چاوز: حمله به ایران نفت را به ۲۰۰ دلار می‌رساند

هنگامي که شکست در عراق بر ترديدها دامن مي زند.
ايالات متحده آمريکا و وحشت پايان امپراتوري
نوشته Philip S. GOLUB
 برگردان: Dina KAVIANI دينا کاوياني
منبع : لوموند ديپلماتيک
عليرغم مخالفت بخش مهمي از افکار عمومي، رئيس جمهور جورج دبليو بوش، پيگيري مداخله نظامي را در عراق را اعلام کرد. همچنين باوجود- و يا به دليل- مشکلات فزاينده در منطقه،طرح فرار به جلو و وخامت اوضاع بر ضد ايران مي تواند ايالات متحده آمريکا را اغوا کند. با اين حال درماندگي ارتش آمريکا بر محدوديت قدرت اين کشور صحه مي گذارد. برخي حتي به افول اشاره مي کنند که نشانه آن تکان هاي مشابه دوران پايان امپراتوري بريتانيا است.

شکست! در مقايسه با پيامدهاي شکست سي سال پيش در ويتنام، پيامدهاي حمله به عراق و اشغال اين کشور بحران شديدتري را در بطن محافل قدرت در آمريکا ايجاد کرد. ريشخند تاريخ در آن است که اين بحران ائتلاف ملي گرايان افراطي و نومحافظه کاران را نشان مي دهد که در دهه ١٩٧٠ به ويژه براي تلاش در جهت پايان دادن به « نشانگان( سندرم) ويتنام»، حفظ قدرت آمريکايي و زنده نگه داشتن« تمايل به پيروزي» ايالات متحده آمريکا ايجاد شد.
بي شک اگر با اعتراض گروهي مداوم همانند آنچه که در جريان جنگ ويتنام پيش آمد، روبرو نمي شويم، به دليل وجود ارتشي مرکب از داوطلباني است که به ويژه از طبقه محروم برخاسته اند؛ همچنين منابع مالي اين جنگ کمابيش توسط سرمايه هاي خارجي تامين مي شود( تا چند وقت ديگر؟). اما بحران باعث درهم شکستن نهاد « امنيت ملي» شده است که از زمان جنگ جهاني دوم کشور را اداره مي کند.
اختلاف نظر شش تن از ژنرالهاي بازنشسته(١) در رابطه با پيشبرد جنگ که به طور علني منتشر شد، عملي بي سابقه بود. اين اختلاف نظر به ابراز مخالفت هاي پياپي مطرح شده از سال ٢٠٠٣ در بطن بنگاه هاي اطلاعاتي و وزارت کشور اضافه مي شود که دال بر وجود گرايشي بسيار شديد ميان نخبگان و نهادهاي اصلي دولت مي باشد. تمامي مخالفان جنگ به صراحت ژنرال بازنشسته ويليام اودوم نيستند. وي بي وقفه تکرار مي کند که حمله به عراق نشان دهنده « مهمترين شکست راهبردي( استراتژيک) تاريخ ايالات متحده آمريکا(٢)» مي باشد. در اين زمينه بايد به کلنل لاري ويلکرسون، رئيس پيشين ستاد مشترک آقاي کالين پاول اشاره کرد که جنگ را « اشتباهي با ابعاد تاريخي» مي نامد و خواستار عزل رئيس دولت(٣) مي باشد. آقاي زبيگنيو برژينسکي، مدير پيشين شوراي ملي امنيت نيز همچون دو نفر پيشين با صراحت جنگ عراق و اشغال کشورها را« فاجعه اي تاريخي،راهبردي( استراتژيک) و اخلاقي (٤)» مي داند.
