گرامی داشت ۸ مارس در پاریس

 

چهره زنان زینت بخش پانتئون

بهروز عارفی، هفتم مارس 2008

 

بمناسبت ۸ مارس، روز جهانی زن، چهره نه زن از زنان تاریخ فرانسه در دو قرن گذشته، زینت بخش دیوار بزرگ پانتئون واقع در پاریس گشته اند.

پانتئون بنای تاریخی اواخر قرن هیجده است که ابتدا قرار بود کلیسا گردد ولی پس از انقلاب فرانسه جهت حفظ بخشی از گنجینه تاریخ فرانسه اختصاص یافت . این بنا که بر سر در آن، جمله «میهن، قدرشناس انسان های بزرگ» نقش بسته است، موزه ای است که پیکر بزرگان علم و ادب و اندیشه در درون آن آرمیده اند. از جمله این بزرگان میتوان از ژان ژاک روسو، ولتر، امیل زولا، پی یر کوری، ویکتور هوگو، الکساندر دوما،  برتوله، مارسلن برتلو، لازار کارنو، ژان ژورس، رنه کاسن، و از جمله دو بانوئی که در آنجا می آرمند، سوفی برتلو و ماری کوری ... نام برد. پیکار زنان برای ورود زنان بیشتری به پانتئون ادامه دارد. مبارزه برای برابری زن و مرد را باید در همه جبهه ها به پیش برد.

نه زنی  که چهره شان بر پانتئون نقش بسته است، عبارتند از:

 

 

سولیتود، مبارز ضد برده داری در قرن هیجدهم

 

 

 

لوئیز میشل، مبارز انقلابی و از تلاش گران کمون پاریس

 

 

 

 

ماری کوری، فیزیک دان و برنده جایزه نوبل

 

 

ژرژ ساند نویسنده و آزاده زن ادبیات فرانسه

 

 

اولمپ دو گوژ، سیاستمدار قرن هیجدهم فرانسه

 

ماریا دورم، فمینیست و زن سیاست

 

 

کولت، رمان نویس فرانسوی

 

 

شارلوت پلبو، نویسنده، عضو مقاومت فرانسه و از نجات یافتگان آشویتز

 

 

سیمون دو بووار، نویسنده، فمینیست و فیلسوف

 

نگاهی گذرا به زندگی و آثار هر کدام از این زنان می اندازیم.

سولیتود  Solitude ، از مادری سیاه پوست در حوالی 1772 در جزیره گوآدولوپ، از مستعمرات فرانسه در دریای آنتیل بدنیا آمد. مادر او را در دهکده کاربه دو کاپستر دستگیر و به بردگی می گیرند. در راه به او تجاوز می کنند و به این دلیل سولیتود دورگه است.  در سال 1794 برده داری منسوخ شد. اما، ناپلئون بناپارت در سال 1802، دوباره آن را برقرار کرد. وی سربازانش را برای سرکوب بردگان آزاد شده گوآدولوپ فرستاد. سولیتود به خاطر دورگه بودن، برده به حساب می آمد. اوبه مبارزان پیوست و تا آخرین نفس، اسلحه در دست جنگید. او که حامله بود، سخت زخمی و دستگیر شد. فردای روز زایمان، این زن آزاده را به دار آویختند (29 نوامبر 1802). سولیتود، به زبان فرانسه ، تنهائی معنی میدهد.

 

لوئیز میشل Louise Michel  ، (1905 – 1830)، معلم، مبارز انقلابی و آزادیخواه فرانسوی.

لوئیز در ایالت مارن (شرق فرانسه) بدنیا آمد. پدرش لوران دوموئی از اشراف بود و مادرش ماریان میشل،خدمتکار کاخ وی. او پیش پدر بزرگ و مادر بزرگش بزرگ شد. تعلیمات آزادیخواهانه دریافت می کرد و آثار ولتر و ژان ژاک روسو را مطالعه می کرد. در سال 1850، پس از مرگ دو جدش، او را از قصر بیرون کردند. لوئیز معلم شد و با تاسیس یک مدرسه آزاد، سه سال در آنجا به تدریس پرداخت. سپس به پاریس رفته  و به معلمی ادامه داد. در پاریس با ژول والس، اوژن وارلن، ریگو و بویژه تئوفیل فره ( از شخصیت های مبارز کمون پاریس) آشنا شد. او عاشقانه فره را دوست داشت. لوئیز برای نشریات مخالف حکومت مقاله  می نوشت و شعر سروده و به ویکتور هوگو می فرستاد. از سال 1850 تا 1879 با خالق بینوایان به مکاتبه پرداخت.

در سال 1870، لوئیز به ریاست «کمیته بیداری شهروندان ناحیه هفدهم پاریس» انتخاب شد. او از مارس تا مه 1871 از فعالان کمون پاریس بود و به رادیکال ترین جناح انقلابی آن تعلق داشت. حتی داوطلب شد تا برای قتل آدولف تی یر شخصا به ورسای برود. عوامل حکومت مادر لوئیز را دستگیر و تهدید به قتل کردند.  لوئیز بخاطر آزادی مادرش خود را تسلیم کرد. او که به «باکره سرخ» مشهور شده بود به تبعید محکوم شد. («باکره مقدس» یکی از لقب های مریم مقدس است). لوئیز را به جزیره کالدونی جدید (از مستعمرات فرانسه در جنوب اقیانوس آرام) فرستادند. وی تا سال 1880 در همان جا ماند. در کالدونی جدید با ناتالی لومل از مبارزان کمون و تبعیدی دیگر آشنا شد و تحت تاثیر او به آنارشیسم گرایش پیدا کرد.

در بازگشت به پاریس، لوئیز میشل فعالیت های مبارزاتی خود را از سر گرفت. او با شرکت در میتینگ ها، تظاهرات و فعالیت های بیکاران و کارگران از آنان و نیز لغو حکم اعدام دفاع می کرد. در سال 1888، پی یر لوکاس، که یک افراطی بود به وی سوءقصد کرد و به سر لوئیز تیر خورد. اما، لوئیز با شهادت در دادگاه از زندانی شدن ضارب جلوگیری کرد. او از شیوع افترا و نبود آزادی بیان در جامعه رنج می برد. لوئیز در سال 1890 به لندن رفت و مدیریت مکتب آنارشیستی را به عهده گرفت. در سال 1895 به خواست سباستین فور به فرانسه بازگشت. بارها در تظاهرات دستگیرش کردند و سه سال محبوس شد تا به توصیه کلمانسو مرخص شد. در سفر به شهر مارسی برای شرکت در کنفرانسی به ذات الریه مبتلا و در گذشت. از او کتاب های متعددی بیادگار مانده است از جمله کمون (1898)

 

ماری کوری Marie Curie، فیزیک دان، کاشف رادیوآکتیویته و برنده جایزه نوبل

ماریا اسکلودووسکا  در 7 نوامبر 1867 در ورشو(لهستان) چشم به جهان گشود. یازده ساله بود که مادرش را در اثر ابتلا به یبماری سل از دست داد. برای فراموشی رنج زندگی به درس پناه برد. در 1883 با کسب مدال طلا دیپلم دبیرستان را دریافت کرد. در آن زمان، لهستان به روسیه وابسته بود و در نتیجه تحصیل برای دختران در دانشگاه ممنوع. ماریا در پائیز 1891 عازم پاریس شد و به تحصیل علوم فیزیک و ریاضی پرداخت. پس از 2 سال به دریافت لیسانس فیزیک و سال بعد، لیسانس ریاضیات نائل آمد. بترتیب با شاگرد اولی و دومی. در آزمایشگاه تحقیقاتی فیزیک گابریل لیپمن به کار مشغول شد.

در بهار سال 1984 با پی یر کوری آشنا شد و سال بعد با او ازدواج کرد و رسما نام خانم ماری کوری را بخود گرفت. در سال 1986 با درجه ممتاز پرفسوری فیزیک را گذراند. در 12 سپتامبر 1987 دخترش ایرن بدنیا آمد.

از دسامبر 1897 پژوهش بر روی اشعه حاصل از اورانیوم را آغاز کرد. در سال 1896، هانری بکرل موفق به کشف این اشعه ها شده بود. در سال 1898، همسرش پی یر کوری با تغییر شغل، به پژوهش های او می پیوندد. با توافق رئیس مدرسه عالی فیزیک و شیمی پاریس ، انباری در اختیار آنان قرار می گیرد تا به عنوان ازمایشگاه از آن استفاده کنند.

در 18 ژوئیه 1897، ماری کوری پولونیوم را کشف می کند (برای تجلیل از میهنش نام پولونیوم را بر آن نهاد) و در 26 دسامبر 1898 با همکاری گوستاو بمون موفق به اعلام کشف رادیوم می گردد. آنان برای استخراج یک گرم رادیوم، چندین تن سنگ معدن اورانیوم را مورد استفاده قرار داده بودند. و آن هم در شرایط کار طاقت فرسا و در مکانی مرطوب.

در سال 1900، ماری کوری به استادی دانشسرای عالی دختران منصوب شد. او در ژوئن 1903 با موفقیت از تز دکترایش در مورد مواد رادیو اکتیو دفاع کرد. در 10 دسامبر 1902، ماری و پی یر کوری و هانری بکرل به دریافت جایزه نوبل فیزیک نائل شدند. ماری کوری نخستین زنی است که نوبل دریافت کرده است.

در سال 1906، پی یر کوری در اثر تصادف با کالسکه ای در پاریس فوت کرد. در پائیز همان سال کرسی استادی وی را در سوربن به همسرش واگذار کردند .

ماری کوری اولین استاد زن در دانشگاه سوربن است.

