??????? ??????? ??? ????? ??????? ?? ?????

میللی شورا- 29 آذرماه: فارس: سيد محمد خاتمي، رئيس جمهور پيشين كشورمان امروز در جمع نخبگان آذربايجان شرقي در تالار پتروشيمي تبريز افزود: آذربايجان تنها بخشي از خاك جغرافيايي ايران است اما در تاريخ جايگاه كم نظيري دارد.
وي با بيان اينكه اگر آذربايجان را به لحاظ علمي،‌ديني، فرهنگي، ‌هنري، ‌سياسي از تاريخ ايران حذف كنيم باعث كاهش غناي فرهنگي و تمدني ايران مي‌شود، تصريح كرد: در عالم سياست نيز آذربايجان جايگاه بسيار بزرگي دارد، چه كسي است بتواند نقش بي‌همتاي آذربايجان را در مهمترين مقطع تاريخ سياسي ايران يعني تصميم ايران به استقرار جامعه مدني و حاكميت مردم بر سرنوشت خويش كه در صورت مشروطيت تجلي پيدا كرد انكار كند، آيا اگر آذربايجان نبود ما مشروطيت داشتيم.
رئيس جمهور پيشين كشورمان در ادامه با بيان اينكه مشروطيت يك مقطع تعيين كننده بود افزود: هرچند كه با كمال تاسف خواست ملت ايران در زمينه مشروطيت تحقق پيدا نكرد اما همچنان در تلاشيم كه اين خواست را تحقق ببخشيم.
وي ادامه داد: پيروزي انقلاب بزرگ و بي‌نظير اسلامي ايران كه براي تحقق حاكميت ملت بر سرنوشت خود همچنين بر پايه هويت فرهنگي و ديني به پيروزي رسيد تلاش در جهت رسيدن به آن خواسته بود.
خاتمي با تاكيد بر اين نكته كه مشروطيت موقعيت بسيار ممتازي دارد، تصريح كرد: پيشتازي ايران در استقرار جامعه مدني و پذيرش مردم سالاري و مهاركردن استبداد در منطقه و دنياي اسلام نشان مي‌دهد كه آذربايجان در اين عرصه نقش بسيار مهمي داشته است.
وي در بخش ديگري از سخنان خود گفت: مردم آذربايجان پس از انقلاب اسلامي براي دفاع از تماميت ارضي كشور فداكاري‌هايي بسياري داشته كه شهيداي گرانقدري نيز در اين راه نثار انقلاب كرده است.

رئييس موسسه گفتگوي اديان و تمدنها در بخش ديگري از سخنان خود با اشاره به اينكه اسلام وامدار روح و شخصيت مليت ايراني است، افزود: نقش ايران در تمدن اسلامي و نيز عشق و علاقه‌ مردم آن به اهل بيت(ع) و پيامبر اكرم (ص) نقش فوق‌العاده ممتازي است كه هيچكس منكر آن نيست و در اين راستا آذربايجان نيز در ايجاد ظرفيت و بستر سازي براي تعميق و اعتلاي اسلام نقشي اساسي داشته است.
وي درباره احساس خود درباره زبان تركي گفت: زبان تركي نيز كه از جاي ديگري به آذربايجان آمده در اين خطه و در جان مردم آذربايجان چنان از غناي توام با لطافت برخوردار شده كه شگفت انگيز است.
خاتمي ادامه داد: حتي ناآشنايان به زبان تركي نيز مي‌توانند تفاوت بنيادين اين زبان را با زبان‌هاي همنام خود در خارج از ايران دريابند و بدانند كه اين زبان هم در آذربايجان عميق‌تر، لطيف‌تر و تواناتر براي بيان احساسات و مطالب و انديشه‌ها شده است.
رئيس جمهور پيشين كشورمان با بيان اينكه مهمترين اركان هويت ملي هر قوم ، زبان محلي آن قوم است، تصريح كرد: نقشي كه آذربايجان در قوام و دوام زبان فارسي داشته بي نظير است همچنان كه ايراني‌ها در تدوين و بسط زبان عربي نقش داشته و بدان غنا بخشيده‌اند.
وي تصريح كرد: نقشي كه آذربايجان در زبان فارسي داشته يا لااقل بخش مهمي از قوام و غناي اين زبان مرهون بزرگان ادب فارسي كه آذري بوده‌اند، بوده بنابراين اصلا جا ندارد كساني نگران اين باشند كه مردم آذربايجان دل بسته به زبان و فرهنگ پرافتخار خود باشند .

