گرفته بودند و زنان دیگری که به آن ها پیوسته بودند به طرف دانشگاه تهران آغاز شد. در تعدادی از بیمارستان های تهران نیز امروز اعتراض هائی به نحوه روبرو شدن با مساله حجاب اسلامی شروع شد. در شبکه چهار بیمارستان به‌آور زنان کارمند امروز اعلام داشتند اگر تصمیم قاطع و قانع کننده‌ای امروز گرفته نشود نمی‌توانند سرکار حاضر شوند. زنان کارگر و کارمند بیمارستان هزار تختخوابی نیز تاکید داشتند که حجاب اجباری زن باید پاکی و نجابت او باشد. در مخابرات 118 و قسمت 124 نیز امروز زنان کارمند در رابطه با مساله حجاب دست به راهپیمائی زدند

... 15 هزار زن که در دانشکده فنی دانشگاه تهران جلسه سخنرانی داشتند به دنبال یک رای‌گیری تصمیم گرفتند دست به راهپیمائی بزنند. آن ها در حالی که گروهی از مردان همراهشان بودند به طرف نخست وزیری حرکت کردند. زن ها شعار می دادند:«ما با استبداد مخالفیم»، «چادر اجباری نمی خواهیم». پیش از ظهر امروز خبرنگار کیهان از دانشگاه تهران گزارش داد که یک گروه از مردان تندرو با شعار «مرگ بر ارثیه رضا کچل» وارد دانشگاه تهران شدند و به نفع چادر و حجاب دست به تظاهرات زدند.» (کیهان 17 اسفند 57)

هم زمان با بالا گرفتن اعتراضات زنان، خشنونت زن ستیزان و آزادی ستیزان نیز شدیدتر می‌شود:

«گروه هائی از زنان از صبح امروز در خیابان های تهران دست به تظاهرات زدند و در مقابل دادگستری اجتماع کردند. این زن ها نسبت به خشونت های چند روز اخیر عده ای مرتجع و مشکوک نسبت به زنان بی‌حجاب اعتراض داشتند. تظاهرات زنان از صبح پنج شنبه به دنبال چندین حمله در نقاط مختلف شهر به زنان بی‌حجاب در خیابان های مسیر دانشگاه تهران شروع شد. که در چند نقطه منجر به برخورد با کسانی شد که زیر نقاب اسلامی به آن ها حمله کردند و حتی چند تیر هوائی نیز شلیک کردند. زنان معترض دیروز نیز در دانشگاه تهران اجتماع کردند و طی سخنرانی هائی حمله افراد مشکوک به زنان بی حجاب را محکوم کردند اما در ساعاتی که این اجتماع ادامه داشت عده ای با گلوله های برف که در آن ها سنگ کار گذاشته شده بود زن ها را مورد هجوم قرار دادند مهاجمین به اجتماع کنندگان دیروز در چند مورد برچسب طرفدار قانون اساسی زده که با اعتراض زن ها روبرو شد. به دنبال تظاهرات و اجتماعات دیروز اولین ساعات صبح امروز نیز از چند نقطه تهران زن ها به حرکت درآمدند جمعی از آن ها مستقیما خود را به دادگستری رسانده و جمع دیگری پس از اجتماع در دانشگاه تهران و اعلام نظراتشان درباره حجاب و چادر به سمت دادگستری حرکت کردند. در دبیرستان های دخترانه تهران نیز امروز جمع زیادی از دانش آموزان برای اعتراض به اعمال فشارهای عده ای مشکوک در خیابان های شهر زیر نام طرفدار اسلام در محوطه مدارس خود اجتماع کردند. تظاهرات در چند دبیرستان آن قدر بالا گرفت که مدیرکل آموزش و پرورش تهران صبح امروز در چند دبیرستان دخترانه حضور یافت و با دانش آموزان در این باره صحبت کرد. درباره تظاهرات روز پنج شنبه خبرگزاری پارس گزارش داد که عده ای گارد انقلابی برای پراکنده ساختن حدود 15 هزار زن که در بیرون دفتر مهدی بازرگان دست به اعتراض زده بودند اقدام به تیراندازی هوائی کرد. این گروه که در زیر برف سنگین دست به تظاهرات زده بودند در مسیر خود با حدود 200 تظاهر کننده مخالف روبرو شدند که سعی داشتند تظاهر کنندگان زن را متفرق کنند خیابان های اطراف دادگستری از صبح امروز توسط افراد مسلح بسته شده بود (کیهان 19 اسفند 57)

کیهان، 21 اسفند از راهپیمائی صدها تن از زنان در سنندج و صدور قطعنامه ای 13 ماده ای در مخالفت با حجاب اجباری خبر داده است. همچین در اصفهان حدود 50 تن از زنان کارمند و دانشگاهی به همراه دو بانوی قاضی به دفاتر روزنامه های کیهان و آیندگان مراجعه کرده و به لزوم اجبار در گذاشتن حجاب اعتراض کردند. دانش آموزان چند دبیرستان دخترانه در اعتراض به اجبار در حجاب از رفتن بر سر کلاس های درس خودداری کردند. هم زمان گروهی از زنان تهرانی با تجمع در مقابل ساختمان رادیو تلویزیون از پخش نشدن اخبار و گزارش های راهپیمائی های زنان ابراز نارضایتی کردند.

در اجتماع زنان «حزب الهی» در «پارک ملت»، «گوهرالشریعه دستغیب»، به عنوان نماینده «انجمن اسلامی زنان معلم» در حمایت از حجاب اسلامی زنان و نیز عملکرد قطب زاده در رادیو تلویزیون سخنرانی کرد. صادق قطب زاده خبر داده بود که از فردا تلویزیون ایران سعی خواهد کرد مفاهیم جمهوری اسلامی را روشن کند. این زنان هم فکر مردان مرتجع حکومت اسلامی، قطعنامه ای را نیز در تجمع خود قرائت کردند که در بند دوازدهم آن تاکید شده بود که: «خواهران مسلمان ما حجاب را به مثابه «سنگر پیکار» و حصار تقوا به تمامی زنان مبارز و انقلابی پیشنهاد می نماید.» (کیهان 26 اسفند 57)

حکومت اسلامی، با وحشی گری های بیش تر زنان را حتی از ابتدایی ترین حقوق خود نیز محروم کرد تا از طریق کل جامعه را مرعوب کند. حکومت اسلامی، در طول سال جاری تحت عنوان «مبارزه با مفاسد اجتماعی»، سرکوب زنان و جوانان را در خیابان تشدید کرده است، نشان دهنده این واقعیت است که هنوز هم پس از گذشت 29 سال از حاکمیت قداره بندان اسلامی، زنان مرعوب این حکومت نشده اند

هر سال در آستانه سالگرد انقلاب بهمن، حکومت اسلامی در داخل کشور و سلطنت طلبان در خارج کشور پرچم عزاداری خود را بالا می برند و با تحریف تاریخ و واقعیت اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دوران پهلوی و مقطع انقلاب و حکومت اسلامی، تلاش می کنند که نیروی جوان ایران را شستشوی فکری دهند

سطنت طلبان، این طیف از بورژوازی مخالف حکومت اسلامی، سعی دارد در تبلیغات خود، حکومت پادشاهی سابق ایران را با حکومت های پادشاهی سوئد و انگلستان در نزد جوانان ایرانی جا بزند

یکی از این رسانه های طرفدار «رضا پهلوی»، فرزند محمدرضا پهلوی، رادیویی به نام «رادیو صدای شما» در استکهلم است

رادیو «صدای شما»، یک تیم ناسیونالیست افراطی و ضدعرب و ضدکمونیست را دور خود جمع کرده است که هر کدام از آن ها به شیوه خود، در جهت تطهیر حکومت پهلوی، تلاش می کنند. این رادیو حتی با ساواکی ها و تیمسارهای دوران حکومت پهلوی گفتگو می کند و آن ها طوری با «افتخار» درباره این حکومت سخن می گویند که انگار در پادگان برای سربازان سخنرانی می کنند. به ویژه در مقطع انقلاب بهمن این تیمسارها فعال تر می شوند و به تحریف تاریخ و واقعیت های انقلاب بهمن می پردازند و به جریانات چپ و کمونیست فحاشی و پرخاشگری می کنند

این رادیو در فوریه 2008، به مناسبت سالگرد انقلاب بهمن 57، از جمله گفتگویی با خانم «نادره افشاری» داشت که وی آن را تحت عنوان «چاخان های کمدی سیاسی» در سایت خود نیز به طور کتبی درج کرده است. نادره افشاری، از اعضای سابق شورای ملی مقاومت مجاهدین بود و مدت هاست که به تیم این رادیو پیوسته و در دفاع از سلطنت طلبان و رضا پهلوی سنگ تمام گذاشته است. وی این مطلب خود را چنین آغاز می کند

«دروغ‌های نجومی‌ای است كه دست اندركاران ویران ساختن ایران در رابطه با تعداد زندانیان سیاسی، اعدامیان و شكنجه ‌شدگان دو دوره‌ی پادشاهی پهلوی اول و پهلوی دوم ساخته و پرداخته‌اند. «مصطفی فاتح كه در سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم در مقام رئیس شركت نفت، دوست و عامل شماره‌ی یك انگلیس‌ها در ایران بود و حزب توده‌ی كمونیستی یونیون جك و ساخت انگلستان را در ایران تولید كرد ... با این همه عمادالدین باقی با شجاعتی بی‌مانند [!] برای این كه به نوشته‌ی خودش می‌داند كه بالاخره این راز از پرده برون خواهد افتاد، در این راستا آمار جالبی ارائه می‌كند كه تماما گفته‌های پادشاه فقید ایران و پژوهشگران «متهم» به سلطنت طلبی را تایید می‌كند... دومین «جوی خون» هم در جمعه‌ی سیاه، در 17 شهریور ماه 1357 راه افتاده است كه باقی تعداد كل كشته شدگان این واقعه را فقط 64 تن با توجه به كل آمار بنیاد شهید اعلام می‌كند

وی در مورد تعداد زندانیان سیاسی دوران پهلوی با رجوع به کتاب محمدرضا پهلوی، چنین می نویسد: «خود محمد رضا شاه در كتاب “پاسخ به تاریخ” چاپ پاریس، متن فارسی، در صفحه‌ی 259 در این رابطه نوشته است

«درست در همان هنگامیكه مطبوعات غربی شماره‌ی زندانیان سیاسی ایران را چند هزار نفر اعلام می‌كردند، شماره‌ی این زندانیان مشخصا از 300 (سیصد) نفر تجاوز نمی‌كرد. به موازات شایعه پراكنی‌های حاكی از این كه تعداد زندانیان سیاسی در ایران در سال‌های گذشته، 25000 (بیست و پنج هزار) نفر تا  100000(یكصد هزار) بوده است، گزارش محرمانه‌ای كه توسط مخالفان رژیم تهیه شده و علیه ساواك مورد استناد قرار گرفت، تصریح داشت

كه طی 9 سال یعنی از سال 1968 تا سال 1977 میلادی تعداد كلیه‌ی كسانی كه به دلایل سیاسی توسط این سازمان [سازمان اطلاعات و امنیت كشور دوران شاه] بازداشت شده بودند، دقیقا 3164 نفر بوده است و باید صراحتا بگویم كه با زندانیانی كه واقعا سیاسی بودند و نه تروریست و خرابكار، هرگز بدرفتاری نشد. هیچ كس نمی‌تواند نام یك فرد سیاسی را ذكر كند كه به دست ساواك نابود شده باشد.»

بدین گونه طرفداران حکومت پهلوی، جنایات این حکومت را ناچیز نشان می دهند تا درجه «آزادی خواهی» خود را به جامعه نشان دهند؟! غافل از این که بحث بر سر سانسور و اختناق، اجرای شکنجه و اعدام توسط یک حکومت است حال این حکومت 50 نفر انسان را اعدام کند تا 50000 نفر، ده تا روزنامه را تعطیل کند یا صدتا و... هیچ تغییری در ماهیت غیرانسانی و دیکتاتوری و آدمکشی این حکومت نمی دهد

افشاری، در پایان مطلب خود تاکید می کند: «با این همه این روزها كه بر اساس آگاهی ملت ایران، ابرهای تیره‌ی دروغ و فریب و شایعه و بزرگنمایی به كنار می‌رود و پایه‌های واقعی این جمهوری دروغ مشخص‌تر می‌شود، بد نیست شهروندان ایرانی از هر دو پادشاه فقید ایران اعاده‌ی حیثیت كنند!»

آیا خانم افشاری نمی داند که اگر بخشی از مردم ایران در انقلاب 57 نمی دانستند چی می خواهند اما به خوبی می دانستند که حکومت شاه، یک حکومت دیکتاتور، سرکوبگر و غارت گر است و به همین دلیل نیز مورد نفرت اکثریت مردم ایران قرار گرفته و سرنگون شد. زیرا این مردم چندین دهه با گوشت و پوست خود سرکوبگری های این حکومت را لمس کرده بودند. کودتای 28 مرداد، کشتار دانشجویان دانشگاه تهران در خوش آمدگویی به نیکسون معاون رییس جمهور آمریکا که پس از کودتا وارد تهران شده بود، کشتار وحشیانه مردم آذربایجان، کردستان، ممنوعیت احزاب سیاسی، حتی منتقد حکومت، برقراری سانسور شدید بر فعالیت های نویسندگان، هنرمندان و روزنامه نگاران، شکنجه و اعدام مخالفین سیاسی به ویژه اعضا و فعالین جنبش چپ و کارگری، غارت و چپاول سرمایه های کشور توسط خانواده پهلوی، وجود حلبی آبادها در حاشیه شهرها به خصوص در تهران، رشد فقر و فلاکت و بیکاری، سرکوب آزادی های فردی و اجتماعی و غیره، گوشه هایی از سیاست های سرکوبگرانه حکومت پهلوی بودند. حال باید از خانم افشاری سئوال کرد که ربط جنایت حکومت پهلوی به «پایه های واقعی این جمهوری دروغ» چگونه «مشحص تر می شود»؟! این حکم و تاکید نادره افشاری، از کجا و از کدام تفکر نشات می گیرد که «... شهروندان ایرانی از هر دو پادشاه فقید ایران اعاده حیثیت کنند.»؟!