در دهم دسامبر 1912، ماری کوری به خاطر خدمات فراوانش به پیشرفت شیمی در مجرای کشف عناصر جدید، به دریافت دومین جایزه نوبل نائل شد. او نخستین دانشمندی بود که 2 جایزه نوبل دریافت می کرد.

در سال 1909 به همت دکتر امیل رو (دستیار پیشین پاستور) و رئیس وقت انستیتو پاستور، برای پژوهش های پزشکی در مورد معالجه سرطان از طریق رادیو تراپی، انستیتو رادیوم را بنیاد نهادند. این انستیتو که در کوچه ماری کوری پاریس قرار دارد، از سال 1914 شروع به کار کرده و امروزه انستیتو کوری خوانده شده و یکی از بزرگترین مراکز جهانی برای درمان سرطان است.

 

 

ماری کوری همراه آلبرت انیشتن

 

ماری کوری در اثر سال ها تماس با مواد رادیو اکتیو به بیماری سرطان خون مبتلا شد. او در 4 ژوئیه 1934 درگذشت. در بیستم آوریل 1995، با تصمیم فرانسوا میتران، رئیس جمهوری وقت فرانسه، خاکستر ماری کوری و همسرش پی یر کوری به پانتئون منتقل شد.

 

ژرژ ساند George Sand ، نویسنده و زن ادبیات

«من هدفی دارم، وظیفه ای، شیفتگی ای، نویسندگی خشن و تا حدی ویرانگر است»

آمانتین اورور لوسیل در اول ژوئیه سال 1804 در پاریس بدنیا آمد. او از سال 1830 تا 1876 بی وقفه به نوشتن پرداخت.

می نویسد: «آدم تنها بچه پدرش نیست، فکر می کنم که کمی هم بچه مادرش است... اگر حقیقت دارد که پدر من نواده اوگوست دوم پادشاه لهستان بود... این هم حقیقت دارد که من با خونم به خلق می پیوندم.»

کودکی اش با بی خیالی سپری شد. در محیطی اشرافی پرورش یافت. پس از جدائی از شوهرش ، زندگی مستقلی را به پیش برد. با ژول ساندو (نویسنده) آشنا شد و معشوقه او گردید و لقب ساند را از نام او عاریه گرفت. او اشکارا از زنانگی و حق هوس و اشتیاق زنان دفاع می کرد و آن را در نوشته هایش و نیز در زندگی اش بازتاب می داد. در اولین آثارش که از زندگی خودش مایه می گرفت، سعادت شخصی را با بخشیدن جان تازه ای به اخلاق معنی می کرد.

آثار ساند از رمانتیسم مایه گرفته و با حماسه درهم می آمیزد و در آن ها عشق و افسون با آئین های رایج زمان و پیشداوری های اجتماعی برخورد و تصادم می کند. همان طوری که شور و عشق و احساسات لطیف  پی در پی او به آلفرد دو موسه، شوپن چنین بودند.

از سال1836 ببعد،آثار او با الهام از اندیشه های انسانی پی یر لورو، باربس و آراگو حیات دوباره اجتماعی را بازتاب می دهند و از نظرات روسو الهام می گیرند. دو کتاب او «هم نشین برج های فرانسه (1840) و کونسوکلو (1843)  اعلام جرمی علیه جامعه است که زبانی رمانتیک دارد.

ژرژ ساند، مایوس از شکست انقلاب 1848، به سیاست پشت کرده و بدنبال تخیل زدائی و آرامش و رویا می گردد.

از 1845 به بعد مکاتبات زیادی با فلوبر دارد و در آثارش خوش بینی سانتی مانتال را بنمایش می گذارد.

او در سال 1876 در گذشت.

 

اولمپ دو گوژ Olympe de Gouge، با نام  واقعی ماری  گوز ، سیاست پیشه قرن هیجدهم.

ماری گوز در سال 1748 در شهر مونتوبان (جنوب فرانسه) بدنیا آمد. او از خانواده ای ساده بود و پدرش قصاب و مادرش پیشخدمت بود. شایع بود که پدرواقعی او مارکی لو فرانک دو پوسپین یان است.

در سال 1765، با لوئی اوری، سرآشپز عالیجناب سگورگ ازدواج کرد. دو سال بعد، صاحب پسری شد و سه سال پس از ازدواج از ایفای نقش بورژوای شهرستانی خسته شده و از خانه فرار و به پاریس رفت.

او با ترکیب نام کوچک مادرش و لقب گورگ نام المپ دو گوژ را برای خود ابداع کرد. با ادبیات پرداخته و از دلربائی نیز غافل نمان دو  در فهرست «قربانیان» او، سباستین مرسیه (از نویسندگان پر کار فرانسه) قرارداشت. در دوران انقلاب فرانسه، نشان داد که نسبت به زمانه اش پیشی دارد.

المپ دو گوژ در کنار آن تروآین دو مریکور و کلر لاکومب، از نخستین فمینیست های فرانسه بشمار می روند.

او که به مبازه در راه آزادی حقوق اعتقاد داشت، تا فرار لوئی شانزدهم به وارن، خود را سلطنت طلب می دانست ولی تغییر عقیده می دهد. به مالزرب (سیاستمدار و حقوق دان معاصر لوئی پانزدهم و شانزدهم) پیشنهاد می کند که در دفاع از لوئی شانزذهم به او کمک کند. این زن چنان جسارتی داشت که یکی از منتقدان ادبی را که به آثار او بی اعتنائی کرده بود، به دوئل دعوت کرد.

از سال 1791 بود که اولمپ دو گوژ ارزش واقعی شخصیتش را به نمایش گذاشت. در قانون اساسی که مجلس موسسان تدوین می کرد، حقوق مدنی در مورد زنان فراموش شده بود. در سال 1791، او متنی تهیه کرد با عنوان «اعلامیه حقوق زن و شهروند» که 17 ماده دارد، سلطه گری و توفق مردانه را افشا کرده و از برابری حقوق زن و مرد در همه زمینه ها دفاع می کند. در دو ماده اول و دوم آن می خوانیم:

«زن آزاد زاده شده و حقوقی برابر با مردان دارد. تمایزات اجتماعی تنها باید بر سودمندی عمومی تکیه کند. ... هدف هر اجتماع سیاسی حفظ حقوق طبیعی و زوال ناپذیر زن و مرد است. این حقوق عبارتند از آزادی، مالکیت، امنیت و بویژه مقاومت در برابر ستمگری و خفقان.»

او به زنان هشدار میداد که «زن، بیدار شو!»

در اعلامیه او همچنین آمده است که «زنان حق رفتن بالای چوبه اعدام را دارند. آنان باید همچنین حق رفتن پشت تریبون را نیز داشته باشند.»

هنگام محاکمه لوئی شانزدهم، او تلاش کرد دادگاه را قانع کند که به عقیده او وی نه به عنوان انسان، بلکه فقط به عنوان پادشاه مقصر بود.

در روزهای مه – ژوئن 1793 با نمایندگان وابسته به ژیروندی ها اعلام همبستگی کرد و روز 20 ژوئیه 1793 دستگیر و سوم نوامبر 1793 با گیوتین اعدام شد. ژیروندی ها از نمایندگان بورژوازی شهرستان ها و بنادر بزرگ بودند و در مجلس قانون گذاری و کنوانسیون ملی فرانسه عضو نماینده داشتند. چون در میان آنان، نمایندگانی از اهالی ساحل رودخانه ژیروند (جنوب غربی فرانسه) قرار داشت، به انان ژیروندی می گفتند. آنان دارای رادیکال ترین مواضع در بین نمایندگان مجلس بودند.

قبل از اعدام فریاد می زد «به من بیاندیشید و کارهائی که به نفع زنان انجام دادم، بیاد بیاورید. من مطمئنم که روزی پیروز خواهیم شد»

اولمپ آثار زیادی در مورد حقوق مدنی و سیاسیی زنان و الغاء برده داری سیاهان نوشته است.

او برای لغو ازدواج (به صورتی که در آن زمان وجود داشت) و جایگزینی آن با قراردادی با امضای دو همسر و نیز شناسائی کودکانی که خارج از ازدواج بدنیا می آمدند، مبارزه می کرد و از نخستین زنانی بود که نظام حفاظت از مادران و کودکان را پیشنهاد کرد.

 

ماریا دو رم Maria Deraismes، فمینیست، ادیب و فعال سیاسی

ماریا دورم روز 17 اوت 1828 در پاریس بدنیا آمد و در ششم فوریه 1894 در همان شهر درگذشت. از سال 1866 تا 1870، او با بهره گیری از توان طبیعی سخنرانی اش به تبلیغ نظراتش در مورد برابری حقوق زن و مرد پرداخته و در کنفرانس های متعددی در مورد اخلاق، تاریخ و ادبیات شرکت کرد.ماریا دورم در تلاش برای آزادی زنان، نخستین انجمن برای حقوق زنان را در 1869 تاسیس و اداره می کرد. درآن دوره، لوئیز میشل از همکاران او بود. پس از جنگ 1870 او یکی از مدافعان استوار جمهوری و ایده های دموکراتیک بود. او در سال 1876، انجمن بهبود وضعیت زنان را ایجاد کرد.

ماریا دورم در اواخر قرن نوزدهم ، اولین زنی بود که به فراماسونری پیوست و برای برابری حقوق زنان در میان فراماسون ها تلاش کرد. او در 1882، به لژ ماسونی آزاد اندیشان در شرق پیوست و برای مختلط شدن جهان ماسونی کوشید. ماهیت فراماسونی در آن زمان، با امروز تفاوت داشت.

از آثار او میتوان به «حقوق کودکان»، «آنچه زنان می خواهند» (مجموعه مقالات از 1869 تا 1894)، «کهن در برابر نو»، «حوا در جامعه بشری» (1894) اشاره کرد.