رئيس جمهور پيشين كشورمان با بيان اينكه طبيعي است كه آذربايجاني ها بخواهند زبانشان كه هويت خودشان است و آن را در متن ايراني بزرگ مي‌دانند غني، بلند مرتبه، نبض هويت ملي و فرهنگي خود بداند،گفت:من معتقدم كه آذري اين احساس را دارد كه هويت ملي و ايراني او باعث افتخار اوست و اگر به فرهنگ و ادب بومي‌اش اهتمام مي ورزد در دل فرهنگ بزرگتر كه متعلق به همه ما و بشريت است مي دانيم، بايد مركز بداند.
وي گفت: بنابراين اين اهتمام شجاعت در راستاي بخشيدن آزادي هايي است كه در قانون اساسي به صراحت ذكر شده و از جهات مترقي قانون اساسي ما احترام به اقوام ديگر است كه اين امر نه تنها لطمه اي به وحدت ملي، عظمت و تماميت ارضي ما نمي زند بلكه اهتمام به اين امر و اجازه دادن براي استفاده از اين حق سبب دلبستگي بيشتر اقوام به مركز خواهد شد و خود اين امر تهديدها را كم خواهد كرد .
خاتمي با بيان اينكه اميدواريم در حالي كه 30 سال از انقلاب مي‌گذرد، بتوانيم اينگونه امور را نهادينه كنيم،گفت:قانون اساسي ما قانون اساسي خوبي است البته نمي خواهم بگويم ايراد و انتقادي بر آن وارد نيست اما بارها گفته ام ظرفيت هاي معطل مانده بسياري دارد كه بايد پيدا شود.انتظار از دولت و مجلس اين است كه بتوانند اولويت ها را تشخيص دهند و تمام اصولي كه قانون اساسي ما دارد به صورت منظم و مرتب نهادينه و پياده شود و هيچ كاري مهمتر از اجرا و اهتمام به قانون اساسي كه مبناي نظم اجتماعي زندگي مدرن امروز است نيست.

وي در بخش ديگري از سخنان خود گفت: آذربايجان ها و تبريزي ها شايد به لحاظ سياسي، اقتصادي و اجتماعي گلايه هايي داشته باشند كه شايد مورد توجه نبوده و به آنها كم لطفي شده كه البته توجه بيشتري نياز دارد چرا كه آذربايجاني ها بزرگند لذا ‌توقعاتشان هم بزرگ خواهد بود .

خاتمي در ادامه تصريح كرد:معتقدم كه مشكلات سياسي ، اقتصادي و اجتماعي اختصاص به آذربايجان ندارد ما در توسعه هماهنگ و‌ همسو در كشور مشكلاتي داريم كه شايد تبعيض هايي وجود داشته باشد بدون اينكه قصدي براي تبعيض موجود باشد، اما يقينا آنچه به تبريز داده شده خيلي كمتر از آن چيزي است كه مستحق آن بوده است.

وي با بيان اينكه معتقدم خيلي نياز نيست كه به تبريز بياييم و به صورت ويژه كمك كنيم،گفت: اگر از قوانين دست و پاگير و ضوابط بي مورد دست برداريم، بنده مطمئن هستم با ظرفيتي كه در آذربايجان هست حتي بدون حمايت مستقيم مركز اين خطه مي تواند مسير توسعه را بسيار سريع تر از قسمت هاي ديگر ايران بپيمايند.براي توسعه آذربايجان نبايد مانعي ايجاد كرد خودش با همت خودش مي تواند خيلي سريع مسير پيشرفت را بپيمايد .
خاتمي در ادامه با اشاره به انتخابات آتي اظهار داشت: از صميم قلب از همه نيروهاي برجسته و محترم، عالم، مومن، سابقه دار و با تجربه‌اي كه مورد شناخت مردم هستند مي‌خواهم بدون اينكه بعضي ملاحظات را داشته باشند در عرصه انتخابات شركت كنند، مردم هم بايد با شوق و رغبتشان در انتخابات شركت كنند .
ويت افزود: اميدواريم كه نامزدهاي انتخاباتي با رعايت اخلاق و ادب اسلامي در يك رقابت سالم شركت كنند و البته برگزار كنندگان هم مسئوليت بزرگي دارند كه بايد زمينه اين انتخابات سالم و رقابتي آزاد را فراهم بياورند، در اين صورت مطمئن هستم اگر حضور پرشور مردم باشد وجود برخي موانع كه متاسفانه وجود دارد و بعضي تنگ‌نظري‌ها بي‌اثر و كمرنگ مي شود.