در بسياري از موارد نقدهاي نخبگان که در سطح عمومي منتشر مي شود، تا اين حد پيش نمي رود و بيشتر از آن که بر روي مسئله حمله متمرکز باشند، اغلب به نحوه اداره جنگ و اشغال مي پردازند. اما با اين همه اختلاف نظرها عميق و گسترده است: وزارتخانه هاي مختلف خود را ازاشتباه بري مي کنند و در مقابل ديگران را مسئول « شکست در عراق (٥)» مي نامند. مسئولان بلند پايه پيشين در خفا خشمگين مي شوند، پرده از« دسيسه هاي» تاريک برمي دارند و به کاخ سفيد ناسزا مي گويند. يک عضو پيشين شوراي ملي امنيت بدون هيچ لحن طنزآلودي ساکنان فعلي کاخ سفيد را با« خانواده کرليونه» مقايسه مي کند که با فيلم پدرخوانده جاودانه شدند. يکي ديگر از بلندپايگان مي گويد: « به دليل اشتباه دسته اي ناوارد، متکبر و فاسد، ما در حال از دست دادن موقعيت برتر خويش در خاور نزديک هستيم». يکي از سربازان سابق جنگ ويتنام و سناتور جمهوري خواه امروز تاکيد مي کند: « کاخ سفيد نيروي زميني را از بين برده و اعتبار آن را به ريشخند گرفته است.»
هيچ يک از مخالفان سازماني به مثابه « کبوتر صلح» تلقي نمي شوند: اين معترضان فارغ از وابستگي هاي سياسي يا نظرات شخصي شان، محافظان قدرت، مسئولان «دولت امنيت ملي» بوده اند يا هستند؛ گاهي خود نيز کارگزاران مداخله های آشکار و پنهان امپراتوري قبل جنگ سرد و پس از آن در « جهان سوم» بوده اند. آنگونه که سي. رايت ميلز جامعه شناس و طرفدار عملکرد توليد و بازتوليد قدرت تجزيه و تحليل مي کند، آنان« مديران سامانه» دستگاه اداري« امنيت ملي» بودند يا هستند.
در نتيجه به عنوان گروه اجتماعي نمي توان تفاوتي ميان« واقع بيني هاي» نقدهاي آنان در باب آنچه که وجود دارد با خواست آنان مبني بر به کار بردن نيرو يا سرسختي قائل شد، سرسختي که از ديد تاريخي در پيگيري اهداف دولت به اثبات رسانده اند. دست کم آن که نمي توان دليل نارضايتي آنان را به اعتقادهایي نسبت داد که از نظر اخلاقي، هنجارها و ارزشها گوناگون هستند( هرچند که چنين اختلاف هايي مي تواند انگيزه برخي از افراد باشد). مخالفت ناشي از بررسي خشک و عقلاني نيست، چرا که جنگ عراق کمابيش « ارتش آمريکا را از بين برده است(٦)» و به طرز غيرقابل جبراني، « مشروعيت جهاني آمريکا (٧)»، يعني توانايي آن براي شکل دادن به الويت هاي جهاني و تدوين نظام روز جهان را به شدت به خطر انداخته است. در اظهارات مغلطه آميز اينان، همچون گفته هاي آقاي برژينسکي، اين اختلاف نظر درک از قدرت را به نحوي معنا مي کند که اقتدار به حد نيروي فشار تنزل نيابد، چرا که در صورت از دست رفتن اقتدار سلطه گرايانه، ايجاد دوباره آن مشکل است.
نشانه هاي افول سلطه آمريکا در همه جا مشهود است: امروزه در امريکاي لاتين نفوذ ايالات متحده آمريکا در پائين ترين حد خود در دهه هاي اخير قرار دارد ؛ در آسياي شرقي واشنگتن بر خلاف ميل بايد با کره شمالي مذاکره مي کرد ( به مقاله اي در اين زمينه در همين شماره مراجعه کنيد) و چين را به عنوان عامل اساسي در امنيت منطقه بشناسد؛ در اروپا برنامه آمريکايي ايجاد سپر ضد موشکي با مخالفت آلمان و ساير کشورهاي اتحاديه اروپا مواجه شد؛ در خليج فارس نيز هم پيمانان قديمي همچون عربستان سعودي به دنبال اهداف منطقه اي مستقل هستند که تنها بخشي از آنان با اهداف ايالات متحده آمريکا هم راستا است؛ در بطن نهاد هاي بين المللي همچون سازمان ملل متحد يا بانک جهاني که پل ولفوويتز آمريکايي در آن درگير يک پرونده تبارگماري شده و در سي ام ژوئن مجبور به ترک مقام رياست شده است، واشنگتن ديگر در مقام تعيين سياست روز نيست.