 

کولت Colette ، آزاده زن ادبیات فرانسه

سیدونی گابریل کولت در 28 ژانویه 1873 در روستای سن سوور واقع در استان بورگوین (180 کیلومتری جنوب پاریس) بدنیا آمد . پدرش سروان ارتش بود. مادرش آدل اوژنی معروف به سیدو وجدان روستائی سیدونی بود. اولین معلم آزادگی کولت مادرش بود. سروان کولت همسر دوم سیدو بود. جوانی کولت،با شادی توام بود که لذت کتابخوانی و انس با حیوانات آن را تکمیل می کرد.

در 15 مه 1893 در پاریس با هانری گوتیه ویلار (معروف به ویلی) که بسان دون ژوان می زیست، ازدواج کرد. در سال 1900، گوتیه شخصیت کلودین را خلق می کند.

در سال 1906 کولت از گوتیه جدا می شود. دوستی های زنانه او جنجال ببار می آورند و شرکت در برنامه کاباره مولن روژ بر آن ها می افزاید. در سال 1910 سرانجام از ویلی طلاق می گیرد و تا سال 1912 برای امرار معاش در صحنه های پارسی و شهرستان ها بازی می کند.

در 1910 کتاب «ولگرد» او فاصله زیادی با دریافت جایزه گنکور نداشت. کولت در دسامبر 1912 با هانری ژوونل مدیر روزنامه «لو متن» (صبح) ازدواج کرد. حاصل این عشق، دختری بود بنام بل گازو که در سوم ژوئیه 1913 بدنیا آمد. درآن زمان، او سالن های نمایش را رها کرده و به روزنامه نگاری رو آورد. در 1920 کتاب «دردانه» رانوشت. در سال 1923 از هانری جدا شده و با نام خود گندم گیاهی را منتشر کرد. در 1925 با موریس گودکه آشنا شد و در 1935 با وی ازدواج کرد. در سال 1932 انتشار «ناب و ناپاک» جنجال زیادی برانگیخت. در سال 1935 وارد آکادمی سلطنتی بلژیک گردید. در سال 1941، هنگام اشغال فرانسه توسط نازی ها، آلمانی ها شوهر او را به عنوان یهودی دستگیر کردند ولی او موفق شد موجبات آزادی او را فراهم آورد. در سال 1943 بخاطر ابتلا به آرتروز زمین گیر شد.

کولت به عضویت آکادمی گنکور انتخاب و در سال 1948 «آثار کامل» او منتشر شد. از معروف ترین آثار او ژی ژی است که از روی آن فیلمی با شرکت ادری هپبورن تهیه شده است. در سال 1953 نشان لژیون دونور دریافت کرد. کولت در سوم اوت 1954 در پاریس درگذشت و تشییع جنازه ملی برایش برگزار شد.

آثار کولت، شاعرانه، توصیفی از عشق، شور و افسون و خیال پردازی است

 

شارلوت دلبو Charlotte Delbo، نویسنده و عضو نهضت مقاومت فرانسه.

شارلوت دلبو در دهم اوت 1913 در شهر وینیو سور سن (حومه جنوبی پاریس) بدنیا آمد و در اول مارس 1985 در گذشت.

شارلوت در سال 1932 به جوانان کمونیست پیوست و در سال 1934 با ژرژ دوداک ازدواج کرد. در سال 19414 به نهضت مقاومت فرانسه پیوست. همسر وی مدت ها پیش به مقاومت پیوسته و در صفوف کمونیست های فرانسه با اشغالگران می جنگید. او و همسرش عضو گروه پولیتزر ، مسئول انتشار مجله «نامه های فرانسوی» بودند. ژرژ پولیتزر فیلسوف کمونسیت در ماه مه 1942 تیرباران شد.

شارلوت و همسرش در 2 مارس 1942 دستگیر و شوهرش در 23 مه 1942 در 28 سالگی در تپه های مون والرین (غرب پاریس) تیرباران شد. شارلوت ابتدا در زندان «سانته» (پاریس) زندانی شد و در 24 ژانویه 1943 به آشویتز اعزام شد (همراه کاروانی مرکب از 230 زن مبارز). او پس از جنگ داستان غم انگیز این سفر بی بازگشت را نوشت. در این کاروان، تنها 49 زن از مرگ نجات یافتند که شارلوت یکی از آنان بود. شارلوت در 23 ژوئیه آوریل 1945 توسط صلیب سرخ آزاد و از طریق سوئد به فرانسه بازگشت.

پس از جنگ، او مدتی برای سازمان ملل کار کرد و از سال 1960 همراه هانری لو فور ( فیلسوف و از همکاران ژرژ پولیتزر) در مرکز ملی پژوهش های فرانسه به کار پرداخت.

شارلوت دلبو، قطعات تاتری، داستان و نیز شعرهائی در مورد تبعید و اردوگاه و مقاومت ضد نازی سروده و نوشته است که جزو قوی ترین آثار در این زمینه بشمار می روند.

سیمون دو بووار  Simone de Beauvoir ، فیلسوف، نویسنده و فمینیست

در مورد زندگی و آثار سیمون دو بووار بسیار نوشته شده است و بویژه چندی پیش بمناسبت صدمین سالگرد تولد او. در زیر فهرست وار به زندگی و آثار او اشاره می شود.

روز 9 ژانویه 1908 در پاریس بدنیا آمد. میگوید «پدرم سی سال و مادرم بیست و یک سال داشت و من بچه اول انها بودم. دو سال و نیم داشتم که خواهرم بدنیا آمد.». در سال 1929 از دانشسرای عالی پاریس همراه  با سارتر فارغ التحصیل شد. در سال 1930 با درجه پرفسوری به تدریس لاتین دردبیرستان ویکتور دو روئی مشغول شد. نوامبر همان سال سارتر به سربازی رفت. سال های بعد را به استادی در شهرهای مختلف و داستان نویسی سپری می کند. سارتر همواره همراه اوست. در سال 1936 پایشان به کافه معروف «لو دوم« [گنبد] باز می شود و آن جا را پاتوق خود می کنند. در همان سال سارتر «تهوع» را می نویسد. در سال 1938 دوموسسه انتشاراتی گالیمار و گروسه کتاب سیمون با عنوان بدویت معنویت را رد می کنند. 1939 سارتر به جنگ فرا خوانده می شود . سال بعد زندانی می شود. در سال 1941 سارتر به پاریس باز می گردد. همراه با سارتر برای ایجاد شبکه مقاومت به نام «سوسیالیسم و آزادی» تلاش می کنند و در سال 1943 کتاب های «خون دیگران»، همه مردان می میرند و مهمان را منتشر می کند. در همین سال با آلبر کامو ملاقات می کند.  سال 1944، سال دیدار با ارنست همینگوی است. مجله «عصر جدید» طراحی می شود . کامو کار در روزنامه کومبا را ترجیح داده و آندره مالرو همکاری را رد می کند. در سال 1949، با انتشارکتاب «جنس دوم» فصل تازه ای در فمینیسم و مبارزه زنان برای کسب آزادی گشوده شد. «آدم زن بدنیا نمی آی، زن می شود». در سال 1951 با کولت آشنا می شود. در سال 1952 سارتر از کامو دور می شود و به کمونیست ها نزذیک می شوند.

در سال 1954 با انتشار «ماندرن ها» جایزه گنکور را دریافت می کند. این کتاب تصویری ژرف از زندگی روشنفکران سیاسی است. ماندرن به فرانسه ادیب با نفوذ و صاحب منصب معنی می دهد.

در سال 1955، همراه با سارتر در کنگره جنبش صلح در هلسسینکی شرکت می کنند. در سال 1956 پس از دخالت نیروهای شوروی در مجارستان، فراخوانی علیه این مداخله امضا می کند. در سال 1960 کامو فوت می کند. در اواخر ماه مه، به دعوت ژیزل حلیمی به نفع جمیله بوپاشا مبارز الجزایری که شدیدا شکنجه شده بود، وارد کارزار شده و در لوموند مقاله ای می نویسد. در سال 1961، بدنبال سرکوب وحشیانه تظاهرات الجزایری ها در پاریس، در تظاهرات اعتراضی شرکت کرده و رد همان سال مقدمه ای بر کتاب ژیزل حلیمی بنام «جمیله بو پاشا» می نویسد. در سال 1963 به شوروی و چک اسلاواکی سفر می کند و در سال 1966 رمان «تصاویر زیبا» را منتشر می کند. در سال 1967 در دادگاه راسل شرکت می کند و به مصر و اسرائیل سفر می کند. در کنار نوشتن به مبارزه در کنار زنان ادامه می دهد و در سال 1970 در کازار برای آزادی سقط جنین با جنبش آزادی زنان همکاری کرده و به یکی از گویا ترین سخنگویان جنبش زنان بدل می شود. در سال 1980 ژان پل سارتر فوت می کند و سیمون سال بعد «مراسم وداع» را منتشر می سازد. در سال 1986، سیمون دو بووار در 78 سالگی درگذشت. او در کنار ژان پل سارتر در گورستان مون پارناس پاریس آرمیده است .

 

 

 کوبا، سال1960ملاقات با چه گوارا

 

آن چه در بالا خواندید، نگاهی بسیار گذرا به زندگی این بانوان علم وادب و آزادی خواهی و برابری بود. هدف، تحلیل نبود و نویسنده نیز خود را شایسته این کار نمیداند. قصد بزرگداشت روز زن بود با استفاد ه از بهانه ای که نصب تصویر این زنان  بر دیوار پانتئون فراهم آورده است.