میللی شورا- 28 آذر: کرکوک نت: مولانا جلال الدین در سال ۱۲۰۷ میلادی (۶۰۴ هجری قمری) در خانواده ای که از جایگاه مذهبی و عرفانی عمده ای در شهر بلخ برخوردار بود به دنیا آمد اما در کودکی همراه با خانواده اش به شهر قونیه که در آن زمان پایتخت سلجوقیان بود مهاجرت کرد و تا پایان عمر در این شهر زیست.

شهر بلخ در زمان تولد مولانا از مهمترین شهرهای خراسان بود اما اکنون نشان چندانی از آبادانی در آن باقی نمانده و در نزدیکی شهر مزارشریف، مرکز ولایت بلخ در کشور افغانستان قرار دارد. هنگامی که رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه اعلام کرد که دولتش زادگاه مولانا را بازسازی خواهد کرد، این خبر با تشویق و کف زدن حاضران همراه شد. در تالار سماع مرکز فرهنگی مولانا در قونیه که سخنرانی نخست وزیر ترکیه در آن ایراد شد، حدود سه هزار نفر، از جمله رئیس جمهور، رئیس مجلس، وزیرفرهنگ، رهبر حزب اصلی مخالف دولت (حزب جمهوری خلق) و همچنین شماری دیگر از مقامات محلی و کشوری حضور داشتند.

نخست وزیر ترکیه در سخنان خود درباره مولانا به اینکه وی در افغانستان کنونی زاده شده اشاره کرد و گفت که مولانا از بلخ به بغداد و سپس قونیه کوچیده اما اشاره ای به ایران و جایگاه و اهمیت مولانا در ایران و فرهنگ ایرانی نکرد. وی به صراحت از مولانا با عنوان عارفی "ترک" یاد کرد.بخش مهمی از جمعیت ولایت بلخ افغانستان را هم اکنون ازبکها تشکیل می دهند که زبانشان به شاخه شرقی زبانهای ترکی تعلق دارد.

گزارش سازمان های اطلاعاتی آمریکا و آینده بحران هسته ای ایران

در حالیکه همه تحولات در پرونده هسته ای ایران حاکی از اوج گرفتن سریع بحران هسته ای بود، انتشار غیرمترقبه گزارش سازمان های اطلاعاتی آمریکا مبنی بر اینکه آنها "اطمینان زیادی" دارند که ایران در سال 2003 برنامه توسعه تسلیحات هسته ای خود را متوقف کرده و "اطمینان نسبی" دارند که تا تابستان 2007 هم آن را از سر نگرفته است؛ آرامش نسبی را به فضای سیاسی ایران بازگرداند و خطر جنگی را که قریب الوقوع می نمود تا حدود زیادی کمرنگ کرد. در مورد دلایل انتشار این گزارش و بویژه زمان انتشار آن هنوز تحلیل کاملی وجود ندارد. اینکه چرا آمریکا انتشار این گزارش را به بعد از تصویب قطعنامه سوم موکول نکرد، هنوز کاملا روشن نشده است.

استدلال خود مقامات آمریکا این بود که به دلیل ترس از درز این گزارش به رسانه ها و برای بازسازی چهره نهادهای اطلاعاتی آمریکا، تصمیم گرفتند تا قبل از لو رفتن آن در رسانه ها که می توانست دولت بوش را به پنهانکاری عمدی و زمینه سازی برای جنگ متهم کند، خود رسما آن را منتشر نمایند. اما تحلیل بدبینانه تر این است که جناح محافظه کاران تندرو برنامه ای مدون برای حمله ای قریب الوقوع به ایران داشت و مخالفان جنگ با تهدید به افشای این گزارش در رسانه ها آنها را مجبور به تعلیق طرح جنگی شان کردند.