خانم افشاری، در حالی از شهروندان ایرانی می خواهد که از هر «دو پادشاه فقید ایران اعاده حیثیت کنند» که نزدیک به 70 درصد این شهروندان، حتی هیچ خاطره ای از زندگی تحت حاکمیت این «پادشاهان فقید» ندارند. پس چرا باید این ها اعاده حیثیت کنند؟ اما بخش عظیم این شهروندان تاریخ را خوانده و یا در مورد آن ها شنیده اند، بنابراین به جنایات حکومت های پهلوی آشنایی دارند. مردم ایران، امروز هم تجربه جنایات حکومت های پهلوی و هم حکومت اسلامی را دارند و بدون این که مانند خانم افشاری چرتکه بیاندازند که کدام یک از این حکومت ها کم و یا زیاد سرکوب و شکنجه و اعدام کرده اند هر دو را جانی و آدمکش و دیکتاتور می شناسند. به همین دلیل اکثریت مردم با مبارزه خود، حکومت شاه را سرنگون کردند و اکنون نیز در تلاشند دیر یا زود حکومت اسلامی را نیز روانه گورستان تاریخ سازند

حکومت اسلامی، انقلاب و انقلابیون را با حمایت و پشتیبانی ارتش و پلیس و ژاندارم شاه با افزودن نیروهای سرکوبگر دیگر هم چون بسیج و سپاه پاسداران به خاک و خون کشید و گروه گروه انقلابیون را کشتار کرد. اساسا حکومت اسلامی توانست کاری که حکومت شاه در سرکوب جنبش انقلابی مردم ناتوان مانده بود به وحشیانه ترین شکلی به سرانجام رساند و بورژوازی ایران را نجات دهد

بعلاوه حکومت رضا خان، همانند حکومت خمینی، تمام دستاوردهای انقلاب مشروطیت را به خاک و خون کشید. زندان های او، مملو از مخالفین سیاسی به ویژه فعالین چپ و کمونیست بود. رضاخان جنبش های اجتماعی ایران را نابود کرد. بیش تر فعالین این جنبش ها زندانی و شکنجه و اعدام شدند و یا اجبارا به خارج کشور رفتند. رضا شاه، مانند خمینی و خامنه ای دشمن درجه یک آزادی اندیشه، بیان و قلم و تشکل بود. رضاخان مستقیما خودش روزنامه نگاران را تنبیه می کرد. وی، حتی استفاده از زبان مادری را برای مردمان غیرفارس ایران ممنوع کرد که این سیاست فاشیستی در دوره حکومت پسر نیز ادامه یافت و حکومت اسلامی نیز با خشونت بیش تری آن را دنبال می کند

پس از این که رضاخان در جنگ جهانی دوم به دلیل همکاری با هیتلر، توسط متفقین از حکومت برکنار و به تبعید فرستاده شد، پسرش محمدرضا را به جای وی به تخت سلطنت نشاندند. در این دوره کسی شاه را تحویل نمی گرفت و قدرت او فقط در کاخ معنی داشت. فضایی در کشور پیش آمده بود که زندانیان سیاسی آزاد شدند. سازمان ها و احزاب، تشکل های کارگری، زنان، دانشجویان و همچنین رسانه ها فعالیت خود را از سر گرفتند. اما این دوره نیز با کودتای 28 مرداد به پایان رسید و پسر شدیدتر از پدر، آزادی های فردی و جمعی را لگدکوب کرد و از طریق پلیس مخفی، یعنی «ساواک» مخوف که اعضای آن توسط سازمان سیا و... آموزش دیده بودند و در تهدید و ترور و شکنجه و اعدام مهارت فوق العاده ای داشتند به جان مردم آزادی خواه انداخت

محمدرضا شاه، با «اوریانا فالاچی» در اکتبر 1973 در تهران گفتگو کرد و این گفتگو، در کتابی به نام «مصاحبه با تاریخ» که مجموعه گفتگوهایی با چهره های شناخته شده کشورهای دیگری نیز هست به فارسی ترجمه و چاپ شده است. شاه، در این مصاحبه در جواب سئوالات فالاچی از جمله درباره افکار مذهبی خود، چنین ادعا می کند

«... با وجود این من به کلی تنها نیستم، زیرا نیرویی که دیگران نمی بینند، مرا همراهی می کند. یک نیروی عرفانی. وانگهی من پیام هایی دریافت می کنم. پیام های مذهبی. من خیلی مذهبی هستم. به خدا باور دارم و همواره گفته ام که اگر هم خدا وجود نمی داشت باید اختراعش می کردیم. واقعا آن آدم های بدبختی که خدا ندارند، مرا سخت متاثر می کنند. نمی توان بدون خدا زندگی کرد. من از پنج سالگی با خدا زندگی می کنم، اما از زمانی که الهاماتی به من شد

- الهامات، اعلیحضرت؟

- بله، الهامات، تجلیات

- از که، از چه؟

- از پیامبران. آه تعجب می کنم که نمی دانستید. همه می دانند که الهاماتی به من شده است. من حتی این را در زندگینامه ام نوشته ام. در کودکی دو بار به من الهام شده است یک بار در پنج سالگی و بار دوم در شش سالگی. در نخستین بار من حضرت قائم را دیدم که بنابر مذهب ما غایب شده است تا روزی برگردد و حهان را نجات دهد... من این را می دانم زیرا من او را دیده ام، نه در رویا، در واقعیت، واقعیت مادی، می فهمید؟ من او را دیدم، همین. کسی که همراه من بود او را ندید. و کسی هم جز من نمی بایستی او را ببیند، زیرا... آه می ترسم منظورم را درک نکنید... الهامات من معجزه هایی بودند که کشور را نجات دادند. سلطنت من کشور را نجات داده زیرا خدا به من نزدیک بوده است 

شاه، در رابطه با سئوالی درباره زنان، با تحقیر زنان جواب می دهد: «بله، شما زنان هرگز یک میکل آنژ، یا یک باخ نداشته اید یا حتی یک اشپز بزرگ، و اگر از امکان و فرصت صحبت کنید، پاسخ می دهم که شوخی است... هیچ چیز بزرگی نداشته اید. راستی شما در طی این مصاحبه هایتان چند زن قادر به اداره یک کشور را دیده اید؟

وی، در جواب سئوال اوریانا فالاچی، درباره ممنوعیت فعالیت احزاب، مفهوم دموکراسی و اعدام نیز می گوید: «اقلیت های سیاسی به قدری کم اهمیت و مسخره هستند که حتی نمی توانند یک نماینده انتخاب کنند. من همچنین نمی خواهم که حزب کمونیست مجاز باشد. در ایران، کمونیست ها غیرقانونی هستند... اما من دموکراسی را نمی خواهم و نمی دانم با آن چه باید کرد. این دموکراسی ارزانی خودتان باد... در این جا لازم و درست است که بعضی ها اعدام بشوند. در این جا ترحم بیهوده است

آنچه که اشاره کردیم تفکر و سیاست های محمدرضا شاه، در سال های اوج قدرتش درباره مذهب، زنان، ممنوعیت احزاب و اعدام مخالفین، مستقیما از زبان خودش است. از جمله این ها در کنار صدها فاکت دیگر، اسناد مهم تاریخی هستند که مجری رادیو صدای شما و همکارانش از جمله خانم افشاری نمی توانند آن ها تحریف کنند. خوب، اگر لحظه ای باورهای مذهبی و سیاست های محمدرضا شاه را با باورها و سیاست های سران حکومت اسلامی از جمله خمینی، خامنه ای، ملاحسنی، احمدی نژاد و... مقایسه کنید چه تفاوتی در آن، غیر از ظاهر لباس پوشیدن آن ها پیدا می کنید؟ احمدی نژاد، رییس تیرخلاص زن و تروریست حکومت اسلامی، همین چند سال پیش ادعا کرد که هنگام سخنرانی در سازمان ملل «هاله نوری» دور او را گرفت که همه سران کشورها بدون پلک زدن به سخنان وی گوش دادند بنابراین، آیا بهتر نیست آقای دکتر انصاری که یکی از اعضای تیم ثابت رادیو «صدای شما» است و مرتب از القابی هم چون «تازی» ها درباره اعراب استفاده می کند و خرافات و جنایات اسلامی 1400 سال پیش در این رادیو توضیح می دهد کمی هم درباره افکار و ادعاهای خرافی و احیانا بیماری مالیخولیایی محمدرضا شاه «روشنگری» کند چه اشکالی دارد؟

***

در جمع بندی انقلاب 57، از جمله به این نتیجه می رسیم که یکی از دلایل مهم شکست انقلاب 57، عدم وجود تشکل های دموکراتیک کارگران، زنان، دانشجویان، نویسندگان، هنرمندان و روزنامه نگاران و سازمان ها و احزاب اجتماعی بود که بتواند با سیاست های طبقاتی و اصولی انقلابی، به طور پیگیر و منسجم حرکت انقلابی توده های مردم را جهت بدهند و آن را به پیروزی برسانند. امروز هر چند این جنبش ها ضعیف هستند اما فعالین این جنبش ها توهمی به گرایشات بورژوایی به ویژه سلطنت طلبان ندارند. سلطنت طلبان و حکومت اسلامی و به طور کلی گرایشات ملی - مذهبی، این گرایشات عقب مانده بورژوازی کارنامه سیاهی در نزد اکثریت جامعه ایران دارند. از این رو، این ها برآورده شدن امید و انتظار خود در تحولات ایران را به سیاست های دولت های امپریالیستی و در راس همه دولت آمریکا گره زده اند و همچنین از موضع طبقاتی، دشمن انقلاب گذشته و انقلاب آتی مردم ایران هستند

انقلاب 57 ایران، با وجود این که یکی از آن انقلاب های توده ای جهان در قرن بیستم بود، در هر صورت به شکست کشانیده شد. اما انگیزه های آن هنوز هم پا برجاست و به ویژه نیروی جوانی در ایران وارد عرصه سیاسی و اجتماعی شده است که کم تر خاطره مستقیمی از حکومت شاه و دوران انقلاب دارد. این نیرو عمدتا پس از انقلاب 57 چشم به جهان گشوده است. امروز این نیروی جوان در همه جنبش های اجتماعی، یعنی جنبش کارگری، جنبش زنان، جنبش دانشجویی و جنبش های برابری طلب مردم تحت ستم سراسر ایران حضور فعال و بالنده ای دارد و از انگیزه های محکم اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در جهت تحولات انقلابی نیز برخوردار است. چرا که ستم و استثمار، سانسور و اختناق و سرکوب حکومت اسلامی به مرزهای غیرقابل تحملی رسیده است بسیاری از نیروی جوان ایران هیچ امیدی برای بهتر شدن وضع خود در حاکمیت فعلی ایران ندارند. این نیرو همواره به دنبال تغییر جامعه موجود و کسب آزادی و عدالت اجتماعی است و همین امر همبستگی و اتحاد و مبارزه متشکل در میان آنان را روزبروز قوی تر و اجتماعی تر می کند

مسلم است که نیروهای کارگری کمونیستی با جمع بندی نقاط ضعف و قوت انقلاب بهمن 57، خود را برای انقلابی دیگر آماده می کنند. روزبروز اعتراض و اعتصاب در کارخانه ها و دانشگاه ها و خیابان ها بر علیه حکومت اسلامی وسیع تر می گردد. تحلیل های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و همه شواهد دیگر نشان می دهند که در اثر مبارزه پیگیر جنبش کارگری، زنان، دانشجویان و مردم آزادی خواه و کلیه نیروهای کمونیست، بار دیگر جامعه ایران به سوی تحولات انقلابی در حرکت است. در واقع جامعه امروز ایران، آبستن حوادث و تحولاتی در همه عرصه های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است

اساسا مطالبات و خواست هایی که در دو انقلاب گذشته ایران، یعنی انقلاب مشروطیت و انقلاب 57، مطرح بودند هنوز هم در ابعاد اجتماعی در جامعه ایران مطرح هستند. و در انقلاب آتی باید اقدامات عاجلی را به مرحله اجرا گذاشت و مرزهای طبقاتی بین چپ و راست را طوری روشن تر و شفاف تر کرد؛ آلترناتیو طبقاتی را با استراتژی سوسیالیستی به طور اثباتی در مقابل جامعه قرار داد تا وقایع ناگوار دو انقلاب گذشته تکرار نشود. خواست هایی نظیر:

- شعار همه با هم که در انقلاب بهمن 57 مطرح بود نباید تکرار شود. جامعه از طبقات تشکیل شده است و هر طبقه نیز به دنبال تحقق خواست ها و منافع خود در حرکت است. کارگر و سرمایه دار نه تنها منافع مشترکی با هم ندارند، بلکه دشمن طبقاتی همدیگر نیز هستند. از این رو، هر نیرویی که مرز چپ و راست را با هم مخدوش کند باید صریحا مورد نقد قرار گیرد. امروز رهبران جریانی به نام «حزب کمونیست کارگری - حکمتیست»، میل و اشتهای زیادی در جهت نزدیکی با سلطنت طلبان از خود نشان می دهند. به ویژه آن ها در استکهلم، با دست اندرکاران «رادیو صدای شما» که در بالا به سیاست های آن اشاره کردیم جلسات و آکسیون های مشترکی ترتیب می دهند. این گونه حرکت ها به نام «چپ و کمونیسم»، اگر برای گرایشات راست ورشکسته فضایی هر چند محدود برای اظهار وجود در جامعه به وجود می آورد اما برای گرایش «چپ»، عمیقا مضر است. بنابراین، جهت گیری و عملکرد رهبران «حکمتیست» ها حتی مغایر با برخی سیاست های خودشان نیز است و از دید کمونیست ها به هم ریختن مرزهای طبقاتی محکوم است. نیروهای چپ و کمونیست نباید به این توهم پراکنی های «همه با هم» دامن بزنند. زیرا نتیجه آن را در انقلاب 57 و پس از آن تجربه کرده ایم

- بلافاصله پس از پیروزی انقلاب آتی همه ارگان های سرکوب و دستگاه های امنیتی باید منحل شوند و تسلیح عمومی در دستور انقلاب قرار گیرد نیروهای سرکوبگر اعم از ارتش، پلیس، سازمان های اطلاعاتی و پلیس مخفی و...، طوری آموزش دیده اند که حافظ منافع سرمایه داری هستند

- در فردای پیروزی انقلاب آتی ایران ضروری است که عفو عمومی داده شود و بلافاصله هرگونه شکنجه روحی و جسمی و اعدام ممنوع گردد. باید همواره بر روی این مسئله، تبلیغ و ترویج صورت گیرد تا در افکار عمومی جامعه به عنوان مسئله ای مهم و حیاتی جا بیافتد تا به هیچ حکومتی اجازه ندهند این شیوه غیرانسانی کشتن آگاهانه انسان هایی که در دست حکومت اسیرند، ادامه پیدا کند

پس از پیروزی انقلاب 57 دیدیم که خمینی، بنیان گذار حکومت اسلامی، شخصا حکم اعدام اولین گروه چهار نفری فرماندهان ساواک و ارتش شاه را صادر كرد. خلخالی نیز آن ها را به سرعت در مدرسه رفاه اعدام کرد. طولی نکشید که ابعاد آن فاجعه انسانی، تمام جامعه را فراگرفت و هنوز هم ادامه دارد. حکومت اسلامی، تاکنون ده ها هزار انسان را اعدام کرده است. بنابراین، در انقلاب آتی نباید اجازه داده شود که کسی اعدام شود

- جامعه به هیچ وجه نباید اجازه دهد آزادی های فردی و اجتماعی، آزادی اندیشه، بیان، قلم و تشکل توسط حکومت آتی مورد تعرض قرار گیرد

- در انقلاب آتی همه شهروندان جامعه ایران، باید از حقوق مساوی برخوردار شوند و هیچ «ملیتی» بر «ملیت» دیگر برتری نداشته باشد. همه شهروندان ساکن ایران، بدون توجه به ملیت، جنسیت و باورهایشان باید از حقوق برابری برخوردار باشند. از جمله آزادی زبان مادری به رسمیت شناخته شود. به مناطق محروم کشور، مانند بلوچستان و کردستان و... بودجه ویژه ای اختصاص داده شود تا سریعا محرومیت های مردم این مناطق از بین برود و به لحاظ اقتصادی به سطح استان های دیگر ارتقا یابند.

- مهاجرین و پناهندگان باید از حقوق برابری با دیگر شهروندان ایران برخوردار باشند. و این کشور پناهگاه امنی برای پناهندگان سیاسی باشد. به خصوص بلافاصله باید همه افغانی های ساکن ایران، از حق شهوندی برخوردار باشند

- کارگران هر واحد تولیدی، از طریق تشکل های خود از جمله شوراها و مجامع عمومی شان، بر امر تولید و توزیع نظارت مستقیم داشته باشند

- زن و مرد باید در همه شئونات اجتماعی از حقوق و آزادی های یک سان و برابری برخوردار باشند

- کار کودک لغو شود و همه کودکان کار و خیابانی و خانواده آن ها باید سریعا زیر پوشش حمایت دولتی قرار گیرند

- در انقلاب آتی ایران، دولت موظف است حداقل تحصیلات تا کلاس نهم را رایگان و اجباری کند. به طور کلی آموزش و پرورش و بهداشت و درمان باید به طور رایگان در اختیار جامعه قرار گیرد. بیش ترین بودجه سالانه کشور نیز به این دو عرصه و همچنین عرصه تحقیقات علمی و تکنیکی اختصاص داده شود...