---------

 

برای آگاهی بیشتر از زندگی سیمون دو بووار می توانید به سایت های زیر مراجعه کنید:

http://www.gilannet.net/simon-du/simon.htm

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2008/01/080109_s-aa-simone-de-beauvoir.shtm

 

 

 

ریشه های فئودالی در جمهوری اسلامی

و ادعای مدرنیستی آن  در اندیشه اصلاح طلبان

 

هدایت سلطان زاده

 

اصلاح طلبان در ایران ، بظاهر از یک اندیشه شبه لیبرالی حمایت می کنند. مدرنیسم ورد زبان آنهاست و گاهی در این تفسیر خود از مدرنیسم چنان دست و دل باز هستند که جمهوری اسلامی بعنوان پدیده ای مدرن در اندیشه آنان  قلمداد میشود.معیار این مدرنیسم آنان ، نه بر کارکرد سیاسی دولت ، بلکه در استفاده آنان از تکنیک مدرن استنتاج میشود.  لیکن آمیختگی شبه لیبرالیسم اصلاح طلبان با نئولیبرالیسم از یکسو ، و پذیرش حکومت ایدوئولوژیک مذهبی از سوی دیگر ، از اصلاح طلبان در عمل ، پدیده ای بنام نئوکون های تئوکون (Neocon-Teocon ) بوجود آورده است. اصلاح طلبان در این نگرش خود ، در موارد متعددی از اندیشه خود ، با محافظه کاران حاکم شریک هستند. خط فاصل آنان از همدیگر ، در نوع تاکید آنان از همدیگر متمایز می گردد وهریک از آنان بر جنبه نئوکون( که در اصلاح طلبان برجسته تر است ) یا خصلت افراطی تر مذهبی دولت یا ( تئوکون) که محافظه کاران حکومتی بطور مشخصتری آنرا نمایندگی می کنند ، خود را نشان میدهد.

• جامعه مدرن با دولت مدرن پیوند تفکیک ناپذیری دارد. یعنی گذر از دولت –مذهب عصر فئودالی بر دولت –ملت عصر جدید .دولت های توتالیتر ، بدلیل خصلت ایدوئولوژیک سازمان سیاسی دولت ، که حتی شقوق مختلف اندیشه سکولار ، از تفسیر چپ  از سکولاریسم گرفته تا تفسیر راست  ، در آنها به شبه مذهبی ارتقاء می یابد ، و نیز بدلیل نوع رابطه افراد و نهاد ها با همدیگر در درون ساختار حکومتی ، خطوطی از دولت های ماقبل عصر مدرن را دومرتبه در سازمان سیاسی دولت ،  باز تاب میدهند. یعنی این دولت ها ضمن اینکه دولت های عصر مدرن هستند ، و بسیاری از مختصات دولت های عصر جدید ، نظیر تفکیک صوری قوا و پارلمان  و دستگاه قضائی  و بوروکراسی متمرکز را دارند ، که فی نفسه عناصر تشکیل دهنده راسیونال در دولت مدرن بحساب می آیند ، لیکن ویژگی های قابل تشخیصی از دولت های عصر فئودالی را می توان در آنها مشاهده کرد.  سه مشخصه اساسی برای دولت های ماقبل مدرن ، یعنی دولت های فئودالی را می توان ذکر کرد:

1-خصلت مذهبی دولت  ، که در آن حاکمیت منشاء آسمانی بخود میگیرد.

2-خصلت مبتنی بر امتیازات بودن دولت ، یا دولت امتیازات .

3-خصلت وفاداری شخصی  افراد در رابطه قدرت، بجای حاکمیت غیر شخصی قانون بر رابطه افراد و نهاد ها  در حکومت.

• جمهوری اسلامی ، همانند نظام های حکومتی در قرون وسطی، منشاء حق حاکمیت را به آسمان منتسب می سازد و آنرا در آغاز قانون اساسی خود قید کرده است. لیکن از آنجائی که هیچ حکومتی در آسمان ها وجود ندارد ، و هیچ کس تا کنون پر فرشته و ملائکه ای رادر خلاء بیکران سیاره های سرگردان  کشف نکرده است  تا چه رسد به بساط عظیم  حکومتی گسترده در آن ، بنابر این همه حکومت ها ذاتا زمینی بوده اند. ولی آخوند خود را در ارتباط بی واسطه با آسمان و  الگوی حکومت نا مکشوف  آسمانی و نماینده انحصاری آن در زمین می داند و مدعی است که با کائنات مرتبط است ، و حکومت کردن را نیز در انحصار و حق مطلق خود تلقی می کند. آشنائی آخوند با قوانین آسمانی ، چیزی جز آشنائی و توصیه شیوه معینی از زندگی زمینی نیست ، و در نهایت از آشنائی بسیار کوچک با قوانین مدنی و جزائی و اسلوب زندگی عصر حجر فراتر نمیرود ، زیرا تمامی اصول فقه ، چیزی جز فورموله کردن شیوه زندگی شبانی ، و در بهترین حالت زندگی انسان ها در عصر فئودالی نبوده است . با این وجود ، آخونداز آن   حق حاکمیت مطلق  خود را استنتاج میکند، که تئوری ولایت فقیه بیان کننده آنست. از اینرو، آنچه که در اصول اول و دوم قانون اساسی جمهوری اسلامی در توصیف مختصات این حکومت " آسمانی" اورده شده است ، بلافاصله تمام صفات آسمانی خود را در اصول 5 و  107 و 110 قانون اساسی از دست داده ، و چهره نا پیدای خدا به آخوندی با لباس و عمامه ای معین تبدیل می گردد.

 دولت مدرن ، بر خلاف دولت های فئودالی، با سکولاریسم و غیر مذهبی کردن ساختار دولتی مشخص می شود.یعنی دولت بعنوان یک نهاد سیاسی ، خود را از قید مذهب آزاد ساخته و سیاست بزبان سیاست حرف میزند و باید فلسفه توجیه خود را داشته باشد. در چنین وضعیتی ، دولت ، منشاء آسمانی حاکمیت را از دست داده و بعنوان یک نهاد سیاسی و زمینی مبتنی بر قرارداد بین حاکمیت و مردم ، که در آن مشروعیت حاکمیت از رضایت حکومت شوندگان استنتاج می شود ، عنوان می گردد. وجود آزادی های سیاسی و احزاب و مطبوعات آزاد و انتخابات آزاد ، یعنی حق آزاد انتخاب شدن و انتخاب کردن ، از عناصر تضمین کننده این عنصر رضایت حکومت شدگان و مشروعیت حاکمیت بشمار میرود. دولت لیبرال نیز که در این رابطه که همخوانی با دولت مدرن دارد ، باید باز تاب دهنده چنین مختصاتی باشد. محدود بودن دولت لیبرال ، بخشا به این محدود بودن به تعرض به حریم زندگی سیاسی باز میگردد ونه تنها به محدود بودن به عدم تعرض به مالکیت خصوصی. فلسفه قوانین اساسی مدرن و "اعلامیه حقوق انسان ها و شهروندان "، و" لایحه حقوق" همگی بر این خصلت دولت مدرن دلالت دارد.

 زمانی که دولت خصلت مذهبی پیدا می کند ، ویا حتی ضد مذهب خود به شبه مذهبی ارتقاء می یابد ،  دولت بعنوان یک نهاد سیاسی دومرتبه در تقید آن در می آید. در نتیجه ، در کارکرد سیاسی دولت نیز اختلالات جدی بوجود خواهد آمد. این اختلال خواه ناخواه در یک نقطه باقی نمانده ودر تمام سطوح ،  اثرات زنجیره ای می گذارد ، و عناصر راسیونال در دولت مدرن را که شبه لیبرال ها بظاهر مدافع آن هستند ، از آن بر میگیرد.  بنابراین ، هر نوع طرفداری از دولت مذهبی موجود ، در عمل ، نقطه پایانی بر ادعای شبه لیبرالی آنان می گذارد که بنیاد اندیشه اصلاح طلبی آنان را تشکیل میدهد.

یکی از مشخصات وجودی دولت مدرن  راسیونال، وجود پارلمان است که به درجه  معینی ،  جنبه عقلانی اداره سیستم و در عین حال خصلت غیر-قهری (Non-Coercive  ) عریان آنرا نشان میدهد. بهمین دلیل ، انتخاب شدگان باید منعکس کننده خرد جمعی در اداره کشور و در عین حال بیان اراده آزاد آنان در انعکاس اراده آزاد انتخاب کنندگان خود باشند. اولین اقدام یک دولت توتالیتر ، زدودن این جنبه از کارکرد دولت مدرن ، و بی اثر کردن کارکرد آنست. در نتیجه ، در هیچ دولت توتالیتری ، ضمن اینکه شمای ظاهری وجود پارلمان حفظ می گردد، لیکن دیگر نه عقلانیت رژیم را منعکس می کند ، نه نقش فعالی در حیات سیاسی جامعه بر عهده دارد ، و نه بیان اراده آزاد انتخاب کنندگان و انتخاب شوندگان است. زیرا منشاء قانون به اراده رهبر تبدیل میشود. یکی از نمونه های روشن آن ، بحث مطبوعات در اولین روزهای مجلس ششم بود که کروبی ، رئیس باصطلاح اصلاح طلب مجلس ، بر اساس فرمان خامنه ای ، آنرا بنام " حکم حکومتی " از موضوع بحث خارج کرد. هنگامی که اراده آزاد انتخاب کردن و انتخاب شدن از نهاد پارلمان یا عنصر  عقلانی رژیم سیاسی باز گرفته میشود ، و قانون به اراده رهبر ، یعنی کانون تمرکز قدرت اجرائی وتبلور قهر (Coercive ) تبدیل میگردد ، عنصر قانونگذاری دیگر بیان اراده انتخاب کنندگان نیست و به تبع آن نیز نمایندگان به نمایندگان رهبر و نه مردم تبدیل میشوند.  این مساله فقط به جمهوری اسلامی محدود نمیشود ، بلکه یکی از علائم حکومت های توتالیتر هست. در ایتالیای تحت سلطه فاشیسم ، موسولینی تلاش کرد که از محدودیت های دولت عقلانی بگریزد ، و فساد در مناسبات را جایگزین دموکراسی کرد. نازی ها در آلمان ، بعد از بقدرت رسیدن  هیتلر ، نقش قانونگذاری رایشتاگ وحتی کارکرد سنتی دستگاه بوروکراسی دولتی را از بین بردند. اطرافیان هیتلر همیشه تکرار می کردند که قانون فقط اراده پیشوا ست.