هرچند هر کدام از تحلیلهای فوق می تواند بخشی از حقیقت را در خود داشته باشد اما برای دانستن عمق قضایا، نگاهی دقیقتر به برخی اخبار منتشر شده، قبل و بعد از انتشار گزارش مذکور می تواند روشنگر زوایای پیچیده و گنگ این تصمیم سیاسی شگفت انگیز باشد که اکثر تحلیل گران بین المللی را به حیرت واداشت. مذاکرات جلیلی با سولانا توسط دیپلماتها به "فاجعه" تعبیر شد و اخباری از مخالفت احتمالی چین و روسیه با تحریمهای شدید برعلیه ایران انتشار یافت که سفر پوتین به ایران نشانه بارز آن بود (منظورهای تحریمهای سنگینی است که تاثیری شکننده بر اقتصاد ایران داشته باشد، اما آنچه امروز مطرح است باز تحریمهایی بر علیه بانک ملی و نیروی قدس سپاه است که به نظر نمی رسد تاثیری عمیق بر اقتصاد ایران داشته باشد) که این مخالفت می توانست با توجه به اظهارات بوش در مورد "هلوکاست اتمی" و " وقوع جنگ جهانی سوم در صورت دستیابی ایران به سلاح اتمی" فشار بر طیف نومحافظه کار آمریکا را برای عملی کردن تهدید نظامی اش افزایش دهد.

درست چند روز پیش از انتشار گزارش اطلاعاتی، خبری به این مضمون از سوی رييس دفتر کالين پاول مخابره شد: "آمريکا در صورت حمله به ايران، بايد آماده ی ده سال اشغال ايران باشد" (1) به دلیل هزینه های سیاسی و اقتصادی سرسام آور جنگ عراق و افغانستان و محقق نشدن آرزوهای جرج بوش برای برقراری سریع و آسان دموکراسی در این دو کشور به عنوان سمبل طرح خاورمیانه بزرگ، دیگر هیچ کس در آمریکا از پی گیری سیاستی مشابه عراق در ایران طرفداری نمی کرد و حتی جان بولتون که تندروترین اظهار نظرها را همیشه ابراز می کرد، در آخرین اظهار نظرهایش گفته بود که اگر یک سال پیش از من پرسیده می شد حتما می گفتم باید به ابران حمله کنیم اما امروز در این زمینه تردید دارم.

بنابراین مهمترین نکته ای که انتشار گزارش اطلاعاتی آمریکا افشا می کند، کنار گذاشته شدن قطعی گزینه حمله زمینی و اشغال ایران مشابه عراق در میان تمام طیفهای آمریکاست. مساله ای که نیروهای نظامی ایران نیز به آن واقف بوده اند و این نظر را به این شکل بیان کرده بودند که شاید آمریکا بتواند، ایران را ویران کند ولی نمی تواند آن را اشغال کند! حال سئوال اساسی این است که آیا واقعا گزینه حمله نظامی به ایران برای همیشه کنار گذاشته شده است و تاکید بوش در مورد بر روی میز بودن آن، تنها برای ایجاد جنگ روانی است؟

ادعای جنگ روانی بودن غیر معقول به نظر می رسد چرا که اگر آمریکا هرگز قصد عملی کردن تهدیداتش را نداشت، تاثیر جنگ روانی بدون انتشار گزارش اطلاعاتی مطمئنا بیشتر از امروز بود و دلیلی برای کاهش جنگ روانی وجود نداشت. آنچه با انتشار این گزارش تغییر کرده شکل گزینه نظامی است که از حمله زمینی به حمله هوایی و موشکی تغییر قطعی یافته است. چیزی که پیش از این هم تقریبا قطعی شده بود و گزارش های سیمور هرش از تهیه طرح حملات سنگین و سریع هوایی و موشکی به جای درگیری زمینی و بلندمدت موید آن بود. اما با توجه به حضور نظامی سنگین آمریکا در منطقه و در تیر رس بودن بیش از یکصدهزار سرباز آمریکایی در منطقه، هرگونه حمله هوایی می توانست با عکس العمل های ایران، آمریکا را به صورت ناخواسته درگیر جنگ زمینی و فرسایشی نماید، چیزی که آمریکایی ها از تکرار آن در ایران بیم دارند.