- به هیچ وجه نباید دین در امر دولت و آموزش و پرورش دخالتی داشته باشد. مذهب باید کاملا امر خصوصی انسان ها محسوب شود و هیچ انسانی حق ندارد با اتکا به باورهای مذهبی به دختران و زنان آسیب برساند

این خواست های بدیهی و ابتدایی باید با قدرت مردم به هر حکومتی که سر کار می آید تحمیل شود. اگر حکومت انقلابی کارگران نیز به قدرت رسید بی شک بلافاصله همه این خواست ها را تامین خواهد کرد تا حرکت انقلابی مسیر خود را با پشتوانه قوی اجتماعی و سیاست های محکم به سوی پایان دادن به استثمار انسان از انسان طی کند

22 بهمن 1386 - دهم فوریه 2008

AzadTabriz

http://www1.tumrus.net/View-1-2-1760.html

• موقعی که هویدا به راهروی دادگاه می آید یکی از آقایان روحانی که آن جا بوده و من مایل نیستم الان اسم او را ببرم در راهرو با هفت تیر کمری خودش او را می کشد. بدین ترتیب آقای هویدا را می برند روی صندلی اش می نشانند و عکس بر می دارند و حکم اعدامش را برایش قرائت می کنند ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۲۲ بهمن ۱٣٨۶ -  ۱۱ فوريه ۲۰۰٨

میزان نیوز: دکتر ابراهیم یزدی دبیر کل نهضت آزادی ایران در سالگرد انقلاب اسلامی در فیلم کوتاهی در خلال بیان خاطراتش مطالب جدیدی را از اعدام هویدا مطرح کرده است.
وی در این فیلم می گوید: وقتی هویدا را از پادگان جمشیدیه به مدرسه ی رفاه آوردند به من گفت که فلانی من حرف های زیادی دارم که باید بزنم. این خیلی طبیعی بود فردی که 14 سال نخست وزیری یک نظام را کرده است اطلاعات بسیار گسترده ای از درون نظام داشته باشد. پیش فرض من این است که می خواست راجع به نظام گذشته حرف بزند.
من با توجه به این که اطرافیان شاه یک عداوت خاصی با هویدا پیدا کرده بودند و به همین دلیل او را به زندان انداخته بودند نگران بودم که در آن اتاقی که همه ی فرماندهان نظام قبل در آن بودند او را در آن اتاق خفه اش بکنند.
بنابراین من در مدرسه ی رفاه یک اتاق دیگری را ترتیب دادم که هویدا را آن جا تنها نگهداری کنند. من به آقای خمینی گفتم که هویدا اسرار زیادی دارد. زمانی می شود که ما می گفتیم خاندان پهلوی فاسد بودند و روابط کثیفی داشتند، خب ما مخالف بودیم و می توانستیم هر حرفی را بزنیم. اما نخست وزیری که 14 سال مسئول بود است می خواهد حرف بزند .باید بگذاریم حرفش را بزند. آقای خمینی پیشنهاد من را پذیرفت. به خلخالی گفت همان جور که فلانی می گوید عمل کنید.
دکتر یزدی در جواب سوالی در مورد نحوه ی اعدام هویدا می گوید: هنگامی که هویدا شروع کرد که بگوید در دوران 14 ساله زمامداری او به عنوان نخست وزیر شاه چه اتفاقاتی افتاده است و خاطراتش را بیان بکند، رییس جلسه به دادگاه تنفسی کوتاه می دهد. موقعی که هویدا به راهروی دادگاه می آید یکی از آقایان روحانی که آن جا بوده و من مایل نیستم الان اسم او را ببرم در راهرو با هفت تیر کمری خودش او را می کشد. بدین ترتیب آقای هویدا را می برند روی صندلی اش می نشانند و عکس بر می دارند و حکم اعدامش را برایش قرائت می کنند و بعد می برند. اصلا چنین چیزی نبود که اعدامش بکنند.
دکتر یزدی در ادامه با تاسف از این که با مرگ زود هنگام هویدا مملکت ما را از یک سری حقایق تاریخی اش محروم کردند بیان می دارد: اگر هویدا سخن می گفت به نفع چه کسی و به ضرر چه کسانی بود!؟ قطعا اگر هویدا مجال پیدا می کرد که سخن بگوید سخنانش به نفع شاه و اطرافیان حاکم او نبود. بنابراین من این احتمال را مردود نمی دانم که کسانی که نفوذ کرده بودند در آن جا برای آن که هویدا حرف و سخنی نگوید به دست آن فرد او را کشتند. تا در همین جا پرونده مختومه بشود. هویدا به این ترتیب کشته شد.

لینک فیلم مصاحبه:
http://www.youtube.com/watch?v=Qn7EoeJSzUo

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
دوشنبه  ۲۲ بهمن ۱٣٨۶ -  ۱۱ فوريه ۲۰۰٨

انقلاب، حتی هنگامی که هم چون انقلاب ۲۲ بهمن شکست خورده باشد، دارای چنان پی آمدهایی مهمی در زندگی، تصورات و آرایش نیروها هست،که هیچ کس صرفنظر از آن که موافق و یا مخالف آن باشد، نمی تواند خود را بفراموشی زده و بی اعتنا از کنار آن بگذرد. بخصوص اگر حکومتی هار و مافوق ارتجاعی هم چون جمهوری اسلامی میراث بر آن باشد که با هر لحظه تداوم حیاتش،جامعه تیرکشیدن دردی کشنده را در اندام خود احساس کند. از این رو به موازات تشدید وخامت بحران، مساله ماندن و یا نماندن چنین حکومتی آهسته آهسته از پستوی ذهن شمار روزافزونی از مردم به روی صحنه می آید. انقلاب و شرایط برپائی مجدد آن مستلزم فراهم آمدن چنان پیش شرط هائی هست که جمع شدن مجدد آنها در کنار هم، معمولا با فاصله زمانی کوتاه امکان پذیر نیست و تکرار آن بویژه وقتی انقلاب پیشین به حاکمیت بلافصل ضدانقلاب نیرومند و دارای پایگاه توده ای منجر شده باشد، نیازمند گذشت زمان و فراهم شدن شرایط برآمدجدید و نیروی محرکه نوین است. از عوامل حیاتی تکوین چنین فراشدی می توان به همزمانی تشدید تضادهای درونی ضدانقلاب، به آشکارشدن ناتوانی آن در مقیاس توده ای در انجام اقدامات اصلاحی در حوزه های سیاسی و اقتصادی و اجتماعی، تشدید شکاف های طبقاتی و افزایش فقر و فلاکت عمومی، و بالاخره جوانه زدن جنبش های اعتراضی توده ای توسط نسل جدید اشاره کرد. باین ترتیب است که تعیین تکلیف با تجربه و عملکرد سه دهه و پی گیری اهداف ناکام مانده انقلاب- آزادی و برابری اجتماعی- هرلحظه و هرلحظه فریادکنندگان تازه ای را در میان نسل جدید می یابد و سبب آن می شود تا خاطره انقلاب از یک یادبود صرف و بی ارتباط با آن ها،به مقوله ای قابل اندیشیدن و کنکاش در آموزه های مثبت و منفی آن و بالأخره چگونگی تعیین تکلیف با ضدانقلاب هاری که بر سرنوشت او چنگ انداخته، تبدیل شود. و باین ترتیب اخگری بدرون بوته زارهای خارگون افکنده شده و بادهای مساعدی در حال وزیدن است. آیا شعله فراگیر خواهد شد؟ آیا سرکوب به مثابه تنها حربه دشمن برای حفظ موجودیت خود از کارآئی لازم برخوردار خواهد بود؟ پیش بینی را به عهده پیشگویان وانهیم و به چند فقره از آموزه های انقلاب بهمن بسنده کنیم:
- وقتی از شکست انقلاب بهمن صحبت می شود، نباید فراموش کنیم که این شکست از درون صورت گرفت. در واقع انقلاب بهمن توانست در طی یک سال مملو از اعتراضات رو بگسترش توده ای و در طی سه روز قیام عمومی طومار دشمن رودرروی خود را به آسانی درهم به پیچید. آنچه که انقلاب بهمن را ناکام گذاشت، شکست از درون بود و نه از روبرو. همین مساله است که بر پی آمدهای منفی آن و پیچیدگی برخورد با آن افزوده و پس ازگذشت نزدیک به ٣۰ سال هنوز هم تعیین تکلیف با آن را به بازبینی خود و تعیین تکلیف با آرایش اردوی خود تبدیل کرده است. از این رو به جرائت می توان گفت که سرنوشت انقلاب آتی تا حد زیادی به آن گره خورده است. شاید تصورکنیم که وقتی مردم امروز به ماهیت ارتجاعی و چهره نفرت انگیز جمهوری اسلامی که در مقطع انقلاب بهمن به صورت دشمنی ناشناس در اردوی مردمی جا خوش کرده بود پی برده باشند، تعیین تکلیف صورت گرفته است. ولی چنین نیست. چرا که وجود دشمنی هم چون روحانیت کمین کرده در صف انقلاب، به معنی آن است ک دشمن یا دشمنان (و از جمله قدرت های امپریالیستی) همواره قادرند که با سوار شدن برموج اعتراضات و پنهان کردن چهره واقعی خود، سکان هدایت انقلاب را ربوده و از چنگ مردم خارج کنند. بنابراین مساله تعیین تکلیف با انقلاب بهمن تبدیل به آن می شود که ازخود بپرسیم که چگونه چنین دشمنی پلید،توانست برقلب و مغز توده های میلیونی ما مسلط شود؟ و چگونه می توان از تکرار چنین خطای بزرگی ممانعت به عمل آورد؟ بنابر این مساله اصلی نه فقط کشف یک دشمن بلکه اسلوبی برای دشمن شناسی است و چون این دشمن بدست خود و سوار بر دوش ما به سوی قدرت پرتاب شد، پس نیارمند خودشناسی ماست. و از همین جا اساس بزرگترین آموزه انقلاب بهمن پایه گذاری می شود: مبارزه فقط بین دو نیروی خیر و شر که در برابر هم صف آرائی کرده اند و در شکل مقابله مردم با دشمن رودروی خود جاری نیست. بلکه علاوه بر آن و به موازات آن با دشمنان جاخوش کرده در اردوی انقلاب و یا در کنار آن و متظاهر به همسوئی با آن و مهمتر از آن به مبارزه با باورها و فرهنگ های واپس گرای متحد و یا همسو با دشمن در درون خود ما، و در تصورات ما وب عضا در بدیهیاتی که با اشکال بت واره شده به حیات خود ادامه می دهند، نیز هست.
- وقتی از دلایل شکست انقلاب صحبت می شود، معمولا به نقش رهبری ارتجاعی آن هم اشاره می شود. بی شک نقش رهبری ارتجاعی در جای خود بسیار مهم است. اما گفته نمی شود که چگونه می توان از تکرار آن جلوگیری کرد. اگر مراد از این تأکید آن باشد که گویا اگر یک "رهبری انقلابی" بتوان یافت که انقلاب را هدایت کند، مشکل حل خواهد شد و انقلاب به فرجام خود خواهد رسید، در اینصورت براه خطا رفته ایم و درسی از آموزه های انقلاب فرا نگرفته ایم. چرا که مساله اصلی نه بر سر وجود این یا آن رهبری بلکه بر سر خود اصل رهبری است. جنبش عظیم ضداستبدادی انقلاب بهمن، از آن موقع تهی گشت که بدنبال رهبری رفت و زمام خویشتن را به دست "رهبری فرهمند" که عکسش را در ماه جستجو می کرد، سپرد. از همان موقع این جنبش، خویشتن را تفویض کرد، از خود بیگانه شد و به ابزاری در خدمت دیگران و امیال و منافع طبقه دیگر تبدیل شد. عروج ولایت فقیه بر دوش مردم، اوج کامل این از خودبیگانگی بود و بر همین پایه بجای دیو فرار کرده، هیولای تازه نفسی توانست سلطه شوم خود را مستقر کرده و از همان لحظه به سرکوب مظاهر دموکراسی، بازسازی مناسبات سرمایه داری و قلع و قمع شوراها و جوانه های خودگردانی بپردازد. بنابر این اگر جنبش محکم بر پای خود، بر مطالبات شفاف خود و بر تشکل های مستقل خود نایستد و اگر زمام خود را بدست خود نگیرد، و یکدم از خودگردانی و خودحکومتی خویش غفلت کند، از همان لحظه نطفه فاجعه بسته شده است. چرا که کار او با هیچ رهبر فرهمند و خوش نیت – حال از هر نوعی که میخواهدباشد- به فرجام نخواهد رسید. جز بدست خود نخواهیم توانست زنجیرهای خود را بگشائیم.
پس باید بجای تأکید بر جایگزینی یک رهبری انقلابی و صالح به جای یک رهبری فاسد، و طرح آلترناتیوهای بیرون از مردم و بیرون از متن جنبش آنها، به آلترناتیو بودن خود جنبش و خودحکومتی آن و ارگانهای اقتدار توده ای آن به مثابه حاکمیت اکثریت عظیم بر خود تأکید کنیم و تمامی تلاش خود را برای بارورساختن این آلترناتیو بکار گیریم.
- وقتی خمینی از همه باهم صحبت می کرد، مزورانه منظورش جز همراهی همه با من و همراهی با آنچه که او نمایندگی اش می کرد نبود. او بدنبال یک جنبش بدون سیمای مشخص، یکدست، سر براه و به مثابه سیاهی لشکر (خمینی عزیزم بگو تا خون بریزم) بود. و بهمین دلیل بطور کامل در برابر یک جنبش متکثر و پلورالیستی و مستقل و خودبنیاد قرار داشت. بدون وجود یک چنین جنبشی که حاصل پیوند جبنشهای اجتماعی و طبقاتی گوناگون با یگدیگر و ایجاد یک جنبش سراسری است، پاگرفتن یک حرکت بزرگ و تاریخ ساز، آنچه که جامعه ما اکنون بدان نیاز دارد، ناممکن است.
- وقتی از آگاهی و اهمیت آن در جنبش انقلابی مردم صحبت می شود، باید روشن گردد که انقلاب یک اقدام توده ای میلیونی است که در آن آگاهی و عمل تاریخی با هم تینده شده اند. این آگاهی بیش از آنکه یک آگاهی پسینی و باصطلاح مثبت باشد از جهانی که هنوز وجود ندارد و باید ساخته شود، یک آگاهی منفی ناشی از برخاستن علیه وضعیت موجود است و علیه مظاهر گوناگون اسارت آور آن. مهم آن است که این آگاهی منفی توده ای و معطوف به نفی مصداق های اسارت، با توهم به مصداق های مشابه دیگری همراه نباشد. از آن پس را خود حرکت و جستجو کردن در حین تغییر جهان و نقش آفرینی نیروهای آگاه بر این بستر بدست خواهد داد. حرکت انقلابی و عزم تغییرجهان خود مهمترین بستر آگاهی است.
*******

اکنون در ۲۹ نهمین سالگرد انقلاب بهمن، شاهد آنیم که جمهوری اسلامی وارد فار جدیدی از گندیدگی و انحطاط مفرط خود شده و بهمان میزان بوی گندیدگی اش، مشام مردم را می آزارد. جنبش های اجتماعی-طبقاتی کارگران، معلمان، زنان، دانشجویان و اعتراضات معطوف به نافرمانی مدنی و.... علیرغم تشدید جو سرکوب و موانعی که در برابر آن برافراشته می شود، به شکوفائی و افزودن دامنه خود ادامه می دهند. جوانه های تازه ای از همبستگی در میان این جنبش ها مشهود است. اکنون بیش از هر زمانی آشکار شده که جهموری اسلامی در برابر نسل سوم و آینده سازی که در دامن خود پرورانده، قرار گرفته است.
سردمداران نظام نیز غرق در منازعات سنگین درونی حول تقسیم قدرت و غنائم از یکسو و تشدید تنش های بین المللی برای حفظ قدرت خود و سهم خواهی در منطقه از سوی دیگر هستند. ماجراجوئی های هسته ای رژیم نیز بر دامنه بحران آن افزوده و به مثابه وسیله ای برای سهم خواهی و تشدید فضای رعب و سرکوب درونی بکار گرفته می شود.
در شرایطی که هم "اصلاح طلبی" و هم وعده "عدالت خواهی" و رنگین کردن سفره نان با شکست سخت و مفتضحانه ای مواجه شده، و کوس رسوائی آن در اقصی نقاط کشور شنیده می شود، و شکاف های عمیق طبقاتی و فقر و فلاکت بیداد می کند، رژیم تنها راه بقای خود را در تشدید دامنه سرکوب و بستن شمشیر از رو می بیند. او این کار را با مستمسک قراردادن تهدید براندازی از خارج و پناه بردن به قوانین ضدبشری و عهد عتیق قوانین قضائی فقه و جزای اسلامی پیش می برد. رژیم هم چنین با شریک کردن فرماندهان و سرداران و سرکردگان نیروی سپاه در چپاول عظیم غنائم ملی و قدرت سیاسی تلاش می کند که خود را برای روبروشدن با طوفان های محمتل آینده و برخاسته از خیزش های توده ای آماده کند.
در چنین شرایطی است که از اندیشدن مجدد به انقلاب و چگونه سرنگون کردن حاکمانی که گوششان به ندای رنج و درد مردم بسته است گریزی نیست.