• نظام فئودالی ، بعنوان یک سیستم سیاسی و اجتماعی ، قبل از هر چیز بیان یک رابطه قدرت بود که مشخصه عمده آن را، رابطه فئودال و واسال تشکیل میداد. رابطه واسال با فئودال ، یک رابطه وابستگی واسال به فئودال بود که بر وفاداری وی به ارباب خود استوار بود. فئودال ، پایه قدرت شخصی در این نظام بشمار می رفت و مالکیت مشروط بر زمین را نمایندگی می کرد و قدرت شخصی مشروط به شرایط تعریف شده با فرادستان خود بود . ازاینرو ، فئودالیسم همواره با پخش قدرت سیاسی در سلسله مراتبی از اشخاص همراه بود که منافع شخصی خود را در رابطه با قدرت دولتی داشتند. قدرت سیاسی فئودال در واقع ناشی از قدرت دولتی بود. از آنجائی که قدرت سیاسی ، خصلت سیاسی فردی داشت تا نهادی ، از اینرو تفکیک اندکی بین قدرت فردی و کارکرد سیاسی دولت وجود داشت. در مجموعه این سیستم ، وفاداری شخصی ، نقش کلیدی در کارکرد سیاسی قدرت داشت. بهمین دلیل ، سلسله مراتب فئودالی را از یک نظر می توان رابطه وفاداری شخصی نسبت فرادست نامید .

رهبران حزب نازی در آلمان ، از هیتلر گرفته تا روزنبرگ و هیملر ، شیفتگی خاصی به نظام فئودالی داشتند و تمام تلاش خود را بکار بردند تا خطوطی از آنرا در نظام ناسیونال-سوسیال خود دوباره احیاء کنند. هیتلر خود یکی از ستایشگران شارلمانی بود که اروپا را تحت سلطه مسیحیت   و قدرت فردی یک دیکتاتور قرار داده بود، و شارلمانی تبلور این هردو جنبه بود. در ذهن او ، رایش سوم می توانست همان نقش شارلمانی در متحد کردن اروپای مسیحی را ایفاء کند. [1]هیتلر معتقد بود که جامعه  همواره از دوسو تهدید میشود : دیکتاتوری بی خاصیت ، و برابری های بیشمار کوچک و بدون رهبری  که درگیر منازعات بی پایان درونی هستند.  هیتلر می گفت که شارلمانی ناگزیر بود که برقراری وحدت را با بکارگیری قهر پیش ببرد ، زیرا بصورت داوطلبانه نمی توانست پیش رود. بنابراین دموکراسی نمی توانست جائی در رایش سوم داشته باشد.لیکن بیشترین حوزه علاقه رهبران نازی ، برقراری نظام تیوتونیک (Teutonic Order) تازه ای در رایش هیتلری بود. نظام تیوتونیک ، در دوره های پایانی جنگ های صلیبی ، برپایه سازمانی از کلیسای کاتولیک آلمان  در وین و سپس در مناطق دیگری از آلمان  بوجود آمد که اعضای آنرا شوالیه ها تشکیل میدادند. چنین نظامی ،   در واقع   سنتزی از آنچیزی که هگل از آن بنام غرور آلمانی نام می برد ، و خواری انسان مسیحی در برابر قدرت خدای مسیحیت بود که بعد ها دولت پروس ، تجسم سیاسی آن بود.   شوالیه عضو نظام اخوت تیوتونیک ، سلحشوری بی باک بود لیکن نه در خدمت خود و نه صرفا در خدمت کلیسای مقدس ، بلکه در خدمت یک ایده ، که ابعاد وهم آلود آن تماما بر وی مکشوف نبود. از اینرو ، آلفرد روزنبرگ ، تئوریسین حزب نازی ، می گفت که " حزب ناسیونال-سوسیالست کارگران آلمان ، باید خود را به نظام تیوتونیک ، و نظام آلمانی در قرن بیستم مبدل سازد  که در خدمت " خدائی ناشناخته " قرار دارد. بهمین ترتیب ، هیملر نیز آگاهانه ، گارد زبده خود ، یعنی اس.اس.هارا بصورت پیشگامانی برگرفته شده از الگوی شوالیه های نظام اخوت تیوتونیک عصر فئودالی سازما ندهی کرد و تلاش کرد که در آنان باصطلاح روح پارسائی و ازجان گذشتگی و  پرستش نیروهای خلاق طبیعت را که با ایده نژاد پرستی نازیها پیوند داشت ، جایگزین پرستش کلیسای مقدس سازد. بر حمایلی که اس.اس. ها بر سینه خود آویزان کرده بودند ، این عبارت نوشته بود: " افتخار من در وفاداری من است". [2]  بهمین دلیل نیز در دوره نازی ها ، سوگند وفاداری سنتی شهروندان به قانون اسا سی و جمهوری ، به سوگند و فاداری شخصی به آدولف هیتلر تغییر یافت. 

نازیها  در قانونگذاری ، دستگاه قضائی ، عملکرد پلیس و سیاست اداری ، رابطه فردی را جایگزین رایطه قوانین و رابطه نهاد ها با هم ساختند. قضاوت شخصی ، جانشین حاکمیت غیر شخصی قانون گردید و قدرت نهاد های قدیمی قانون اساسی ، نظیر کابینه و رایشتاگ ، با رابطه رؤسا و فرماندهان جایگزین شد که موقعیت آنان ، وابسته به وفاداری شخصی نسبت به پیشوا بود. مشابه این نوع رابطه  را در جمهوری اسلامی نیز در سطوح متفاوتی از ، قدرت  میتوان مشا هده کرد که در رآس هر نهادی ، نماینده شخصی ولی فقیه قرار گرفته است ، که وابستگی و وفاداری شخصی  به رهبر ، پایه قدرت شخصی آن نماینده بشمار می رود که رابطه ای قابل قیاس با رابطه واسال و فئودال است.

در جمهوری اسلامی ، التزام نظری و عملی به ولایت فقیه ، همانند سوگند وفاداری شخصی به هیتلر ، دو مشخصه برجسته روابط سیاسی و اجتماعی ما قبل مدرن فئودال-واسا ل از یکسو ، و ماهیت توتالیتری رژیم حاکم را از سوی دیگر بنمایش می گذارد.

• دولت ما قبل مدرن  فئودالی ، در عین حال  بر پایه وجود امتیازات استوار بود ، و بر اساس مشروعیت قانونی امتیازات تعریف می شد. یعنی هر لایه اجتماعی در جامعه ، در سلسله مراتب مشخصی  که مجموعه نظام سیاسی و اجتماعی را بوجود می آورد،قرار داشت. این رابطه اجتماعی  ، یک رابطه  از پیش معین و تعریف شده ای بود . بدین معنی که متولد شدن یک فرد در میان یک طبقه اجتماعی مشخص ، سرنوشت موقعیت اجتماعی و به تبع آن ، نوع حقوق اجتماعی و سیاسی او را نیز رقم میزد.  دهقان زاده دهقان می شد و اشراف زاده  به جزئی از  اشرافیت تبدیل میگردید. و پادشاه در راس این ساختار مبتنی بر سلسله مراتب ، وهرم حاکمیت سیاسی و اجتماعی  قرار داشت ، بی آنکه حکومت شوندگان نقشی در انتخاب وی داشته باشند. بعنوان مثال ، اشراف ، روحانیون ، و طبقه سوم که خود به زیر مجموعه های کوچکتری تقسیم میشد ند ، می توانستند از حقوق معینی بر خور دار باشند. اگر اشراف و روحانیون می توانستند از حق مشارکت در فلان پست سیاسی و حقوقی بر خوردار  باشند، این حق نمیتوانست شامل طبقه سوم باشد. این امتیازی بود که صرفا به آن دو طبقه اجتماعی تعلق داشت و دولت های عصر فئودالی را دولت های مبتنی بر امتیازات می نامیدند. بنابراین  هرکدام از این طبقات  بنا به موقعیت خود در این مجموعه سلسله مراتب اجتماعی ، جایگاه از پیش تعریف شده ای داشتند. نابرابری در امتیازات سیاسی و اجتماعی ، وجه مشخصه این دولت ها بشمار می رفت. در نتیجه ، فورم سیاسی دولت ، یعنی نابرابری سیاسی ، با نابرابری در حوزه زندگی مدنی ، انطباق کامل داشت. رساله کوتاه Sieyes بنام " طبقه سوم چیست؟" در آستانه انقلاب فرانسه ، که نقش بزرگی در بر انگیختن افکار عمومی داشت ، حمله ای بود بر این امتیازات ، که " طبقه سوم هیچ چیزی نیست و میخواهد همه چیز شود". نخستین اقدام انقلاب فرانسه ، لغو تمامی این امتیازات و اعلام برابری همه شهروندان بود.