خبر دیگری که بلافاصله پس از انتشار گزارش اطلاعاتی منتشر شد، اعلام وزیر دفاع آمریکا در بغداد مبنی بر آغاز خروج نیروهای آمریکایی از عراق از همین ماه (دسامبر) به دلیل بهبود وضعیت امنیتی در عراق بود. این خبر که کمتر توجه تحلیل گران را به خود جلب کرد، تکمیل کننده پازلی است که درک رفتار دولت آمریکا در انتشار گزارش امنیتی را ممکن می کند. آمریکا در واقع تلاش می کند با آرام کردن اوضاع، از بهبود وضعیت امنیتی در عراق استفاده کرده و خودش را از باتلاق عراق رها کند و با خارج کردن نیروهایش از تیر رس جمهوری اسلامی، خود را برای "ضربه از راه دور" آماده نماید. چیزی که یکبار هم یکی از فرماندهان نظامی آمریکایی بر آن تاکید کرده بود یعنی ضرورت خارج شدن از تیر رس نیروهای ایرانی برای ضربه زدن از راه دور!

بنابراین عقب نشینی عجیب و غافل گیر کننده آمریکا در جریان پرونده هسته ای برای ایجاد امکان "حمله از راه دور" بدون آن که آنها را ناچار به درگیری بلندمدت و فرسایشی نماید، بوده است. چون در صورتی که آمریکا نیروهایش را از عراق خارج کند، دیگر نیروهای ایرانی دلیلی برای برهم زدن امنیت عراق نخواهند داشت، چون دیگر آمریکا در آنجا حضور ندارد که مسئول امنیت عراق باشد. بنابراین تلاش بی سر و صدای آمریکا برای خروج از عراق با ایجاد اطمینان در میان رهبران ایرانی که قصد حمله به ایران را ندارد، آماده شدن برای عملی کردن طرحهای حمله هوایی خود در صورت متوقف نشدن غنی سازی در ایران است. با خروج نیروهای آمریکایی از عراق رهبران ابران غرق در شادی از پیروزی خواهند شد که توانستند دشمن را از منطقه بیرن کنند، این در حالیست که خروج آخرین سرباز آمریکایی از عراق، دست آمریکا را برای انهدام تاسیسات هسته ای و نظامی ایران باز خواهد کرد.

شاید استراتژیست های جمهوری اسلامی دوباره به این فکر بیفتند که اخلال در عراق را دوباره آغاز کنند تا نقشه جدید آمریکا را بر هم بزنند و آمریکا را در عراق همچنان زمین گیر نمایند اما به نظر نمی رسد این هم راه حل خوبی برای آنها باشد چون اگر آمریکایی ها به این نتیجه برسند که مجبورند، ده سال دیگر هم عراق را تحت اشغال خود داشته باشند، شاید بهتر آن بدانند که این هزینه را برای اشغال ایران بپردازند و دشمن دیرینه شان را هم از پای در آورند! بنابراین به نظر نمی رسد راه بهتری جز گردن نهادن به قطعنامه های شورای امنیت و حل و فصل اختلافات با آمریکا و جهان غرب در زمینه صلح خاورمیانه و مسائل دیگر برای آنها باقی مانده باشد.

نامه راحله محکوم به اعدام
*بچه‌هايم گناهى ندارند. به خاطر آنها مرا ببخشيد و از خون من بگذريد

روشنگری: نامه زير از "راحله" زن محکوم به اعدام خطاب به خانواده شوهرش برای بخشيدن اوست. اين نامه تکان دهنده که به زبان ساده "راحله" نوشته شده است, سند محکوميت حکم وحشيانه و ضد انسانی قصاص در نظام جمهوری اسلامی است؛ حکمی که مروج خوی وحشيگری و انتقام جويی کور در جامعه است. "راحله زمانی"را چهارشنبه اعدام می کنند. متن نامه از وبلاگ "مظنونان" است.