زنده باد انقلاب مردم ایران!
زنده باد آزادی! زنده باد سوسیالیسم!
کمیته مرکزی کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)
۱۱.۱۱.٨۶-۱۱.۰۲.۲۰۰٨

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
يکشنبه  ۲۱ بهمن ۱٣٨۶ -  ۱۰ فوريه ۲۰۰٨

بنا به متن ترکی خبری که به نقل از وبلاگ تورکی یئنی خبر در سایت اویرنجی منتشر گردید، ستار سلیمی دانش آموز نوجوان تبریزی دو سال پیش تحت شکنجه مامورین وزارت اطلاعات در تبریز کشته شده است.
ستار سلیمی دانش آموز نوجوان تبریزی متولد ۱٣۶۷ که در هنرستان اکبریه تبریز واقع در محله سامان میدانی تحصیل می نمود، دو سال پیش در قیام سراسری یکم خرداد ۱٣٨۵ برعلیه کاریکاتور توهین آمیز روزنامه دولتی ایران و اعتراض به سیاستهای تبعیض نژادی و زبانی شرکت می کند. بعد از اتمام تظاهرات خانواده وی که در محله فقیر نشین میسیر قهوه سی تبریز زندگی می کنند، منتظر برگشت ستار به خانه می مانند. اما ستار به خانه بر نمی گردد. خانواده ایشان به قصد پیدا کردن فرزندشان به دادگستری تبریز مراجعه می کنند. مقامات قضائی تبریز اعتراف می کنند که ستار سلیمی در تظاهرات تبریز دستگیر شده است. پرونده ایشان مراحل قانونی خود را می گذراند و بزودی آزاد خواهد گردید.
پس از دو ماه انتظار ماموران وزارت اطلاعات پیکر بی جان ستار سلیمی را تحویل خانواده شان می دهند و خانواده وی را شدیدا تهدید می کنند که از رسانه ای شدن خبر پرهیز کنند. تحت فشار شدید وزارت اطلاعات، به خانواده ستار سلیمی اجازه برگزاری مراسم ترحیم در مسجد محل داده نمی شود و خانواده وی مجبور می شود مراسمی کوچک در خانه محقر خود برگزار کنند. شایان ذکر است که ستار سلیمی بسیار علاقمند به یادگیری زبان مادری خویش بوده است و در کلاسهای زبان ترکی که بصورت خودجوش در تبریز برگزار می شد شرکت می نموده است.
دوستان هم مدرسه ای ستار در پایین عکس ستار به ترکی چنین نوشته اند: ستار روحون شاد اولسون.

انقلاب مرد زنده باد انقلاب ، مروری کوتاه بر انقلاب بهمن 1357 در بیست و نهمین سالگرد آن