یکی از مشخصه های اصلی آنچیزی که دولت مدرن نامیده میشود ، این است که دولت مدرن ، با اعلام برابری سیاسی همه طبقات و گروه های اجتماعی ، و برابری افراد از نظر حقوقی ، این امتیازات را لغو کرده و حق مشارکت هر فردی از هر طبقه اجتماعی را در هر بخشی از ساختار سیاسی و اجتماعی، برسمیت می شناسد و شهروند برابر سیاسی از نظر حقوقی  با همین دولت مدرن ، متولد می شود. بنابراین ، حق شهروندی نیز مشخصه های تعلق نژادی و مذهبی و طبقاتی در حقوق سیاسی افراد را از دست می دهد. بدینمعنی که اشراف زاده ،  بدلیل متولد شدن خود در یک خانواده اشرافی ، از همان لحظه تولد خود واجد یک سلسله حقوقی میشد که فرزند یک روستائی از آن برای همیشه محروم بود.   این لغو دولت مبتنی برامتیازات ، و به تبع آن لغو حق بهره مندی از حقوق ویژه سیاسی و اجتماعی ، بدلیل تعلق به طبقه و گروه اجتماعی معین نیز ملغی گردید. در تاریخ مدرن ، این لغو امتیازات جامعه مبتنی بر سلسله مراتب فئودالی،  عملا با انقلابات بزرگ پا یان قرن هیجدهم ، و اساسا با انقلاب کبیر فرانسه و انقلاب آمریکا بوجود آمده است. دولت های مدرن ، دقیقا باین دلیل "مدرن" نامیده میشوند و نه بخاطر استفاده مثلا از ماهواره و انترنت بجای "اسب چاپار" و یا "کبوتر های نامه بر".بهمین ترتیب ، پیاده شدن یک آدم متحجر از خر و سوار شدن به بنز ضدگلوله و یا استفاده یک قاتل از آخرین ابزار تکنیکی برای کشتن انسان ها ، از آنان انسان های مدرن نمی سازد.

قیاس "مدرن" و "ارتجاعی" ،  با تکیه بر استفاده از تکنیک مدرن نیز  که بعضی از اصلاح طلبان بکار میبرند ،  شیوه درستی در ارزیابی از ماهیت نیرو های اجتماعی  و دولت ها بشمار نمی رود. و یا آمار آوردن از تعداد زنان در دانشگاه ها ،  برای نفی خصلت ارتجاعی جمهوری اسلامی ،هم  عوامانه است و هم یک مشت مدافع سینه چاک رژیم را فقط می تواند قانع سازد. کافی است که به آمار اشتغال زنان و نیز تبعیض سیاسی و مدنی نسبت به زنان که در قوانین جمهوری اسلامی  در تمامی حوزه ها آورده شده است مراجعه شود تا پوچ بودن چنین ادعا هائی ثابت شود. همچنین ، رفتن زنان به دانشگاه ، سیاست خود رژیم نبوده است بلکه خود انقلاب ، مانع فکری بین تحصیل و زنان سنتی را از میان بر داشت. در جاهائی هم که نقش سیاسی دولت عمل کرده است ، این بوده که با میدان دادن به زنان سنتی ، نیروئی در برابر زنان سکولار علم کنند. و دقیقا در این نیت خود نیز باز ارتجاعی بوده اند. زیرا واژه ارتجاعی با واژه مترقی قابل قیاس و سنجش است . و مترقی و مرتجع نیز در رابطه با جهت گیری های سیاسی و اجتماعی یک فرد و یا یک نیروی اجتماعی معنی پیدا می کند. اگر یک حکومت سیاسی به سرکوب آزادی بپردازد و بنیان خود را بر ایجاد امتیازات مبتنی سازد ، کسی نمی تواند جز واژه مرتجع کلمه دیگری در باره آنها بکار ببرد.

 

معیا ر تشخیص مترقی از مرتجع نیز با استفاده یک فرد از تکنیک عقب مانده و یا مدرن سنجیده نمی شود. زیرا خود تکنیک فی نفسه خنثی بوده وفاقد جهت گیری اجتماعی است . معروف است که بعد از انقلاب اکتبر در روسیه ، بعضی از مارکسیست ها فکر می کردند که راه آهن های ساخته شده در روسیه تزاری ، بورژوائی بوده و باید انها را کند و بجای آنها راه اهن های پرولتری ساخت! منطق پاره ای از این اصلاح طلبان ، تفاوت چندانی با طرفداران راه آهن های پرولتری ندارد. این قبیل استدلال ها چیزی جز گریز زدن  به  کربلا و قیاس های مع الفارغ نیست! در نتیجه ، استنتاج جهت گیری سیاسی ، بدلیل استفاده از یک تکنیک معین نیز بیک فرد و یا یک دولت نیز جهت سیاسی ویژه ای نمی دهد. بعنوان مثال ، "فاکس نیوز" در آمریکا ، از آخرین دست آورد های تکنوژی برای ترویج محافظه کاری و جنگ طلبی در جهان بهره می گیرد.چه نامی بر این رسانه می دهیم ؟ آیا این رسانه در خدمت ارتجاعی ترین سیاست ها ،  چه در داخل آمریکا و چه در سیاست های بین المللی ، و  از جمله حمله به ایران نیست؟  می توان " فاکس نیوز " را بخاطر استفاده از آخرین دست آوردهای تکنولوژی ، مترقی نامید؟  آیا کاربرد واژه مدرن  در چنین مواردی ، کلمه غلط اندازی برای لاپوشانی یک جریان ارتجاعی بکار گرفته نمی شود و خود آیا در حقیقت بیان همراهی  با ارتجاع نیست؟ این همان چیزی است که از آن بعنوان مدرنیسم ارتجاعی نام می برند.

حال بگذارید به بینیم دولت جمهوری اسلامی تا چه حدی مختصات یک دولت  " مدرن" در مفهوم کلاسیک خود را دارد . یعنی دولتی است که امتیازات سیاسی را لغو کرده است و یا دقیقا دولت مبتنی بر امتیازات را بوجود آورده است. دوم اینکه ، اصلاح طلبان حکومتی که خود از بوجود آورندگان چنین دولتی بوده اند ، چه نگرشی بر همین دولت جمهوری اسلامی دارند. طیف خارج از اصلاح طلبان حکومتی ، خود فاقد اندیشه معینی بوده و بیشتر بصورت یک زائده بیرونی ،  حرکت سیاسی خود را با همان اصلاح طلبان حکومتی تنظیم میکنند.

همانگونه که گفته شد ، جمهوری اسلامی ، دولتی است مبتنی بر ایدوئولوژی مذهبی ، که در آن امکانات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی جا معه ، بر اساس اعتقاد و عدم اعتقاد به آن مذهب و تفسیر معینی از مذهب توزیع میشود. تقسیم ایدوئولوژیک جامعه که از خصلت ایدوئولوژیک دولت ناشی می گردد ، زمینه اصلی تبعیض و امتیازات را بوجود می آورد . دولت ایدوئولوژیک اسلامی ، بوجود آورنده و پاسدار این امتیازات است.مسلمان بودن و مرد بودن و آخوند بودن ، فی نفسه یک امتیاز سیاسی و اجتماعی از نظر رژیم حاکم شمرده می شود که یک فرد سکولار یا یک زن نمی تواند از آنها بر خور دارباشد. آخوند بودن ، فی نفسه فرد را در یک موقعیت اجتماعی ممتاز قرار میدهد. یعنی یک آخوند از یک امتیاز سیاسی و اجتماعی بر خوردار می گردد که یک کارگر ، یک دهقان یا یک فرد غیر مذهبی ، هرگز نمی تواند از آن بهره مند شود. جمهوری اسلامی ، از زمان شکل گیری خود ، در جهت ایجاد جامعه سیاسی مبتنی بر امتیازات حرکت کرده است. بهمین دلیل نیز ، گروه ملایان ، از زمان انقلاب بهمن ببعد ، به اشرافیت سیاسی و مالی در ایران تبدیل شده اند. و همانند کارخانه شازده سازی درباریان  در عصر فئودالی، تعداد آنان نیز ، بروایتی از صد و سی هزار به هفتصد هزارنفر افزایش یافته است.

 تمامی دولت های توتالیترنیز ، بدلیل خصلت ایدوئولوژیک سازمان سیاسی دولت خود ، که در آنها نوع اعتقاد ، چه در شکل سکولار و چه در شکل نژادی خود به یک شبه مذهبی ارتقاء می یافت ، عملا چنین مختصه ای نیز بخود می گرفت. جمهوری اسلامی ، یک دولت ایدوئولوژیک ، یک دولت آپارتاید چند وجهی ، نژاد ی و ضد زن است و قوانین مدون و ارتش نکیر منکر در حال گشت دائمی  آن نیز چنین ماهیتی را نشان میدهد.

 قابل ذکر است که بالاترین درصد آموزش و دانشگاه رفتن زنان در شوروی در دوره استالین انجام گرفت . پرسیدنی است که کدام واژه ای را برای مشخص کردن دوره استالین بکار می برند که از بردن نام آن در مورد جمهوری اسلامی حذر می کنند ؟ و چرا؟ آیا از عواقب توتالیتر نامیدن جمهوری اسلامی و تناقض موضع حمایت خود از آن نگران هستند؟[3]

هدایت سلطان زاده. 28 فوریه 2008( 10 اسفند 1386)

صبح به خير، حماس!