نامه راحله زمانى براى بخشش به خانواده شوهرش
راحله زمانى زنى كه قرار است چهارشنبه در زندان اوين به دار اويخته شود ديروز با ارسال نامه اى به خانواده شوهرش از انها خواست به خاطر بچه هايش او را ببخشند .
وى همچنين خواستار توقف اجراى حكم از سوى قوه قضاييه شد كه بتواند فرصت كافى براى اخذ رضايت داشته با شد. در اين نامه آمده است: من از اين كه ناخواسته اين كار را كرده‌ام پشيمانم. هنوز باورم نمي‌شود كه چه كرده‌ام. فكر مي‌كنم خواب ديده‌ام. آنقدر اذيت شده بودم و آنقدر رنج كشيده بودم كه يك لحظه كنترلم را از دست دادم و نفهميدم چه شد. من هم خيلى ناراحتم. باور كنيد من هم دلم براى شوهرم مي‌سوزد. اما اين كار ناخواسته بود. من مي‌خواستم زندگى ‌ام را حفظ كنم. اما يك دفعه اتفاق افتاد. كارى كنيد حالا كه بچه‌هايم بي‌پدر شده‌اند ديگر بي‌مادرى نكشند. سه سال است كه بچه‌هايم (دختر ۵ ساله و پسر ۳ ساله‌ام) را نديده‌ام. اما مي‌دانم كه الان يك چيز را گم كرده‌اند: مادر مي‌خواهند. اينها بچه‌هاى خانواده شوهرم هم هستند از آنها خواهش مي‌كنم فقط به آرامش خودشان و انتقام از من فكر نكنند به روح و روان بچه‌هاى من كه بچه‌هاى خودشان هم هستند، فكر كنند. اين بچه‌ها بدون پدر و مادر چطور بايد بزرگ شوند. وقتى بزرگ شوند نمي‌گويند چرا مادر ما را نبخشيديد. نمي‌گويند چرا نگذاشتيد ما بزرگ شويم و تصميم بگيريم. من سه سال است كه بچه‌هايم را نديده‌ام. چهار بار درخواست كرده‌ام اما آنها را نياورده‌اند. قبلاً براى ملاقات آنها خيلى اصرار نداشتم چون مي‌ترسيدم اگر آنها را ببينم قلبم بلرزد. مي‌ترسيدم نه خودم ديگر دورى آنها را طاقت بياورم و نه آنها دورى من را. اما حالا مي‌خواهم آنها را ببينم. دلم ديگر به تنگ آمده، ديگر تحمل دورى بچه‌هايم را ندارم.
آن قتل فقط يك اتفاق بود. من نمي‌دانم يك لحظه چه بلايى سرم آمد كه اين كار را كردم. بچه‌هاى من تازه اول زندگي‌شان است چطورى بي‌پدر و مادرى بكشند. آنها به هر حال بزرگ مي‌شوند اما محبت مادر و بوى تن مادر يك چيز ديگر است. كاش پدرشان بالاى سرشان بود. كاش من مي‌مردم و اين اتفاق نمي‌افتاد. من به خاطر خودم نمي‌گويم، فقط به خاطر بچه‌هايم مي‌گويم. اگر پسرشان را دوست دارند فكر بچه‌هاى او را هم بكنند. نخواهيد كه درد بچه‌ها دو برابر شود. اگر من ظالم و گناهكار هستم، بچه‌ها كه گناهى ندارند. به خاطر آنها مرا ببخشيد و از خون من بگذريد.
من خانواده شوهرم را مثل پدر و مادر خودم مي‌دانم. الان هم خيلى براى آنها ناراحتم و براى اتفاقى كه براى پسرشان افتاده خيلى پشيمانم. آنها به خاطر يك لحظه‌يى كه نفهميدم چه شد، فكر مي‌كنند با پسرشان يا خودشان كينه و دشمنى دارم ولى اينجورى نيست و من واقعاً نفهميدم كه چه كردم و الان پشيمانم. من هر شب خواب خانواده شوهرم را مي‌بينم و الان كه از خانواده او دور شده‌ام انگار از خانواده خودم دور شدم. فكر كنند من هم بچه خودشان هستم. من هم اميدم اين است كه آنها از خون من بگذرند. اصلاً نمي‌توانم تصور كنم آنها طناب دار را دور گردن من بيندازند.