Radio Barabari 2008 feb

آنان‌ از پاییز 1357، در پایگاه‌های‌خود، علیه‌ رژیم‌ پهلوی‌ تظاهرات‌ و راهپیمایی‌ و نسبت‌ به‌ عملكرد رژیم‌ پهلوی‌ اعتراض‌می‌كردند. در دی‌ 1357، چند تظاهرات‌ گسترده‌ توسط‌ آنان‌ صورت‌ گرفت‌ و اخبار این‌تظاهرات‌ها بلافاصله‌ در مطبوعات‌ انعكاس‌ پیدا كرد، صداي مردم _ 1386-11-18 رژه همافران نيروي هوايي مقدمه پیروزی بزرگ همافران‌ افراد دیپلمه‌ای‌ بودند كه‌ در سال‌های‌ پایانی‌ رژیم‌ پهلوی‌ و به‌ منظور تشكیل‌كادر فنی‌ پیشرفته‌ برای‌ نیروی‌ هوایی‌ با شرایط‌ خاص‌ و حقوِق و مزایای‌ قابل‌ توجه‌ ومكفی‌ پذیرفته‌ شده‌ بودند، ولی‌ در برابر مقررات‌ استخدام‌ نباید به‌ درجه‌ی‌ افسری‌ نائل‌شوند. آنان‌ بعد از استخدام‌ و طی‌ دوره‌های‌ آموزشی‌ در ایران‌ و نیز آمریكا و گذشت‌مدتی‌ از تعهدات‌شان‌، دیگر حاضر به‌ خدمت‌ در نیروی‌ هوایی‌ نبودند؛ چرا كه‌ به‌ علت‌تخصص‌هایی‌ كه‌ داشتند، می‌توانستند به‌ خوبی‌ جذب‌ بازار كار آزاد شوند و در بخش‌خصوصی‌ به‌ فعالیت‌ بپردازند و از درآمد بیش‌تری‌ نیز بهره‌مند شوند. گروهی‌ از آنان‌ نیزخواستار از میان‌ برداشته‌ شدن‌ مانع‌ ترفیعات‌ خودشان‌ بودند تا به‌ درجه‌ی‌ افسری‌ نائل‌شوند، چرا كه‌ تبعیض‌ آشكار میان‌ آنان‌ و نظامیان‌ وجود داشت‌. نیروی‌ هوایی‌ در برابرقبول‌ چنین‌ خواست‌هایی‌ مقاومت‌ می‌كرد؛ چرا كه‌ در صورت‌ قبول‌ این‌ خواست‌هااداره‌ی‌ امور فنی‌ كه‌ همافران‌ عهده‌دار آن‌ بودند، با اختلال‌ مواجه‌ می‌شد و از طرف‌ دیگرنیز نیروی‌ هوایی‌ توانایی‌ و نیز ظرفیت‌ جذب‌ افسر را نداشت‌. این‌ عوامل‌ باعث‌ ایجادنارضایتی‌ نزد همافران‌ شده‌ بود. آنان‌ با توجه‌ به‌ ارتباطاتی‌ كه‌ با مراكز آموزشی‌ از جمله‌دانشگاه‌ها داشتند، در جریان‌ انقلاب‌ قرار گرفته‌ بودند و نارضایتی‌های‌شان‌ از ارتش‌ نیزمزید بر علت‌ شده‌ بود. به‌ این‌ خاطر بود كه‌ سران‌ ارتش‌ به‌ویژه‌، نیروی‌ هوایی‌ از آنان‌هراسان‌ بودند. همافران‌ از آغاز شدت‌ گرفتن‌ سیر انقلاب‌ اسلامی‌، تحركاتی‌ كرده‌ بودند و نارضایتی‌آنان‌ و نیز همدلی‌های‌شان‌ با انقلابیون‌ مشهود بود. آنان‌ از پاییز 1357، در پایگاه‌های‌خود، علیه‌ رژیم‌ پهلوی‌ تظاهرات‌ و راهپیمایی‌ و نسبت‌ به‌ عملكرد رژیم‌ پهلوی‌ اعتراض‌می‌كردند. در دی‌ 1357، چند تظاهرات‌ گسترده‌ توسط‌ آنان‌ صورت‌ گرفت‌ و اخبار این‌تظاهرات‌ها بلافاصله‌ در مطبوعات‌ انعكاس‌ پیدا كرد، ولی‌ ستاد بزرگ‌ ارتشتاران‌، همواره‌آن‌ تظاهرات‌ را تكذیب‌ و اعلام‌ می‌كرد كه‌ چنین‌ تظاهراتی‌ صورت‌ نگرفته‌ است‌، ولی‌ باوجود این‌ تكذیب‌ها، تظاهرات‌ و راهپیمایی‌ همافران‌ همچنان‌ تداوم‌ داشت‌. این‌ تظاهرات‌ها باعث‌ شد تا ستاد بزرگ‌ ارتشتاران‌ با اعزام‌ هیأت‌هایی‌، موضوع‌ رابررسی‌ كند. هیأت‌های‌ اعزامی‌، پس‌ از بازرسی‌ از پایگاه‌ها، وجود اعتراضات‌ را تأیید كردند ومتعاقب‌ آن‌، تعدادی‌ از همافران‌ بازداشت‌ یا به‌ پایگاه‌های‌ دیگر تبعید شدند؛ از جمله‌450 نفر از همافران‌ پایگاه‌ شاهرخی‌ همدان‌، به‌ تبریز منتقل‌ شدند و تعدادی‌ از همافران‌پایگاه‌های‌ اصفهان‌ و شیراز نیز به‌ خاش‌ تبعید شدند. این‌ اقدامات‌ موجب‌ تحریك‌دیگر پایگاه‌های‌ همافران‌ شد. در سی‌ام‌ دی‌ ماه‌، پایگاه‌ نیروی‌ هوایی‌ بندرعباس‌ شاه دراهپیمایی‌ گسترده‌ی‌ همافران‌ بود. آنانكه‌ به‌ نشانه‌ی‌ همبستگی‌ با همافران‌ شاهرخی‌همدان‌، وحدتی‌ و... تظاهرات‌ كرده‌ بودند، قطعنامه‌ای‌ را در هفت‌ بند صادر كردند كه‌ درآن‌ تصریح‌ شده‌ بود: «1ـ همافران‌ پایگاه‌ هوایی‌ بندرعباس‌ با ملت‌ ایران‌ و همافران‌ شاهرخی‌ همدان‌ ووحدتی‌ اعلام‌ همبستگی‌ می‌كنند. 2ـ از دستورات‌ علیه‌ مردم‌ و به‌ نفع‌ دستگاه‌ طاغوت‌ حمایت‌ نمی‌كنیم‌. 3ـ احتیاجی‌ به‌ مستشاران‌ نظامی‌ آمریكا نداریم‌. 4ـ زیر بار كودتای‌ نظامی‌ نمی‌رویم‌. 5ـ هر فرماندهی‌ كه‌ قصد كودتای‌ نظامی‌ داشته‌ باشد، اول‌ خودش‌ و بعدطرفدارانش‌ كشته‌ خواهند شد. 6ـ مستشاران‌ آمریكایی‌ باید از پایگاه‌ هوایی‌ بندرعباس‌ اخراج‌ شوند. 7ـ مأموران‌ ساواك‌ هر چه‌ زودتر باید از پایگاه‌ هوایی‌ بندرعباس‌ تخلیه‌شوند.» این‌ موضوع‌، نگرانی‌ بیش‌ از پیش‌ عوامل‌ رژیم‌ پهلوی‌ را برانگیخت‌. ژنرال‌ هایزر كه‌آن‌روزها سران‌ نیروهای‌ نظامی‌ را در كمیته‌ای‌ موسوم‌ به‌ كمیته‌ی‌ بحران‌ جمع‌ كرده‌ بود،در این‌ زمینه‌ می‌گوید: «... خیلی‌ بد به‌ نظر می‌رسید كه‌ تمام‌ این‌ مشكلات‌ و مسائل‌ داشت‌ در نیروی‌هوایی‌ اتفاِق می‌افتاد، درست‌ در جایی‌ كه‌ ما كمترین‌ انتظار را داشتیم‌. زیرا آنهاتحصیلكرده‌ی‌ آمریكا و نیز تحصیلكرده‌ترین‌ بخش‌ بودند.» این‌ تظاهرات‌ هر روز شدت‌ پیدا می‌كرد و چون‌ آنان‌ در حساس‌ترین‌ بخش‌ نیروی‌هوایی‌ـ تعمیر و تجهیز ادوات‌ ـ بودند، هراس‌ عوامل‌ رژیم‌ از اقدامات‌ آنان‌ بیشتر بود.تیمسار ربیعی‌ در این‌ زمینه‌ در كمیته‌ی‌ بحران‌ قول‌ داد كه‌ افراد مظنون‌ را از پایگاه‌ها تخلیه‌خواهد كرد، ولی‌ این‌ امر به‌ نظر هایزر: «قمار خطرناكی‌ بود چرا كه‌ اقدام‌ تنبیهی‌، علیه‌چند تن‌ می‌توانست‌ به‌ همبستگی‌ آنان‌ و شورش‌ همگی‌ آنان‌ بینجامد؛» ولی‌ عوامل‌نظامی‌ براساس‌ گزارش‌ ربیعی‌، پایگاه‌های‌ اصفهان‌، بوشهر، پایگاه‌ سوم‌ و تهران‌ راگرفتند و تعدادی‌ از همافران‌ آن‌ پایگاه‌ها را به‌ تهران‌ آوردند. این‌ امر باعث‌ بروز شایعاتی‌در كشور شد. روزنامه‌ها و جراید خبر دادند كه‌ تعداد زیادی‌ از همافران‌ تیرباران‌ شدند واین‌ امر بر هراس‌ همافران‌ و نیز تشدید همبستگی‌ آنان‌ افزود. ژنرال‌ قره‌باغی‌ ـ رئیس‌ستاد بزرگ‌ وقت‌ ارتشتاران‌ ـ مجبور شد در این‌ زمینه‌، گفت‌وگویی‌ مطبوعاتی‌ ترتیب‌ دهدو آن‌ را تكذیب‌ كند. شاپور بختیار نیز با حضور در مجلس‌ سنا اعلام‌ كرد: «من‌ به‌ خدا قسم‌ می‌خورم‌ كه‌هنوز یك‌ نفر هم‌ از همافران‌ محاكمه‌ نشده‌ است‌.» ولی‌ با وجود این‌ مصاحبه‌ها، فشار افكار عمومی‌ در این‌ زمینه‌ زیاد بود و هر روزشایعاتی‌ در این‌باره‌ منتشر می‌شد كه‌ باعث‌ تشدید همبستگی‌ همافران‌ می‌شد و به‌ تبع‌آن‌، بدنه‌ی‌ ارتش‌ نیز تحت‌ تأثیر قرار می‌گرفت‌. این‌ عوامل‌ موجب‌ شد تا تیمسار ربیعی‌ضمن‌ دیدار با همافران‌، آنان‌ را به‌ ادامه‌ی‌ خدمت‌ و پرهیز از تظاهرات‌ ترغیب‌ كند. ولی‌ همافران‌ همچنان‌ به‌ فعالیت‌های‌ اعتراضی‌ خودشان‌ تداوم‌ می‌دادند. در چهارم‌بهمن‌ماه‌ 1357، چندهزار نفر از افسران‌، همافران‌ و درجه‌داران‌ نیروی‌ هوایی‌ همراه‌گروه‌های‌ دیگر از مردم‌ به‌ منزل‌ آیت‌الله طالقانی‌ رفتند و حمایت‌ خود را از امام‌ خمینی‌اعلام‌ كردند. آنان‌ در حالی‌ كه‌ فریاد می‌كشیدند: «ما پرسنل‌ هوایی‌ هستیم‌ـ ما منتظرخمینی‌ هستیم‌...»، وارد خیابان‌ شاهرضا شدند و وقتی‌ با حمله‌ی‌ نظامیان‌ مواجه‌ شدند،به‌ صورت‌ منظم‌ روی‌ زمین‌ نشستند و عوامل‌ نظامی‌ مجبور شدند راه‌ را برای‌ عبور آنان‌باز كنند. آنان‌ در حالی‌ كه‌ لباس‌ فرم‌ نیروی‌ هوایی‌ بر تن‌ داشتند، قطعنامه‌ای‌ را در شش‌ماده‌ قرائت‌ كردند و در آن‌، حمایت‌ خود را از امام‌ خمینی‌ اعلام‌ كردند. در این‌ تظاهرات‌،نمایندگانی‌ از پادگان‌ شماره‌ی‌ 3، پایگاه‌ یكم‌ ترابری‌، پایگاه‌ یكم‌ شكاری‌، پدافند هوایی‌،فرماندهی‌ آموزش‌ هوایی‌ و قصر فیروزه‌ انتخاب‌ شدند و برای‌ دیدار با آیت‌الله طالقانی‌به‌ منزل‌ وی‌ رفتند. آنان‌ همچنین‌ در قطعنامه‌ی‌ خود و نیز شعارهای‌ خودشان‌، ضمن‌جدایی‌ از «ارتش‌ طاغوت‌»، «پیوستگی‌ خود را به‌ ملت‌» اعلام‌ كردند و با تكرار شعار: «به‌فرمان‌ خمینی‌، نظامیان‌ ملی‌، از طاغوت‌ گسستیم‌، به‌ ملت‌ پیوستیم‌»، هدف‌ خود از این‌تظاهرات‌ را اعلام‌ كردند. همزمان‌ در بوشهر نیز نزدیك‌ به‌ پنج‌ هزار نفر از افسران‌، درجه‌داران‌ و همافران‌نیروی‌ هوایی‌ در تظاهراتی‌ آرام‌ شركت‌ كردند و با صدور اطلاعیه‌ای‌، ضمن‌ اعلام‌همبستگی‌ با ملت‌، مخالفت‌ خود را با رژیم‌ پهلوی‌ اعلام‌ كردند. همافران‌ پایگاه‌ هشتم‌شكاری‌ اصفهان‌ نیز در هفتم‌ بهمن‌ماه‌، ضمن‌ برگزاری‌ تظاهرات‌، بیانیه‌ای‌ را صادر كردندكه‌ طی‌ آن‌، ضمن‌ اعلام‌ همبستگی‌ با ملت‌ ایران‌ و «رهبر سیاسی‌ و مذهبی‌ عالم‌ تشیع‌»ـامام‌ خمینی‌ ـ خواستار برقراری‌ حكومت‌ كامل‌ اسلامی‌ و خروج‌ مستشاران‌ آمریكایی‌ ازكشور شده‌ بودند. این‌ تظاهرات‌ تأثیر خود را بر بدنه‌ی‌ ارتش‌ گذاشته‌ بود، چرا كه‌گروه‌هایی‌ از ارتشیان‌ با صدور اعلامیه‌هایی‌، ضمن‌ حمایت‌ خود از همافران‌، پیوستن‌خود به‌ ملت‌ را اعلام‌ می‌كردند. از جمله‌ی‌ آن‌ گروه‌ها، افسران‌ و درجه‌داران‌ تیپ‌بیست‌ودوی‌ نوهد (نیروهای‌ ویژه‌ی‌ هوابرد) بودند كه‌ اعلامیه‌ای‌ در این‌ زمینه‌ صادركردند. در اعلامیه‌ی‌ آنان‌ قید شده‌ بود: «ـ دستورات‌ و طرح‌های‌ ژنرال‌ هایزر برای‌ ما به‌ هیچ‌ وجه‌ قابل‌ قبول‌ نیست‌ و مااجرای‌ دستوراتی‌ را كه‌ از طریق‌ هیأت‌ استعمارگر آمریكایی‌ و برای‌ از بین‌ بردن‌انقلاب‌ اصیل‌ و مردمی‌ ملت‌ است‌، محكوم‌ می‌كنیم‌. ـ دولت‌ غاصب‌ در تاریخ‌ 4/11/57 عده‌ی‌ زیادی‌ از نظامیان‌ از جمله‌ گردان‌های‌181 و 154 از این‌ یگان‌ را برخلاف‌ میل‌ باطنی‌ آن‌ها در تظاهرات‌ ضد مردمی‌ وضد انقلاب‌ به‌ حمایت‌ مذبوحانه‌ از رژیم‌ پهلوی‌ ـ جبراً ـ شركت‌ داده‌ است‌ كه‌نشانه‌ی‌ بارزی‌ از خیانت‌ سرهنگ‌ ركنی‌ ـ فرمانده‌ تیپ‌ نوهد ـ است‌. ـ گروه‌ كثیری‌ از افسران‌ و درجه‌داران‌ تیپ‌ بیست‌ و سه‌ نوهد پشتیبانی‌ خود را ازقطعنامه‌ی‌ 17 ماده‌ای‌ روز عاشورا كه‌ به‌ تصویب‌ چند میلیون‌ ایرانی‌ اصیل‌رسیده‌ اعلام‌ می‌دارند. در خاتمه‌، بار دیگر همبستگی‌ كامل‌ خود را با ملت‌ ایران‌به‌وسیله‌ی‌ اعتصاب‌ غذا و نظایر آن‌ اعلام‌ و منتظر ورود نایب‌ الامام‌ خمینی‌هستیم‌.» و به‌ این‌ گونه‌، همبستگی‌ خود را با انقلاب‌ اسلامی‌ اعلام‌ كردند. همافران‌، مبارزات‌ خود علیه‌ رژیم‌ پهلوی‌ را تداوم‌ دادند و تا ورود امام‌ به‌ كشورهمچنان‌ در صحنه‌ بودند. بعد از ورود امام‌ به‌ كشور، بر این‌ گونه‌ اقدامات‌ همافران‌ افزوده‌شد. حضرت‌ امام‌ در سخنرانی‌ تاریخی‌ خود در بهشت‌زهرای‌ تهران‌، در بدو ورود به‌كشور، از همافران‌ و درجه‌داران‌ ارتش‌ به‌خاطر همراهی‌شان‌ در انقلاب‌ اسلامی‌ تشكركردند و فرمودند: «و امّا تشكر می‌كنم‌ از این‌ قشرهایی‌ كه‌ متصل‌ شدند به‌ ملت‌. اینها آبروی‌خودشان‌ را، آبروی‌ كشورشان‌ را، آبروی‌ ملت‌شان‌ را حفظ‌ كردند. این‌ درجه‌دارها،همافرها، افسرهای‌ نیروی‌ هوایی‌، اینها همه‌ مورد تشكر و تمجید ما هستند وهمینطور آنهایی‌ كه‌ در اصفهان‌، در همدان‌ و در سایر جاها اینها تكلیف‌ شرعی‌،ملی‌، كشوری‌ خودشان‌ را دانستند و به‌ ملت‌ پیوستند و پشتیبانی‌ از نهضت‌اسلامی‌ ملت‌ را كردند، ما از آنها تشكر می‌كنیم‌...». به‌ این‌ ترتیب‌، ضمن‌ تأیید اقدامات‌ آنان‌، آن‌ را تكلیف‌ شرعی‌ ایشان‌ دانستند. پس‌ از آن‌ نیز همافران‌، به‌ راهپیمایی‌ها و تظاهرات‌ خود علیه‌ رژیم‌ پهلوی‌ تداوم‌دادند. از جمله‌ همافران‌ در چهاردهم‌ بهمن‌ماه‌، در شهرستان‌ بهبهان‌ تظاهرات‌ كردند وعلیه‌ رژیم‌ پهلوی‌ و در حمایت‌ از امام‌ خمینی‌ شعار دادند. یك‌ روز بعد، صدها تن‌ ازهمافران‌، به‌ دیدار امام‌ رفتند و وفاداری‌ خود را نسبت‌ به‌ انقلاب‌ و امام‌ اعلام‌ كردند. آنان‌در حالیكه‌ شعار: «ما همه‌ سرباز توایم‌ خمینی‌، گوش‌ به‌ فرمان‌ توایم‌ خمینی‌» سرمی‌دادند، حمایت‌ ]خود[ را از امام‌ اعلام‌ می‌كردند. خانواده‌های‌ همافران‌ دستگیرشده‌ نیز با حضور در تظاهرات‌ و راهپیمایی‌ها، خواستار آزادی‌ دستگیرشدگان‌ بودند. درروز شانزدهم‌ بهمن‌ماه‌، گروهی‌ از آنان‌ در كانون‌ وكلای‌ دادگستری‌ تجمع‌ كردند وخواستار آزادی‌ همافرانی‌ شدند كه‌ دستگیر شده‌ بودند. در این‌ تحصن‌، علاوه‌ برخانواده‌های‌ همافران‌، گروهی‌ از مردم‌، از جمله‌ كاركنان‌ برخی‌ نهادها و سازمان‌های‌دولتی‌ نیز شركت‌ داشتند. یكی‌ از اعضای‌ خانواده‌های‌ همافران‌، گزارشی‌ از وضعیت‌همافران‌ زندانی‌ ارائه‌ داد و گفت‌: «تا آنجا كه‌ اطلاع‌ دارم‌ تاكنون‌ 770 نفر از افسران‌ و همافران‌، درجه‌داران‌ و دیگرپرسنل‌ نیروی‌ هوایی‌ از پایگاه‌های‌ مختلف‌ نیروی‌ هوایی‌ دستگیر شده‌اند. آماراین‌ جمع‌، تعدادی‌ است‌ كه‌ از طرِ مختلف‌، توسط‌ خانواده‌های‌ بازداشت‌شدگان‌به‌ ما رسیده‌ است‌، به‌ طوری‌ كه‌ ما تحقیق‌ كرده‌ایم‌ گروه‌ بیش‌تری‌ كه‌ شایدتعدادشان‌ تا 1300 نفر می‌رسد نیز بازداشت‌ و زندانی‌ شده‌اند. از تعداددستگیرشدگانی‌ كه‌ ما اطلاع‌ داریم‌، 136 نفر از پایگاه‌ هوایی‌ بوشهر، 460 نفر ازپایگاه‌ شاهرخی‌ همدان‌، 40 نفر از پایگاه‌ یكم‌ شكاری‌ تهران‌، 57 نفر از پایگاه‌اصفهان‌ و بندرعباس‌، 50 نفر از پایگاه‌های‌ شیراز، قصرفیروزه‌ی‌ تهران‌ و 27 نفرنیز از پایگاه‌ دزفول‌ بوده‌اند.» در همان‌ روز، تعدادی‌ از كارمندان‌ و كاركنان‌ وزارت‌ مسكن‌ و شهرسازی‌ در حالی‌ كه‌شعار: «پرسنل‌ هوایی‌، ارتش‌ ملی‌ ماست‌» را سر می‌دادند، به‌ حمایت‌ از همافران‌پرداختند. روز نوزدهم‌ بهمن‌ ماه‌، اوج‌ فعالیت‌های‌ انقلابی‌ همافران‌ و پرسنل‌ نیروی‌ هوایی‌ بود.