يوری آونری

برگردان: محمد علی اصفهانی

 

يوری آونری، نويسنده، روزنامه نگار و فعال سياسی صلح طلب اسراييلی، و از بنيانگذاران حرکت معروف Gush Shalom يا «جمعيت صلح» به فارسی، و «کتلة السلام» به عربی، چندان نيازی به معرفی ندارد.
آنچه فارسی شده اش را می خوانيد مقاله ی تازه ی اوست به تاريخ اوّل مارس. اين مقاله را نه يک فلسطينی نوشته است؛ و نه حتی نويسنده يی اسراييلی از نوع ميشل وارشاوسکی ها و يا اَهارون شابُتی ها.
ستم بی حد و حصر اسراييل بر مردم فلسطين، به خصوص بر مردمی که ماه ها و ماه هاست که تنها به جرم فلسطينی بودن و فلسطينی زاده شدن، در نوار غزه، اسير يکی از بی رحمانه ترين و بی سابقه ترين اشکال تحريم قرار گرفته اند ادامه دارد؛ و شب و روزی نيست که چندين کودک ناشکفته ی فلسطينی را اسراييل، در برابر چشمان بسته ی «جامعه ی جهانی» پرپر نکند. همان چشمان بسته يی که فقط وقتی باز شدن را به صلاح خود می بينند که واقعه ی تلخی از نوع واقعه ی اخير حمله ی محکوم يک فلسطينی تک و تنها و غير مسئول و به مرحله ی جنون رسانيده شده به يک مدرسه ی آموزش بنيادگرايی يهودی در بيت المقدس اشغالی اتفاق بيافتد؛ نه جنايات شبانه روزی و بی وقفه ی از پيش طرّاحی شده و سازمان يافته و مورد بحث و بررسی و تصويب قرار گرفته ی يک دولت به تمامی معنا تروريست مجهّز به پيشرفته ترين امکانات و سلاح های نظامی، عليه مردمی غارت شده و بی پناه و تنها.

اين مقاله، تلاشی است برای ـ در حد امکان ـ راهی يافتن برای خروج از فاجعه ديرپايی که گويا خيال پايان يافتن ندارد، از سوی نويسنده يی اسراييلی که عميقاً به منافع کشور اسراييل فکر می کند و در همان چهارچوب می نويسد.

 

ما اسراييلی ها در جهانی از اشباح و هيولا ها زندگی می کنيم. ما با آدم های زنده و سازمان های عينی نمی جنگيم. بلکه به جنگ شياطين و ارواح خبيثه يی می رويم که اصلاً برای اين ظاهر شده اند که ما را نابود کنند.
اين جنگ، جنگ ميان «فرزندان روشنايی» با «فرزندان تاريکی» است. ميان خوبی مطلق و بدی مطلق.
اينچنين نگاه می کنيم ما به مسأله. و طرف مقابل نيز.
بياييم اين جنگ را از اين فضای مجازی، به روی زمين محکم و عينی بياوريم. تا زمانی که ما اين قلمرو دهشت و کابوس را ترک نکنيم، نه يک سياست معقول ميسر خواهد بود و نه يک گفتگوی عقلانی.

بعد از پيروزی حماس در انتخابات فلسطين، Gush Shalom [جمعيت صلح ـ جنبشی اسراييلی که يوری آونری از بنيانگذاران آن است ـ م] اعلام کرد که اسراييل بايد با حماس مذاکره کند.
و اينک در اينجا، پاسخ به چند پرسش که از آن پس، از همه سو بر سر من رگبار شده اند ر می آورم.

٭ پرسش:
آيا شما حماس را دوست داريد؟
٭ پاسخ:
اصلاً. من باور های لاييک بسيار قوی دارم؛ و مخالف هر نوع ايده ئولوژی يی هستم که سياست را با مذهب در هم بياميزد. چه مذهب يهودی؛ چه اسلام؛ و چه مسيحيت. چه در اسراييل؛ چه در جهان عرب؛ و چه در آمريکا.
اما اين، مانع از آن نشده است که با حماس صحبت کنم. همانطور که با ديگرانی هم که با آن ها همعقيده نيستم صحبت می کنم.
اين، مانع از آن نشده است که ميهمان حماس شوم؛ سعی کنم که آن ها را بفهمم؛ و با هم تبادل نظر کنيم.
در ميان ايده های حماس، ايده هايی هست که من دوست دارمشان؛ و ايده هايی هست که من دوست ندارمشان.

٭ پرسش:
بعضی ها می گويند که حماس را اسراييل «ساخته» است. آيا اين گفته ی آن ها واقعيت دارد؟
٭ پاسخ:
اسراييل، حماس را «نساخته» است. اما قطعاً در آغاز کار حماس، به او کمک کرده است. به اين شکل:
در طی ۲۰ سال نخست اشغال فلسطين، رهبران اسراييل، سازمان آزادی فلسطين PLO را دشمن اصلی خود می دانستند. از همين رو نسبت به سازمان های فلسطينی يی که آن ها فکر می کردند که می توانند باعث به تحليل رفتن سازمان آزادی فلسطين شوند نظر مساعد نشان می دادند.
به عنوان مثال می شود از تلاش مضحک آريل شارون ياد کرد که می خواست «شهرک های متحد» عربی يی بسازد که در نقش عوامل اجرايی اشغالگران انجام وظيفه کنند.
دستگاه اطلاعاتی اسراييل، که در تمام اين ۶۰ سال اشغال فلسطين تقريباً هيچ وقت قادر نبوده است که وقايع جهان عرب را پيش بينی کند، در مورد حماس هم دچار اشتباه محاسبه شده بود.
دستگاه اطلاعاتی اسراييل اينطور فکر می کرد که ظهور غير منتظره ی يک سازمان اسلامی خواهد توانست سازمان آزادی فلسطين را که يک سازمان لاييک است تضعيف کند. و از همين رو در آن ايام اوليه، نظاميان اسراييل حاکم بر سرزمين های اشغالی، هر فلسطينی يی را که در امور سياسی ـ حتی در جهت صلح ـ فعاليت می کرد به زندان می انداختند؛ اما با ميليتان های مذهبی کاری نداشتند.
مسجد ها تنها مکان هايی بودند که فلسطينيان می توانستند در آن جا گرد هم بياييند و برای فعاليت های سياسی آماده شوند.
اتخاذ چنين سياستی از طرف اسراييل، البته، محصول نا آگاهی کامل آن از فهم اسلام و واقعيت زندگی فلسطينی بود.

حماس ـ به صورت رسمی ـ درست پس از آغاز نخستين انتفاضه در پايان سال ۱۹۸۷ بنا نهاده شد.
سرويس های امنيتی اسراييل (که با نام های شاباک و شين بت شناخته شده اند) در ابتدا با حماس برخوردی ملايم داشتند. و فقط يک سال، بعد از تشکيل حماس بود که آن ها شيخ احمد يا سين، بنيانگذار حماس را دستگير کردند.
و طنز آميز است اين که امروز می بينيم که درست بر عکس آن زمان، رهبران اسراييلی از سازمان آزادی فلسطين حمايت می کنند به اين اميد که بتوانند اينچنين حماس را تضعيف کنند!
نشانه يی روشن تر از اين، برای اثبات حماقت «خبرگان» ما، در آنچه به اعراب مربوط می شود وجود ندارد. آميزه يی از نخوت و خفّت.
حماس برای اسراييل، بسيار بيشتر از آنچه سازمان آزادی فلسطين خطرناک بوده است، خطرناک است.

٭ پرسش:
آيا پيروزی حماس در انتخابات به اين معناست که اسلام در ميان فلسطينی ها در حال پيشروی است؟
٭ پاسخ:
نه الزاماً. اينطور نيست که فلسطينی ها، از ديروز به امروز، يکباره مذهبی تر شده باشند.

البته اين درست است که يک حرکت کند اسلاميزاسيون در منطقه وجود دارد. از ترکيه تا يمن. و از مراکش تا عراق.
و اين، در کشور های عربی، عکس العمل نسل جوان عرب است در برابر شکست ناسيوناليسم لاييک در حل و فصل مسائل ملی و اجتماعی آن ها. ولی چنين چيزی باعث زلزلزله در جامعه ی فلسطينی نشده است.

٭ پرسش:
پس چرا حماس برنده شد؟
٭ پاسخ:
دلايل زيادی برای اين امر وجود دارد. اصلی ترين اين دلايل اين است که فلسطينی ها قانع شده اند که از طريق مسالمت آميز، هيچ چيزی از اسراييل عايدشان نخواهد شد.
اوّل، بعد از مرگ ياسر عرفات، فلسطينی ها اينطور فکر کردند که اگر محمود عباس را به عنوان رييس جمهوری خودشان انتخاب کنند، اسراييل و آمريکا، آنچه از عرفات دريغ می داشتند را به او خواهند داد. ولی بعد، فهميدند که آنچه دارد رخ می دهد درست بر عکس انتظار آن هاست: يک گفتگوی واقعی، هيچ محتوا و مفهومی ندارد وقتی که هر روز و هروز، کولونی ها رشد و گسترش بيشتری پيدا می کنند.
فلسطينی ها با خود گفتند:
ـ اگر را ه های مسالمت آميز، بی نتيجه مانده اند، پس طبيعی است که راهی به جز روش های غير مسالمت آميز باقی نمی ماند. و اگر قرار شود جنگی در بگيرد، کسی بهتر از رزمندگان حماس نيست.
و دليل ديگر:
فساد های بزرگ در دستگاه رهبری کننده ی فتح، چنان ابعادی يافت که باعث انزجار اکثر فلسطينيان شد.
تا وقتی که ياسر عرفات زنده بود قضيه، فرق داشت. برای اين که همه اين را ميدانستند که ياسر عرفات شخصاً انسانی شريف و درستکار است. ارزش و اهميت بسيار زياد عرفات در نبرد ملی فلسطين باعث می شد که مردم به نقاط ضعف دستگاه تحت مديريت او زياد توجه نکنند.
از سوی ديگر: حماس به عنوان يک سازمان سالم و عاری از فساد، شناخته شده بود با رهبرانی درستکار.
نهاد های اجتماعی و آموزشی حماس، که مخارجشان عمدتاً به وسيله ی عربستان سعودی تأمين می شد، بسيار مورد حرمت و بزرگداشت مردم بودند.
چند دستگی ها و اختلافات درونی فتح نيز به کانديدا های حماس کمک کرد.
حماس، البته، در هيچ انتخابات مشابهی شرکت نکرده بود. اما اينطور تصور می شد ـ و حتی خود حماس هم اينطور تصور می کرد ـ که چيزی در حدود ۱۵ تا ۲۵ درصد آرا حاصل حماس شود.