در آن‌ روز، ساعت‌ ده‌ صبح‌، صدها تن‌ از پرسنل‌ نظامی‌ نیروی‌ هوایی‌ و زمینی‌ ارتش‌ درحالیكه‌ به‌ لباس‌ و یونیفورم‌ نظامی‌ ملبس‌ بودند، به‌ مدرسه‌ی‌ رفاه‌ رفتند و با امام‌ دیداركردند. در این‌ دیدار كه‌ همافران‌ نیز همپای‌ همه‌ی‌ نیروهای‌ نظامی‌ شركت‌ داشتند،مراسم‌ ابراز وفاداری‌ به‌ امام‌ به‌ صورت‌ رژه‌ نظامی‌ انجام‌ گرفت‌. نیروها در حالیكه‌تصاویری‌ از امام‌ و مهندس‌ بازرگان‌ در دست‌ داشتند و پلاكاردهایی‌ با مضامین‌ حمایت‌ ازامام‌ حمل‌ می‌كردند، شعار می‌دادند: «ما قطره‌ای‌ از ارتش‌ تو هستیم‌ خمینی‌» با امام‌ پیمان‌وفاداری‌ بستند. عكاس‌هایی‌ كه‌ در صحنه‌ حضور داشتند، تصاویری‌ از این‌ صحنه‌ تهیه‌كردند و بلافاصله‌ فردای‌ آن‌ روز، عكس‌های‌ حضور پرسنل‌ نظامی‌ در حضور امام‌ بالباس‌ و یونیفورم‌ نظامی‌ در روزنامه‌ها منتشر شد. بلافاصله‌ بعد از انتشار آن‌ عكس‌ها،ارتش‌ به‌ تكذیب‌ آن‌ پرداخت‌ و آن‌ را جعلی‌ و مونتاژ شده‌ نامید. ارتشبد قره‌باغی‌ در این‌زمینه‌ می‌گوید: «غروب‌ روز نوزدهم‌ بهمن‌ ماه‌، آقای‌ بختیار به‌ من‌ تلفن‌ زده‌ سؤال‌ نمود«روزنامه‌ی‌ كیهان‌ را دیده‌اید؟» گفتم‌: «نه‌». اظهار كرد: «عكس‌ عده‌ای‌ از پرسنل‌نیروی‌ هوایی‌ را در اقامتگاه‌ آقای‌ خمینی‌ چاپ‌ كرده‌ است‌» و اضافه‌ نمود:«معلوم‌ است‌ كه‌ یكی‌ از عكس‌های‌ مراسم‌ سابق‌ را مونتاژ كرده‌اند». سؤال‌ نمودم‌:«چگونه‌ فهمیدید مونتاژ كرده‌اند». جواب‌ داد: «كاملاً روشن‌ است‌. ضمناً ازسپهبد ربیعی‌ هم‌ سؤال‌ كردم‌. ایشان‌ هم‌ اظهار نمود: ما بررسی‌ كردیم‌ این‌ عكس‌مونتاژ شده‌ است‌ و دستور دادیم‌ كه‌ در روزنامه‌ها تكذیب‌ كنند». آقای‌ بختیاراضافه‌ نمود: «تیمسار، شما هم‌ دستور بدهید تكذیب‌ كنند.» سپس‌ ارتش‌ طی‌ اعلامیه‌ای‌ اعلام‌ كرد: «عكس‌، مونتاژ شده‌ و غیرواقعی‌ بودن‌ آن‌ برای‌ هر كسی‌ كه‌ به‌ اصول‌ اولیه‌ی‌عكاسی‌ و مونتاژ آشنایی‌ داشته‌ ]معلوم‌ است‌[ و مقاصد شوم‌ تفرقه‌اندازان‌ وآنهایی‌ كه‌ می‌خواهند در صفوف‌ به‌ هم‌ پیوسته‌ و مستحكم‌ ارتش‌ رخنه‌ كرده‌ و ازاین‌ راه‌ به‌ آرمان‌ها و آرزوهای‌ خود برسند، كاملاً آشكار است‌. ستاد بزرگ‌ارتشتاران‌ با جلب‌ توجه‌ هم‌میهنان‌ عزیز به‌ اینگونه‌ اعمال‌ ناجوانمردانه‌،دست‌اندركاران‌ را به‌ اتهام‌ جعل‌ و نشر اكاذیب‌ به‌ منظور تحریك‌ و اهانت‌ به‌ مقام‌ارتش‌ كه‌ مبرا از دخالت‌ در امور سیاسی‌ است‌، برابر مقررات‌ قانون‌ و كیفر ارتش‌تحت‌ تعقیب‌ قرار خواهند داد.» این‌ در حالی‌ است‌ كه‌ هیچ‌ گونه‌ تردیدی‌ در واقعی‌ بودن‌ این‌ عكس‌ وجود نداشت‌.حسین‌ پرتوی‌ ـ عكاس‌ این‌ عكس‌ ـ در مصاحبه‌ای‌ كه‌ با هفته‌نامه‌ی‌ حوادث‌ در شانزدهم‌بهمن‌ماه‌ 1372، انجام‌ داد در این‌ زمینه‌ می‌گوید: «حدود ساعت‌ هفت‌ تا هفت‌ و نیم‌ صبح‌ بود كه‌ به‌ مدرسه‌ی‌ رفاه‌ رفتم‌. وقتی‌ به‌آنجا رسیدم‌، دیدم‌ خیابان‌ها خلوت‌ است‌. ساعت‌ هشت‌ و نیم‌صبح‌ از همه‌ی‌عكاس‌ها خواستند تا از مدرسه‌ی‌ رفاه‌ بیرون‌ بروند. در جواب‌ ما كه‌ از مسئولان‌ستاد ]بودیم‌[ علت‌ را جویا شده‌ بودیم‌، گفتند: «هیچ‌ عكاسی‌ نباید این‌جا باشد.قرار است‌ همافرها در مقابل‌ امام‌ رژه‌ بروند». من‌ به‌ اتفاِ مخابرات‌ رفتم‌ و گفتم‌دوربین‌ من‌ پیش‌ شما باشد، خودم‌ هم‌ پیش‌ شما می‌مانم‌ و عكس‌ نمی‌گیرم‌.وقتی‌ افسران‌ نیروی‌ هوایی‌ آمدند، با یكی‌ از فرماندهان‌ آنها تماس‌ گرفتم‌ و گفتم‌:«شما كه‌ این‌ چنین‌ كار بزرگی‌ می‌كنید اگر عكسی‌ گرفته‌ نشود، فردا دولت‌ وقت‌ آن‌را تكذیب‌ می‌كند. بگذارید من‌ از این‌ صحنه‌ چند عكس‌ بگیرم‌...» آن‌ افسر با چندنفر دیگر هم‌ صحبت‌ كرد و بعد پیش‌ من‌ آمد و گفت‌: «ما الان‌ در شرایطی‌ هستیم‌كه‌ اگر یكی‌ از افراد و افسران‌ شناخته‌ شوند، بلافاصله‌ وی‌ را دستگیر می‌كنند ومشكلاتی‌ برای‌ آنها پیش‌ می‌آید». در جواب‌ آن‌ افسر گفتم‌: «این‌ كار علاج‌ دارد.من‌ راه‌حلی‌ را به‌ شما پیشنهاد می‌كنم‌ و آن‌ این‌ است‌ وقتی‌ كه‌ امام‌ بالای‌ بالكن‌برای‌ همافرها سخنرانی‌ می‌كنند و همافرها متوجه‌ سخنان‌ ایشان‌ هستند من‌ ازپشت‌ سرشان‌ عكس‌ می‌گیرم‌». آن‌ها در جواب‌ می‌گفتند كه‌ باز هم‌ نمی‌شودهمه‌ی‌ افسران‌ را برای‌ جلوگیری‌ از شناخته‌ شدن‌شان‌ كنترل‌ كرد و گفت‌ كه‌ ممكن‌است‌ بعضی‌ از آن‌ها در عكس‌ شناسایی‌ شوند. قرار بر این‌ شد كه‌ دو نفر ازهمافرها در كنار من‌ بایستند و زمانی‌ كه‌ آن‌ها تشخیص‌ دادند كه‌ كسی‌ به‌ پشت‌سرش‌ نگاه‌ نمی‌كند من‌ عكس‌ بگیرم‌. با چنین‌ شرایطی‌ آنها رضایت‌ دادند و من‌همین‌ كار را كردم‌. در حدود هفت‌، هشت‌ فریم‌ عكس‌ گرفتم‌ و با كسب‌ اجازه‌ ازمسئولان‌ كمیته‌ی‌ استقبال‌، از مدرسه‌ی‌ رفاه‌ خارج‌ شدم‌. از آنجا كه‌ اهمیت‌ عكس‌را می‌دانستم‌ بلافاصله‌ با یك‌ تاكسی‌ دربست‌ به‌ روزنامه‌ی‌ ]كیهان‌[ رفتم‌ و وقتی‌واقعه‌ را برای‌ شورای‌ سردبیری‌ تعریف‌ كردم‌، همگی‌ آنها به‌ اهمیت‌ عكس‌ پی‌بردند. بعد از این‌ كه‌ عكس‌ها حاضر شد به‌رغم‌ این‌ كه‌ صفحه‌ی‌ روزنامه‌ بسته‌شده‌ بود، آن‌ را عوض‌ كردند و یك‌ عكس‌ هفت‌ ستونی‌ از رژه‌ افسران‌ نیروی‌هوایی‌ در مقابل‌ امام‌ چاپ‌ كردند.... برای‌ این‌ كه‌ ثابت‌ شود كه‌ عكس‌ ما مونتاژنیست‌ آن‌ را به‌ روزنامه‌ی‌ آیندگان‌ كه‌ آن‌ روزها چاپ‌ می‌شد، دادیم‌ تا ثابت‌ شودكه‌ ما عكس‌ را مونتاژ نكرده‌ایم‌.» این‌ موضوع‌ آن‌ روزها در محضر امام‌ هم‌ مطرح‌ شد و حضرت‌ امام‌ در دستوری‌،جعلی‌ بودن‌ آن‌ عكس‌ را تكذیب‌ كردند. عباس‌ خواجه‌پیری‌ ـ از افراد كمیته‌ی‌ استقبال‌ ـكه‌ آن‌ روزها در مدرسه‌ی‌ رفاه‌ بود، در این‌ زمینه‌ می‌گوید: «در همان‌ كمیته‌ی‌ استقبال‌ از امام‌، گاهی‌ برخی‌ اخبار نادرست‌ تكذیب‌ می‌شد...مانند عكس‌ همافرها كه‌ در روزنامه‌های‌ داخلی‌ و خارجی‌ چاپ‌ می‌شد. این‌واقعه‌، یعنی‌ اتصال‌ ارتش‌ و امام‌ برای‌ رژیم‌ بسیار بااهمیت‌ بود. رژیم‌ هم‌ متقابلاًسعی‌ می‌كرد این‌ واقعه‌ را كمرنگ‌ كند. آنها سعی‌ می‌كردند تا عكس‌ دیدارهمافران‌ با امام‌ را جعلی‌ جلوه‌ دهند؛ بنابراین‌ امام‌ دستور دادند جعلی‌ بودن‌ این‌عكس‌ تكذیب‌ شود». خبرگزاری‌ رویترز در خبری‌ اعلام‌ كرد كه‌ در ایران‌، میلیون‌ها تن‌ برای‌ ابراز حمایت‌ ازآیت‌الله خمینی‌ به‌ خیابان‌ها ریختند و در میان‌ این‌ تظاهركنندگان‌ گروهی‌ از همافران‌ وخلبانان‌ نیروی‌ هوایی‌ نیز حضور داشتند كه‌ ملبس‌ به‌ لباس‌ نظامی‌ بودند و قبل‌ از پیوستن‌به‌ تظاهركنندگان‌ به‌ مقر آیت‌الله رفته‌، ادای‌ احترام‌ كردند. در این‌ رژه‌، ابتدا فرمانده‌آنها با بلندگوی‌ دستی‌، آنگونه‌ كه‌ در سان‌های‌ رسمی‌ معمول‌ است‌، از امام‌ و با خطاب‌كردن‌ امام‌ به‌ عنوان‌ فرمانده‌ كل‌ قوا، اجازه‌ خواست‌ تا همافران‌، رژه‌ را در پیشگاه‌ فرمانده‌كل‌ قوا آغاز كنند. علی‌اكبر ناطق‌نوری‌ كه‌ آن‌ روزها در مقر امام‌ شاهد این‌ مراسم‌ بود، دراین‌ زمینه‌ می‌گوید: «رژه‌ی‌ اینها جلوی‌ امام‌ شروع‌ شد... ما حیران‌ بودیم‌ كه‌ جریان‌ دیگر چیست‌؟ درداخل‌ اتاق بی‌اختیار اشك‌ می‌ریختیم‌. خود همافرها هم‌ در حال‌ رژه‌ اشك‌می‌ریختند.» پس‌ از اتمام‌ رژه‌، قطعنامه‌ی‌ پرسنل‌ نیروی‌ هوایی‌ توسط‌ یكی‌ از نظامیان‌ قرائت‌ شد.حضرت‌ امام‌ به‌ این‌ قطعنامه‌ گوش‌ فرا دادند. در این‌ قطعنامه‌ آمده‌ بود: «1ـ تا آخرین‌ قطره‌ی‌ خون‌ در راه‌ آزادی‌ و استقرار جمهوری‌ عدل‌ اسلامی‌ به‌مبارزه‌ ادامه‌ داده‌، همواره‌ گوش‌ به‌ فرمان‌ مجاهد كبیرمان‌ امام‌ خمینی‌ بوده‌ وهرگونه‌ وظیفه‌ی‌ محوله‌ از سوی‌ رهبرمان‌ را با جان‌ و دل‌ انجام‌ خواهیم‌ داد. 2ـ دولت‌ بختیار و نمایندگان‌ مجلسین‌ را غیرقانونی‌ و غاصب‌ حقوِ ملت‌ ایران‌می‌دانیم‌... 3ـ انتصاب‌ شایسته‌ی‌ شخصیت‌ بارز سیاسی‌ـ دینی‌ كشور ـ مهندس‌ مهدی‌بازرگان‌ ـ را به‌ نخست‌وزیری‌ انقلاب‌ از جان‌ و دل‌ پذیرا شده‌ و اطاعت‌ از دستوردولت‌ قانونی‌ ایشان‌ را وظیفه‌ی‌ خود می‌دانیم‌. 4ـ وجود اشخاص‌ متعفن‌ ضدخلقی‌ آمریكا از قبیل‌ ژنرال‌ هایزر، یعنی‌ ارتش‌حامی‌ بختیار و سولیوان‌ و دیگر حامیان‌ بختیار را محكوم‌ می‌كنیم‌. 5ـ از كلیه‌ی‌ فرماندهان‌ و پرسنل‌ ارتش‌ می‌خواهیم‌ به‌ صفوف‌ ملت‌ بپیوندند. 6ـ ما پرسنل‌ نیروی‌ هوایی‌ از كلیه‌ی‌ ملت‌ مبارز ایران‌ ]كه‌[ با اراده‌ی‌ آهنین‌ خود ازادامه‌ی‌ بازداشت‌ عده‌ای‌ از برادران‌ دستگیر شده‌ی‌ ما جلوگیری‌ نمودند،سپاسگزاری‌ می‌كنیم‌ و امید داریم‌ دیگر افسران‌ مبارز، مسلمان‌ و متعهد نیزبه‌زودی‌ آزاد گردند... برقرار باد حكومت‌ عدل‌ اسلامی‌.» سپس‌ حضرت‌ امام‌ در سخنانی‌ خطاب‌ به‌ همافران‌ و پرسنل‌ نیروی‌ هوایی‌، فرمودند: «درود بر شما سربازان‌ امام‌ عصر ـ سلام‌الله علیه‌ ـ، همان‌طور كه‌ فریاد زدید تاكنون‌ در خدمت‌ طاغوت‌ بودید، طاغوتی‌ كه‌ تمام‌ هستی‌ ماها را ساقط‌ كرد.طاغوتی‌ كه‌ خزاین‌ ما را تهی‌ كرد. طاغوتی‌ كه‌ ما را برده‌ی‌ خارجی‌ها كرد و ازامروز در خدمت‌ امام‌ عصر و در خدمت‌ قرآن‌ هستیم‌. قرآن‌ كریمی‌ كه‌ سعادت‌همه‌ی‌ بشر را بیمه‌ كرده‌ است‌. قرآن‌ كریمی‌ كه‌ هر كس‌ در زیر بیرِ او واقع‌ بشود،در دنیا و آخرت‌ سعید است‌... ما از همه‌ی‌ شماها، روحانیت‌ از شماها تشكرمی‌كند. ما امیدواریم‌ كه‌ با به‌ هم‌ پیوستگی‌ بتوانیم‌ این‌ طاغوت‌ها را تا آخر از بین‌ببریم‌ و به‌ جای‌ او یك‌ حكومت‌ عدل‌ اسلامی‌ كه‌ مملكت‌ ما برای‌ خودمان‌ باشدو همه‌ چیز ما به‌ دست‌ خودمان‌ باشد. ما می‌خواهیم‌ سرنوشت‌ خود را خودمان‌تعیین‌ كنیم‌ نه‌ سفارت‌ آمریكا و شوروی‌... ما می‌خواهیم‌ ارتش‌ ما آزاد باشد.اسرائیل‌ در آن‌ تصرف‌ نكند، آمریكا در آن‌ تصرف‌ نكند. درود بر شما كه‌ قدرنعمت‌ خدا را دانستید و به‌ دامن‌ قرآن‌ پیوستید. درود بر شما كه‌ ترك‌ كردیدحكومت‌ طاغوت‌ را و به‌ حكومت‌ الله پیوستید. من‌ امیدوارم‌ سایر اشخاص‌ كه‌در آن‌ خدمت‌ هستند، آنها هم‌ وظیفه‌ی‌ خودشان‌ را بفهمند و به‌ ملت‌ بپیوندند. ماصلاح‌ همه‌ی‌ شماها را می‌خواهیم‌. ما می‌خواهیم‌ شماها آزاد باشید. مامی‌خواهیم‌ كه‌ مملكت‌ را شما مستقل‌ كنید و ما می‌خواهیم‌ كه‌ دیگران‌، كسان‌دیگر، كسانی‌ كه‌ می‌خواهند در شما تصرف‌ بكنند اینها نباشند. دست‌ اجانب‌كوتاه‌ باشد. خداوند نصرت‌ به‌ همه‌ی‌ شما عنایت‌ بكند. باید این‌ نهضت‌ را حفظ‌كنید تا ان‌شاءالله آخر نقطه‌ و نهایت‌ كه‌ قیام‌ یك‌ حكومت‌ عدل‌ انسانی‌ اسلامی‌است‌ به‌ جای‌ یك‌ حكومت‌ طاغوتی‌.» پس‌ از پایان‌ این‌ دیدار و ابراز احساسات‌ و نیز ادای‌ احترام‌ همافران‌ و پرسنل‌ نظامی‌نسبت‌ به‌ امام‌، آنان‌ از مدرسه‌ی‌ رفاه‌ و علوی‌ بیرون‌ رفتند و به‌ خیل‌ تظاهركنندگان‌پیوستند. آنان‌ در حالیكه‌ پلاكاردی‌ را با این‌ شعارها: «نخست‌وزیر بازرگان‌ مورد تأیید ماهمافران‌ و درجه‌داران‌ نیروی‌ هوایی‌ است‌» و «بختیار هیچ‌ جایگاهی‌ و سنگری‌ در نیروی‌هوایی‌ ندارد» حمل‌ می‌كردند، به‌ صفوف‌ تظاهركنندگان‌ پیوستند. هایزر كه‌ آن‌ روزها ازایران‌ رفته‌ بود ولی‌ گزارش‌هایی‌ از سفارت‌ آمریكا در تهران‌ و نیز منابع‌ خبری‌ چون‌فرماندهان‌ ارتش‌ دریافت‌ می‌كرد، همافران‌ را اولاً، «حدود دویست‌ نفر» ذكر كرد و دیگرآنكه‌ آنان‌ را افراد «دون‌ پایه‌ی‌ ارتش‌» قلمداد كرد و در توجیه‌ آن‌ گفت‌ كه‌ حضور این‌دویست‌ نفر اعجاب‌آور نیست‌، چرا كه‌ تعداد كسانی‌ كه‌ در تهران‌ از ارتش‌ فرار كرده‌اندبیشتر از اینها بود. این‌ موضوع‌ انعكاس‌ گسترده‌ای‌ میان‌ عوامل‌ رژیم‌ پهلوی‌ داشت‌ و آنان‌ را سخت‌ به‌تكاپو انداخت‌. هنوز چند ساعتی‌ از دیدار همافران‌ و پرسنل‌ نیروی‌ هوایی‌ِ پایگاه‌های‌ تهران‌ با امام‌نگذشته‌ بود كه‌ پرسنل‌ و همافران‌ نیروی‌ هوایی‌ اصفهان‌ نیز به‌ دیدار امام‌ شتافتند و بامعظم‌له‌ دیدار كردند. در این‌ دیدار كه‌ ساعت‌ پانزده‌ و پانزده‌ دقیقه‌ی‌ بعدازظهر درمدرسه‌ی‌ علوی‌ صورت‌ گرفت‌، ابتدا همافران‌ و افسران‌ پایگاه‌های‌ نیروی‌ هوایی‌اصفهان‌ سرودی‌ را قرائت‌ كردند و سپس‌ پیامی‌ را به‌ حضور امام‌ ارائه‌ دادند و امام‌ را ازانتقال‌ سی‌ فروند هواپیمای‌ فانتوم‌ به‌ عربستان‌ سعودی‌ و اسرائیل‌ آگاه‌ كردند و سپس‌تقاضا كردند كه‌ با توجهات‌ امام‌ خمینی‌، هر چه‌ زودتر موجبات‌ آزادی‌ پرسنل‌ هوایی‌ كه‌در جریان‌ ممانعت‌ از انتقال‌ هواپیماهای‌ فوِ و یا اعتراضات‌شان‌ علیه‌ رژیم‌ پهلوی‌دستگیر شده‌اند، فراهم‌ شود. حضرت‌ امام‌ نیز در این‌ دیدار ضمن‌ تشكر از «سربازان‌ امام‌ زمان‌عج‌»، تأكید فرمودند: «اگر شما تا حال‌ تحت‌ سلطه‌ی‌ طاغوت‌ بودید، امید است‌ كه‌ از این‌ به‌ بعد زیرسایه‌ی‌ امام‌ زمان‌ (سلام‌الله) و از سربازان‌ ایشان‌ محسوب‌ شوید. ما از اوضاع‌ایران‌ متأسفیم‌. از اوضاع‌ دولت‌ كنونی‌ ایران‌ تاكنون‌، تأسفات‌ زیاد است‌. اینها هرجنایتی‌ داشتند، در حق‌ ما كردند. از بزرگ‌ترین‌ جنایات‌ اینكه‌ با ارتش‌ آنقدربدرفتاری‌ كردند. توده‌ی‌ ارتش‌ اسلامی‌ بود و متوجه‌ و متعهد است‌، لكن‌ سرانی‌كه‌ بعضی‌ از سرانی‌ كه‌ در خدمت‌ اجانب‌ هستند آن‌ استفاده‌ها را بردند و از این‌مملكت‌ رفتند و یا می‌روند و سایرین‌ را محروم‌ كردند. الآن‌ كه‌ شما به‌ دامن‌ ملت‌بازگشتید، ملت‌ شما را با آغوش‌ باز می‌پذیرد و ما سعی‌ داریم‌ كه‌ شما ان‌شاءاللهدر موقعی‌ كه‌ حكومت‌ عدل‌ الهی‌ پیدا شد، با كمال‌ خوشی‌ پذیرایی‌ كنیم‌.خداوند تعالی‌ شما را حفظ‌ كند. ما از اینكه‌ شما كوشش‌ كردید در راه‌ هدف‌ ما،تشكر می‌كنیم‌.» ***داود قاسم پور   خبرگزاري انتخاب