٭ پرسش:
آيا می توانيم به صورتی معقول، انتظار داشته باشيم که فلسطينيان، خودشان حماس را مضمحل کنند؟
٭ پاسخ:
تا زمانی که اشغالگری اسراييل ادامه دارد، کوچکترين شانسی در کار نيست. در همين هفته، يک ژنرال اسراييلی گفت که اگر اسراييل عمليات خود را [علاوه بر آنچه در غزه می کند ـ م] در کرانه ی باختری رود اردن [محل استقرار دولت محمود عباس ـ م] همچنان ادامه ندهد و وقفه يی در اين عمليات ايجاد کند، حماس در آنجا هم جانشين محمود عباس خواهد شد.

محمود عباس، پا بر روی گل رس دارد: پاهايی آمريکايی و اسراييلی. و اگر فلسطينی ها اعتمادی را که هنوز نيز به او دارند از دست بدهند، او فرو خواهد افتاد.

٭ پرسش:
اما چگونه می توان با سازمانی به قرار تفاهم و سازش رسيد که اعلام می کند که هرگز اسراييل را به رسميت نمی شناسد، و منشورش هم خواهان نابودی دولت يهودی است؟
٭ پاسخ:
اين اصطلاح «به رسميت شناختن»، اصلاً احمقانه است؛ و فقط بهانه يی است برای اجتناب از ديالوگ با حماس. ما نيازی نداريم که به اين که کسی ـ هر کسی ـ ما را به «رسميت» بشناسد.
وقتی که آمريکا شروع به مذاکره با ويتنام کرد، از ويتنام نخواست که او را به عنوان يک دولت آنگلوساکسون، مسيحی، و کاپيتاليست، به رسميت بشناسد.
اگر «آ» يک توافقنامه با «ب» امضاء کند، اين يعنی که «آ»، «ب» را به رسميت شناخته است. مابقی، همه چرند است و جفنگ.
اين های و هوی امروز بر سر منشور حماس، های و هوی ديروز را به ياد می آورد که بر سر منشور سازمان آزادی فلسطين به راه انداخته شده بود.
و آن، در واقع، سندی بی اهميت بود که سال ها به وسيله ی نمايندگان اسراييل مورد استفاده ی ابزاری قرار می گرفت تا توجيه و بهانه تراشی يی باشد برای رد کردن گفتگو با سازمان آزادی فلسطين.
زمين و آسمان را به هم دوختند تا سازمان آزادی فلسطين، آن را لغو کند. امروز چه کسی از آن منشور، حتی يادی هم می کند؟
کار ها و رفتار های عينی امروز و فردا هستند که اهميت دارند؛ نه کاغذ های ديروز!

٭ پرسش:
ما بايد با حماس از چه حرف بزنيم؟
٭ پاسخ:
قبل از هر چيز : يک آتش بس. وقتی که از جراحتی خون جاری است، قبل از درمان جراحت، بايد جلو ريزش خون را گرفت.
بار ها، حماس، پيشنهاد آتش بس کرد. همانچه در عربی به آن «هُدنه» گفته می شود.
و اين آتش بس، يعنی متوقف کردن هر نوع عمليات جنگی: هم پرتاپ قسام و گراد و خمپاره از طرف حماس و سازمان های ديگر فلسطينی؛ و هم پايان دادن به «قتل های نشانگيری شده» و تاخت و تاز و تهاجم، و محروم کردن مردم فلسطين از غذا، از طرف اسراييل.

گفتگو بايد به وسيله ی مصری ها هدايت شود. مخصوصاً به اين دليل که مصری ها بايد مرز ميان نوار غزه و سينا را باز کنند. غزه بايد آزادی زمينی و دريايی برای ارتباط با جهان داشته باشد.
اگر حماس، خواهان اين شود که آتش بس، کرانه ی رود اردن را هم [که مورد تجاوز دائمی و مستمر اسراييل است ـ م] شامل شود، بايد در اين مورد نيز صحبت کرد. چنين موردی، ديالوگی سه جانبه می طلبد ميان حماس، فتح، و اسراييل.

٭ پرسش:
آيا حماس از آتش بس برای تسليح خودش استفاده نخواهد کرد؟
٭ پاسخ:
قطعاً. درست مثل اسراييل. شايد بالاخره يک روز ما هم موفق شويم که راهی برای دفاع در برابر موشک های کم برد پيدا کنيم. [خواننده، طبعاً متوجه طنز تلخی می شود که يوری آونری متعمداً برای نشان دادن بی معنا بودن اين «دغدغه» به کار برده است. با مقايسه ی امکانات ناچيز و ابتدايی حماس، در برابر توان و امکانات نظامی پيشرفته و فوق مدرن دولت اسراييل!]

٭ پرسش:
اگر آتش بس، محقّق شود، مرحله ی بعدی چه خواهد بود؟
٭ پاسخ:
متارکه ی جنگ. صلح غير رسمی. چون برای حماس، مشکل ايجاد می شود اگر بخواهد يک قرارداد رسمی صلح دائمی با اسراييل امضاء کند:
بنا به دلايل سياسی و مقطعی، عمر خليفه ی دوم ناچار شده بود که پس از فتح فلسطين، اين سرزمين را به عنوان يک «موقوفه» ـ يعنی سرزمينی متعلق به خدا ـ اعلام دارد. زيرا نگران آن بود که همچنان که در مورد سوريه پيش آمد، سرداران او، سرزمين فلسطين را بين خودشان تقسيم کنند.
و اين مسأله ی متعلق بودن سرزمين فلسطين به خدا، شبيه آن چيزی است که مذهبی های خود ما می گويند که اگر يهوديان، اندک قطعه يی از سرزمين فلسطين را رها کنند، مرتکب گناه شده اند؛ چرا که خدا صريحاً اين سرزمين را به آن ها وعده داده است.

«هُدنه» که حماس آن را قبول دارد در واقع امر، جايگزين و معادل صلح است. و مقوله يی است عميقاً جا افتاده و محکم در سنت های اسلامی...
از آنجايی که «هُدنه»، دارای ضمانت اجرايی در اسلام است، تجاوز از آن و زير پا گذاشتنش توسط مسلمانان با ايمان، غير ممکن است.
يک «هُدنه» می تواند ده ها سال طول بکشد و تا بی نهايت ادامه يابد. و اين يعنی صلح. در صورتی که رابطه ی ميان دو طرف، زمينه ی عينيت يافتن صلح را به وجود آورد.

٭ پرسش:
بنابر اين، آيا يک صلح رسمی، غير ممکن است؟
٭ پاسخ:
برای اين هم راه حل وجود دارد:
حماس اعلام کرده است که مخالف گفتگو ی صلح محمود عباس با اسراييل نيست؛ به شرطی که نتيجه ی حاصل شده از اين گفتگو به رفراندم گذاشته شود. و اگر مردم فلسطين، آن را تأييد کنند، حماس اراده و تصميم مردم فلسطين را خواهد پذيرفت. اين را خود حماس اعلام کرده است.

٭ پرسش:
چرا حماس، اينچنين خواهد کرد؟
٭ پاسخ:
حماس نيز مثل همه ی نيرو های سياسی ديگر فلسطينی، خواهان قدرتی است سياسی در دولت فلسطينی يی که در مرز های ۱۹۶۷ تشکيل خواهد شد. و بنابر اين، نيازمند آن است که از اعتماد اکثريت مردم برخوردار باشد.
ذرّه يی ترديد وجود ندارد که اکثريت وسيع فلسطينيان، خواستار دولتی برای خود هستند و صلح. و حماس به خوبی اين را می داند و هيچ عملی که اکثريت را از او دور کند انحام نخواهد داد.

٭ پرسش:
و در ميان اين همه، جای محمود عباس کجاست؟
٭ پاسخ:
بايد اورا وادار کرد که با حماس به توافق برسد. بر مبنايی از همان نوع «توافق مکه».
ما فکر می کنيم که اين کاملاً به سود اسراييل است که با دولت فلسطينی يی که هر دو حرکت بزرگ فلسطين را در خود جا داده باشد مذاکره کند. چون در اين صورت، توافق به دست آمده، تقريباً مورد قبول تمام اقشار مردم فلسطين خواهد بود.

٭ پرسش:
آيا زمان به نفع ماست؟
٭ پاسخ:
سال ها Gush Shalom به افکار عمومی اسراييل گفت که:
ـ بياييم با رهبری لاييکی که ياسر عرفات نماينده ی آن است مذاکره کنيم. وگرنه، نزاع ملّی، به يک نزاع مذهبی بدل خواهد شد.
و متأسفانه اعلام خطر ما، درست در آمد.
آن هايی که سازمان آزادی فلسطين را نخواستند بپذيرند، حالا در برابر خودشان حماس را می بييند. و اگر ما نتوانيم با حماس به توافق برسيم، با سازمان های اسلامی افراطی تری رو به رو خواهيم بود. از جنس طالبان در افغانستان.

www.ghoghnoos.org

 

٭ عنوان و لينک مقاله:

Good Morning, Hamas

www.counterpunch.org/avnery03042008.html