درسهای انقلاب بهمن برای چپ ایران !

 آرش کمانگر

براى شروع بحث ضرورى مى‌بينم به دو مجادله و ابهام در زمينه برخورد با وقايع عظيم سال‌هاى ٥٦ و ٥٧ ايران اشاره كنم. اولين ادعا اين استكه آن وقايع صرفا شورش‏ و قيام بودند و نبايد اصطلاح " انقلاب " را كه به معناى دگرگونى بنيادى و ساختارشكنانه است به آن اطلاق نمود. من با اين ارزيابى مخالفم. نه از اين رو كه انقلاب به مفهوم تغييرات ريشه‌اى و بنيادى نيست، بلكه بدين خاطر كه اولا مجادله مذكور مساله پيروزى را شرط حياتى انقلابى دانستن يك جنبش‏ ارزيابى مى‌كند، ثانيا تفاوت حركات اعتراضى معمولى را با جوشش‏هاى عظيم و فراگير انقلابى تشخيص‏ نمى‌دهد. شرط انقلاب پنداشتن يك جنبش‏ توده‌اى در مقطع زمانى معينى، تنها و تنها قرار دادن خواست‌ها و اهداف بنيادى و ساختارشكنانه در برابر خود است، اين كه اين جنبش‏ و اهداف به پيروزى نايل آيند يا نه، حديث ديگرى‌ست و ابدا تاثيرى روى انقلاب يا انقلابى خطاب كردن جوشش‏ و قيام توده‌اى ندارد. اين اهداف ريشه‌اى البته به دو دسته تقسيم مى‌شوند، يعنى انقلابات در شرايط حاضر به يك معنا مى‌توانند به دو كاتاگورى بزرگ تقسیم شوند: انقلابات سياسى و انقلابات اجتماعى.

 انقلاب سياسى انقلابى است كه صرفا سرنگونى رژيم حاكم و تغيير روبناى سياسى را از طريق جنبش‏هاى فراقانونى مردم دنبال مى‌كنند كه البته مى‌توانند به قهر و خشونت كشيده شوند و يا به مسالمت برگزار گردند. در انقلابات صرفا سياسى، فرماسيون اجتماعى_اقتصادى حاكم بر جامعه، دست ‌نخورده باقى مى‌مانند و در سازوكارهاى آن تغييرات اساسى صورت نمى‌گيرد.

اما انقلاب اجتماعى يا جنبشى كه اهداف فراگير اجتماعى در پيش‏ روى خود داشته باشد به انقلابى گفته مى‌شود كه علاوه بر واژگونى رژيم سياسى حاكم درصدد تغيير سيستم اجتماعى_اقتصادى نيز برمى‌آيد و يا اهدافى پيش‏ روی خود مى‌گذارد كه علاوه بر تغيير قدرت سياسى حاكم، ناگزير از در هم شكستن مناسبات اقتصادى موجود است. به همين خاطر در چنين انقلابى برخلاف انقلاب صرفا سياسى، هژمونى طبقاتى بر حاكميت نيز تغيير اساسى مى‌كند. حال آن كه در انقلاب سياسى، جابجايى تنها در چارچوب خود قشربندى‌هاى طبقه مسلط اقتصادى _ مثلا بورژوازى در دوران معاصر - تحقق مى‌پذيرد.

پس‏ ما حق داريم كه نه تنها جنبش‏هاى مردم كشورمان را در سال٥٧ انقلاب بناميم، بلكه حتى محق‌هستیم آن را انقلاب اجتماعى بپنداريم و نه انقلاب صرفا سياسى . چرا كه اكثريت مردم ايران _يعنى كارگران و تهى‌دستان شهر و روستا_ در جريان آن انقلاب  ، صرفا خواهان سرنگونى شاه و تغيير نظام سلطنتى به نظام جمهورى مبتنى بر استقلال وآزادى نبودند، بلكه علاوه بر آن ، خواهان عدالت اجتماعى و پايان دادن به نابرابرى‌هاى طبقاتى بودند. به همين خاطر با سقوط رژيم شاه و برخلاف ميل حكام تازه به قدرت رسيده، شروع به تعرض‏ به منافع بورژوازى و ملاكين بزرگ نمودند. مصادره زمين‌ها و تقسيم و يا كشت شورايى آنها، كنترل کارگران بر كارخانجات، مصادره مساكن سرمايه‌داران فرارى توسط بى‌خانمان‌ها و... جملگى از وزن بالاى مطالبات طبقاتى و اجتماعى زحمتكشان ايران در انقلاب ٥٧ حكايت دارند. بنابراين نبايد به صرف جايگزين شدن يك رژيم ارتجاعى بر رژيم پهلوى، از اهميت انقلاب و مطالبات مردم كشورمان بكاهيم.

 به تاريخ ايران و جهان نیز كه نگاه مى‌كنيم به وفور شاهد انقلابات شكست‌خورده‌اى هستيم كه هيچ كس‏ در انقلاب ناميدن آن‌ها شك نداشته است. مثلا انقلاب ١٩٠٥ روسيه يا انقلاب مشروطه ايران كه علیرغم تحميل برخى اصلاحات بر رژيم قاجارى نظير قانون اساسى و مجلس‏ نيم‌بند، نتوانست همچون انقلابات بورژوايى قاره اروپا ، اولا نظام ارباب رعيتى را با نظام سرمايه‌دارى جایگزین کند و ثانيا دموكراسى پارلمانی بورژوايى را (  خواه در كسوت يك جمهورى همچون فرانسه و خواه در كسوت يك سلطنت واقعا مشروطه نظير انگلستان) متحقق كند، از اين رو نيمه‌كاره دچار هزيمت شد با اين همه كسى در انقلاب پنداشتن آن وقايع ( اعم از چپ يا راست ) شكى ندارد.

مجادله دوم كه از سوى برخى روشنفكران  طرح مى‌شود اين است كه انقلاب بهمن يك انقلاب اسلامى بود. البتهحدود سه دهه است كه هم حاكمان جمهورى اسلامى و هم حاكمان دول غربى و رسانه‌هاى تحت كنترل آن‌ها در جهان، از جنبش‏ عظيم توده‌اى سال‌هاى ٥٦ و ٥٧  به عنوان « انقلاب اسلامى »  كه هدفى جز استقرار « بنيادگرايى مذهبى » نداشت ياد مى‌كنند. در پاسخ بايد گفت كه اكثريت مردم با اهداف بزرگى چون پايان دادن به نيم قرن استبداد خاندان پهلوى، برچيدن نظام مور.ثی ٢٥٠٠ ساله و نشاندن يك حكومت انتخابى به جاى آن، لغو سانسور و خفقان، آزادى كليه زندانيان سياسى، آزادى احزاب، پايان دادن به سلطه امپرياليسم و آمريكا بر حيات سياسى اجتماعى ايران، استقرار عدالت اجتماعى و غيره دست به انقلاب زدند، اين كه در ميانه اين عزم تاريخى و انسانى، بخشی از اپوزيسيون ارتجاعى يعنى اسلام‌گرايان تحت امر خمينى، رهبرى انقلاب را به دست گرفتند و خود را موافق صورى اهداف عمده توده‌ها نشان دادند، موضوع ديگرى‌ست كه بايد آن را جداگانه مورد تحليل قرار داد والا حتى شمارى از خود مقامات رژيم اسلامى نيز باور ندارند كه انقلاب از همان روزها و ماه‌هاى اول با هدف استقرار جمهورى اسلامى و ولايت فقهاى شعيه شروع شده بود.

حال بعد از طرح اين دو مجادله و ابهام به اين مساله كليدى بپردازيم كه عوامل شكست انقلاب ٥٧ چه بودند؟ و براى پيشگيرى از تكرار آن‌ها چه مى‌توان كرد تا قبل از اين كه دير شود به مورد اجرا گذاشت. البته در همين حوزه يك مجادله سوم نيز خودنمايى مى‌كند كه مخالف شكست خوردن انقلاب است. اين عده به چند دسته تقسيم مى‌شوند نخست خود جمهورى اسلامى و هم‌پالگى‌هاى آن در ايران و جهان ( و البته تا حدودى دول و رسانه‌هاى غربى ) كه معتقد به پيروزى انقلاب هستند ، از ديدگاه اين حضرات هدف انقلاب استقرار جمهورى اسلامى بود كه آن نيز تحقق پذيرفت و ٢٩ سال از حيات آن  ميگذرد . دوم افراد و نيروهايى در طيف اپوزيسيون كه تئورى " تداوم امقلاب " را طرح مى کردند . خود اين طيف به دو دسته تقسيم می شدند : نخست جرياناتى كه در سال‌هاى٥٧ تا ٦٢ طرح " شكوفاسازى جمهورى اسلامى " را در برابر خود نهاده بودند نظير حزب توده، تروتسكيت‌ها و فدائيان اكثريت كه خواهان تداوم انقلاب از طريق دفاع از " خط امام " و براى برچيدن نفوذ " ليبرال‌ها" و " حجتيه‌اى‌ها "  در حكومت " انقلابى و ضدامپرياليستى " ‌شان بودند. مشابه همين سياست ( ولى بالعكس‏ ) از سوى مجاهدين خلق و جريانات مائوئيست ( تا قبل از عزل بنى‌صدر) پى گرفته شد كه همچون دسته اول معتقد به وجود دو پايه خوب و بد در جمهورى اسلامى بودند، منتهى از ديد ايشان جناح خوب، جناح اقليت رژيم يعنى نهاد رياست جمهورى بنى‌صدر ( که او را نماينده بورژوازى ملى ايران میپنداشتند ) بود كه بايد جناح بد يعنى حزب جمهورى اسلامى و شركا را زمين‌گير و مغلوب مى‌كرد. دوم جرياناتى نظير طيف اقليت جنبش‏ فدايى كه به رغم ارتجاعى دانستن كليت رژيم، مخالف شكست انقلاب بودند .حال آن  كه انقلاب بهمن تماما شكست خورد .  به چند دليل:

اول اين كه از دل آن انقلاب، رژيم ارتجاعى جديدى سر برآورد كه مبتنى بر توهم و حمايت اكثريت مردم ايران بود يعنى انقلاب منجر به شكل‌گيرى يك حكومت  مترقی نشد. دوم اين كه بخش‏ عمده اهداف اجتماعى انقلاب بهمن در رژيم نوپا نه تنها متحقق نشد بلكه بر كميت و كيفيت معضلات افزوده گرديد، سوم اين كه شما موقعى مى‌توانيد از " تداوم " چند و چندين ساله يك انقلاب سخن بگوييد كه اولا نوعى قدرت دوگانه در جامعه وجود داشته باشد ( مثلا در حوزه‌ها و يا مناطقى بخشى از قدرت در دست انقلابيون و بخشى در دست مرتجعين باشد) ثانيا موقعيت انقلابى على‌رغم استقرار يك رژيم نوپا در جامعه تداوم داشته باشد. حال آن كه مى‌دانيم اين دو پارامتر فقط در كردستان وجود داشت و تز تداوم انقلاب فقط در همان منطقه جغرافيايى صدق مى‌كرد، در اكثريت بزرگى از كشور موقعيت انقلابى بهمن ٥٧ تداوم نيافت و بخش‏ بزرگى از مردم على‌رغم بى‌جواب ماندن مطالبات اقتصادى و سياسى‌شان به رژيم خمينى توهم و سمپاتى داشتند و اساسا با تكيه بر همين پايه توده‌اى بود كه سران رژيم توانستند از پس‏ مخالفين متشكل خويش‏ يكى پس از دیگری برآيند.

پس از اين پارانتز بزرگ برگرديم به موضوع اصلى مورد بحث و آن چگونگى شكست انقلاب بهمن میباشد .

به طور خلاصه عوامل زير را مى‌توان برشمرد:

1 - غياب يك آلترناتيو سوسیالیست و آزادیخواه  كه بتواند هم‌زمان بر مطالبات اساسى چون : استقلال، آزادى، عدالت اجتماعى، خودحكومتى مردم، حق تعيين سرنوشت خلق‌هاى ساكن ايران، حاكميت كارگران و زحمتكشان، برابرى كامل زن و مرد، دولت سكولار و غيرايدئولوژيك و اهدافى از اين دست بكوبد.

خود اين غيبت محصول چندين علت ديگر بود كه مى‌توان از ميان آن‌ها به عواملى نظير: سلطه بلامنازع تفاسير و قرائت‌هاى غيرماركسيستى و ضد دمکراتیک بر كل جنبش‏ چپ ايران، ضعف آگاهى‌هاى سوسياليستى هم در ميان روشنفكران چپ و هم در ميان طبقه كارگر، ضعف سازماندهى و تشكل هم در جنبش‏ چپ و هم در جنبش‏هاى كارگرى و توده‌اى، تاثيرات زيان‌بار سياست‌هاى حزب توده در دهه ٣٠ و مشى چريكى در دهه ٤٠ و٥٠، گرايش‏ به پوپوليسم و بها ندادن به اهميت كليدى حضور و سازماندهى در ميان كارگران و ديگر اقشار مدافع انقلاب اجتماعى، درك آشفته از مبارزات ضدامپرياليستى و ضداستبدادى و بى‌اعتقادى به اهميت مبارزه براى دموكراسى و آزادى‌هاى بى‌قيد و شرط ، بها ندادن به افشاى انديشه‌هاى تئوكراتیک و نكوبيدن بر مطالبات سكولاريستى و لائیک ، درك صورى و كليشه‌اى از مطالبات و جنبش‏ زنان و بنابراين محول كردن مبارزه براى برابرى زن و مرد به استقرار نظام " موعود " ، عقب ماندگى وحشتناك و گاه ارتجاعى در زمينه مسايل مربوط به جنسيت، گرايش‏ جنسى، اخلاقيات اجتماعى و غيره اشاره كرد. بنابراين به جرات مى‌توان گفت كه چپ ايران شانس‏ آورد كه به قدرت نرسيد چون اگر مى‌رسيد لااقل در حوزه استقرار حكومت استبدادى، توتاليتر و مبتنى بر ادغام دولت و ايدئولوژى ( و آن هم صرفا تفسيرى خاص از ايدئولوژى ) تفاوت چندانى با جمهورى اسلامى نمى‌داشت و بنابراين شكل‌دهى به يكى از  انواع رژيم‌هاى به‌اصطلاح سوسياليستى و در عمل استالينيستى و بوروكراتيك قرن بيستم، حاصل آن مى‌بود.

2 -  سياست دوگانه ( دابل استاندارد) رژيم پهلوى در زمينه سركوب مخالفين سياسى. بدين معنا كه اين رژيم و مشاورين سيا و موسادش‏ از آن‌جا كه خطر كمونيسم _آن هم در هم‌مرزى با اتحاد شوروى_ را خطر عمده تلقى مى‌كرد، همه توش‏ و توان خود را صرف سركوب جنبش‏ چپ و يا سازمان چريكى مجاهدين خلق ( كه آن را ماركسيست اسلامى مى‌پنداشت )  نمود در همان حال تا حدودى برخلاف حكومت رضاخان، امتيازات زيادى به مذهب و روحانيون داد و يا در سركوب آن‌ها از خشونت كم‌ترى استفاده مى‌كرد ، به اين بهانه كه مراجع تقليد و روحانيون طراز اول همچون مورد خرداد ٤٢ مى‌توانند با تحريك احساسات شيعى مردم آن‌ها را به خيابان‌ها بكشانند. رژيم محمدرضا شاه حتى به مدت ١٣ سال به آخوندها حقوق مى‌داد. به‌علاوه مدرنيسم غرب‌گرايانه شاه نيز تا حدودى زياد صورى، اشرافى و تجملى بود و هدفى جهت تضعيف مذهب و جا انداختن مفاهيم سكولاريستى براى خود قايل نبود. بالعكس‏ از ماهيت ضدمذهبى ماركسيست‌ها در نزد عوام براى كوبيدن و تخطئه آن‌ها استفاده مى‌كرد.

3 -  سازماندهى و تشكل طبيعى و گسترده ملايان در مقطعى كه انقلاب مردم در غياب يك آلترناتيو ترقى‌خواه و چپ شكل گرفت. روحانيون با لشگر ده‌ها هزار نفرى تبليغى و سازمان‌گرانه خود كه از هزاران مسجد و مكان مذهبى به عنوان ستاد حزبى بهره مى‌جستند و به علاوه با قاطعيتى كه گرايش‏ خمينى در زمينه سرنگونى شاه از خود نشان داد و طبعا سواستفاده از اعتقادات و ريشه‌هاى مذهبى بخش‏هاى بزرگى از مردم، توانست رهبرى انقلاب را خيلى راحت به دست آورد.

4 -  حمايت گسترده و يك طرفه دول و رسانه‌هاى غربى از آلترناتيو" سبز" خمينى براى جلوگيرى از عروج يك آلترناتيو "سرخ" ، عامل مهم ديگرى بود كه محافل امپرياليستى را متقاعد كرد كه وقتى رژيم شاه را ديگر نمى‌توانند نجات دهند، بهتر است به شر كم‌تر رضايت دهند. اخراج خمينى از عراق و ورود او به فرانسه، يك پوشش‏ خبرى بى‌همتا براى او و هم‌پالگى‌هايش‏ مهيا نمود. حال آن كه در آن موقع اكثر فعالين چپ و دموكرات يا در زندان بودند و يا اگر بيرون بودند، تريبونى براى بيان نظرات خود و ابزارى براى سازماندهى جنبش‏ نداشتند.

5 - تسليم بى‌چون و چراى بخش‏ اعظم نيروهاى سياسى به هژمونى خمينى و محول كردن همه بحث‌ها و اختلافات به بعد از سرنگونى شاه ( سیاست همه با هم ) و بنابراين شكل ندادن به آگاهى و اراده مستقل مردم، يعنى به دور از هيچ چالش  جدى، عرصه حياتى رهبرى را به خمينى‌گرايان محول كردند.

6 -  سنت ديرپاى استبداد در ايران و فقدان آگاهى و تربيت دموكراتيك و آزادى‌خواهانه و مبتنى بر مدنيت و مدرنيته كه سبب مى‌شد نه تنها توده‌ها بلكه به‌اصطلاح روشنفكران و پيشروان نيز درك درستى از اهميت نفس‏ كشيدن در يك جامعه آزاد نداشته باشند، بالعكس‏ خود مبشر يكى از انواع استبدادى حكومت‌گرى بودند. بنابراين جامعه‌اى كه سنت آزادى‌خواهى و اخلاقيات دموكراتيك در آن نازل باشد، حكم ژله‌اى دارد كه توسط اين يا آن پيشوا، قهرمان، لیدر و حزب مى‌تواند به هر شكلى درآيد.

از اين‌جا به اين بحث كليدى روز مى‌رسيم كه چگونه مى‌توان از تجارب گران‌بهاى انقلاب بهمن براى شرايط به‌غايت حساس‏ و بحرانى كنونى ايران استفاده نمود تا بار ديگر مبارزات و جان‌فشانى‌هاى عظيم مردم در باتلاق هزيمت فرو نرود و تاريخ به شكلى تراژيك مجددا تكرار نشود؟ آيا اگر فرض‏ گيريم همين فردا جمهورى اسلامى بر اثر شورش‏ مردم و يا در اوج بحران و اختلاف، از درون متلاشى شده و سرنگون شود، استقرار آزادى، دموكراسى، حقوق شهروندى و برابری در كشور كثيرالمله و ٧٠ ميليونى ايران تضمين شده خواهد بود؟ آيا اصلا با اين وضعيتى كه اپوزيسيون دارد و در راس‏ آن خلا يك آلترناتيو حقيقتا انقلابى و مترقى، مردم ريسك انقلاب و قيام سرنوشت‌ساز را به جان خواهند خريد؟ آيا در شرايط ضعف كامل همه نيروهاى اپوزيسيون _و عدم توانايى بالفعل آن‌ها براى آلترناتيو شدن_ و مهم‌تر از آن قلت تشكل‌هاى مستقل توده ای در ايران، دست زدن به يك شورش‏ كور، شيرازه جامعه مدنى را از هم نخواهد گسست؟ و آيا دقيقا در هراس‏ از چنین بى‌آيندگى و ظلمت چشم‌انداز سياسى ايران نيست كه توده کار و رنج كشورمان على‌رغم اين كه جان‌شان به لب رسيده، در آغاز كردن " نبرد آخر" اين پا و آن پا مى‌كنند؟  از خود مى‌پرسند بجنگيم براى چه، براى كه؟ مسلما پاسخ همه اين سوالات، تن دادن به ادامه نكبت جمهورى اسلامى نيست، اما ديگر ذهنيت عقب‌مانده سال ٥٧ را نداريم و به عبارتى نبايد داشته باشيم، كه صرفا روى شعارهاى نفى‌گرايانه تكيه كنيم و به چشم خود و مردم خاك بپاشيم كه حلال همه مشكلات سرنگونى جمهورى اسلامى است. و ترازوى ترقى‌خواهى و انقلابى‌گرى را تنها با اين معيارهاى نگاتيويستى، بالانس‏ كنيم. نه ديگر بس‏ است !

به باور من رئوس‏ وظايف ما براى جلوگيرى از شكست جنبشهای اجتماعی م ايران به شرح زير است :

1- حمايت گسترده و پيگير از مبارزات كارگرى و ترقى‌خواه مردم و پژواك بين‌المللى آن‌ها با هدف ايجاد يك همبستگی وسيع براى جنبشهای ‏ داخل كشور .

2- كمك به سازماندهى تشكل‌هاى مستقل مردم ( مستقل از دولت، حزب و ايدئولوژى معين ) در داخل كشور نظير سنديكا و اتحاديه‌هاى كارگرى محلى و سراسرى، هسته‌هاى مقاومت جوانان در محلات، تشكل‌هاى زنان، دانشجويان و...

3- مبارزه با كليت رژيم و در اين راستا افشای هر گونه تلاش و پروژه ای که میخواهد در چهارچوب این رژیم ، رویای تحقق دمکراسی را به مخیله خود راه دهد .

4-  تبليغ، ترويج و روشن‌گرى مداوم در زمينه مطالبات مهمى چون، جدايى هرگونه دين و ايدئولوژى از دولت، آزادى بى‌قيد و شرط عقيده، بيان و تشكل، لغو كامل شكنجه و اعدام، اصل خودحكومتى مردم و مخالفت با سنت " حزب_دولت " ، تلفيق دموكراسى غيرمستقيم و مستقيم از يك سو و دموكراسى سياسى با دموكراسى اقتصادى از سوى ديگر، برپايى يك مجلس‏ موسسان مبتنى بر حق راى همگانى و برآمده از انقلاب براى تعيين مدرن و به دور از جنگ داخلى و كشمكش‏هاى گروهى براى تدوين نوع نظام و قانون اساسى ايران ( طبعا ما انقلابيون سوسياليست سعى خواهيم كرد در اين كارزار، حمايت اكثريت مردم را از آلترناتيو خود كه همانا استقرار آزادى، سوسياليسم و حاكميت كارگران و زحمتكشان است، به دست آوريم.)

5-  روشنگرى پيرامون اهميت مبارزه طبقاتى در كنار مبارزه ضداستبدادى و بنابراين اهميت مبارزه براى عدالت اجتماعى و برابرى در كنار مبارزه براى آزادى و دموكراسى .

6-  تقويت و پشتيبانى از جنبش‏هاى اجتماعى ديگر نظير جنبش‏ زنان، جوانان، دانشجويان، محيط زيست، جنبش‏هاى ملى براى حق تعيين سرنوشت خلق‌ها و...

7-  مبارزه توامان با رفرميسم و آنارشيسم، يعنى جدايى‌ناپذير دانستن مبارزه با اپورتونيسم راست از مبارزه با اپورتونيسم چپ. در دهه هاى گذشته هم سوسيال دموكراسى و هم استالينيزم ( كه من مائوئيسم، تروتسكيسم و ديگر قرائت‌هاى غيرماركسيستى مدعى كمونيسم را در همين كاتاگورى مى‌گنجانم) ضربات هولناكى از دو سو به جنبش‏ سوسياليستى و كارگرى جهان و ايران وارد نموده‌اند. عروج مجدد جنبش‏سوسیالیستی نیرومند در گرو وداع گفتن كامل با اين گرايشات و پذيرش‏ يك روايت و قرائت راديكال_دموكراتيك مى‌باشد .

8-  پايان دادن به تفرقه و سكتاريسم در درون طيف چپ انقلابى و سازمان دادن يك اتحاد بزرگ سوسياليستى با هدف سرنگونى جمهورى اسلامى، حاکمیت کارگران و زحمتکشان، گذار به_سوسياليسم ، جدايى دولت از هر نوع ايدئولوژى، آزادى‌هاى بى‌قيد و شرط سياسى، حق راى همگانى، حق تعيين سرنوشت ملل ، برابرى كاملا زن و مرد، سكولاريزه ( عرفى) نمودن همه شئونات جامعه و اصل خودحكومتى مردم و... چنين اتحادى با الگوى سنتى " حزب واحد و طراز نوين طبقه كارگر"  تفاوت اساسى دارد. افراد و تشكلات در چنين اتحادى ضمن همكارى و فعاليت حول اشتراكات ياد شده، استقلال و حق گرايش‏ خود را حفظ مى‌كنند. در واقع نه يك اتحاد عمل دموكراتيك است و نه يك ادغام ايدئولوژيك- حزبى.

چپ انقلابى آزادیخواه ، در حال حاضر تنها با رسيدن به چنين دركى از اتحاد است كه مى‌تواند شانس‏ خود را براى آلترناتيو شدن امتحان كند والا همچون سال‌هاى گذشته در حواشى عالم سياست باقى خواهد ماند. اين چپ از لحاظ بازتاب مطالبات اجتماعى اكثريت مردم، تنها نيرويى است كه مى‌تواند از ماست‌ مالى شدن اهداف ضداستبدادى- ضدسرمايه‌دارى جنبش‏ توده‌اى جلوگيرى كند ولى به دو شرط : اول دست شستن از فرقه‌گرايى و رسيدن به اتحاد، دوم مجهز شدن به قرائت راديكال_دموكرات از سوسياليسم .

9- افشاى بى‌امان همه نيروهاى ارتجاعى و بورژوايى در طيف اپوزيسيون كه به دليل امكانات تاريخى- طبقاتى خويش‏ دست به نقد شانس‏ بيشترى براى به دست گرفتن رهبرى مبارزات مردم و بنابراين به بى‌راهه بردن آن دارند.

                                           ******************

در يك جمع ‌بندى فشرده میتوان گفت كه براى جلوگيرى از تكرار تراژدى شكست انقلاب بهمن، بايد: با قرائتى راديكال_دموكراتيك، آلترناتيو چپ را سازمان داد، پيشروترين و ترقى‌خواهانه‌ترين افكار و انديشه‌ها را در میان مردم تبليغ و ترويج نمود، مبارزه براى آزادى را از مبارزه براى برابری ( و بالعكس‏) جدا ننمود، به تشكل‌يابى كارگران و توده ها  يارى رساند و با اراده ای تلفیق گشته از شور و شعور  ، کمر به تحقق رویای بزرگ مردم کشورمان برای دستیابی به یک زندگی انسانی بست .

هرچه چپ ایران سريع‌تر و قاطع تر آستين همت بالا زند ، مى‌توان به پيروزى انقلاب آتی اميدوار بود، در غير اين صورت، شكست یا بن بست آن حتمى است. پى بردن به اين واقعيت تلخ، هيچ استعداد ويژه‌اى طلب نمى‌كند!

www.turkiran.com