هم زمان با اين امر، نظرسنجي هاي بين المللي که به طور منظم توسط گروه مرکز تحقيقات واشنگتن(٨) (Pew Research Center de Washington) انجام مي شود، مخالفت هاي سازمان دهي شده نسبت به سياست خارجي آمريکا در سطح شبه جهاني و فروپاشي تصوير آن به مثابه « قدرتي انعطاف پذير» وجذابيت ايالات متحده آمريکا در جهان را پديدار مي سازد: « روياي آمريکايي» با تصوير لوياتان نظامي ( لوياتان نام يک هيولاي دريايي مهيب در عهد عتيق کتاب مقدس مي باشد( ايوب ٣:٨). اين هيولا همچون بلاي طبيعي است که مي تواند جهان را نظمي دوباره بخشد و قوانين آن را تغيير دهد و يا باعث نابودي دنيا شود. مترجم) از بين مي رود، هيولايي که توجهي به آراي بين المللي ندارد و به قواعدي تجاوز مي کند که توسط خود ايالات متحده آمريکا وضع شده اند(٩). بي شک افکار عمومي جهاني باعث توقف جنگها نمي شود اما مي تواند با روش هاي دقيق تري بر روابط بين الملل تاثير گذارد.

تصميمي مصيبت بار
شايد با راهبري ديگر مديران و در شرايطي به طور کامل جديد، محدود ساختن بخشي از خسارت ها ممکن باشد. با اين وجود مشکل مي توان تصور کرد که در مدتي کوتاه دوباره بتوان اجماع داخلي را ايجاد کرد: سالها لازم بود تا ارتش آسيب ديده پس از جنگ ويتنام بازسازي گردد ودوباره نظريه ها درباره استفاده هاي مختلف از قدرت بررسي شوند و اجماع جديدي در این این باب میان نخبگان و حتي مردم برقرار شود. پس از جنگ عراق ديگر به سادگي نمي توان احساسات ملي گرايانه را براي حمايت از ماجراجويي هاي خارجي تهييج کرد. دست کم آن که بازگشت به وضعيت پيشين در صحنه سياست جهاني غير قابل تصور مي باشد.
حمله به عراق و اشغال اين کشور تنها دلايل گرايش هاي جهاني نيستند که پيش از اين به آنها اشاره شد.جنگ تنها اين گرايشات را در زمانی تشديد کرد که نيروهاي « گريز از مرکز وسيع» پیش از آن نیز فعال بودند: درست در زماني که آقاي جورج دبليو بوش تصميم اسف بار حمله به عراق را اتخاذ کرد، فروپاشي و در ادامه آن زوال« توافق واشنگتن» و به قدرت رسيدن نقاط ثقل جديد اقتصادي به ويژه در آسيا شکل گرفته بود. به طور خلاصه، تاريخ به پيش مي رود در حالي که ايالات متحده آمريکا خود را در دام جنگي مي يابد که تمامي نيروي کشور را صرف خويش مي سازد.
از ديد محافل قدرت، چنين وضعيتي به شدت نگران کننده است. رهبران آمريکا از ميانه قرن بيستم مي پنداشتند که مسئوليت تاريخي ويژه اي براي راهبري و هدايت سامانه جهاني برعهده دارند. ايالات متحده آمريکا از دهه ١٩٤٠ همانند بريتانياي کبير در قرن نوزدهم، در صدر دنيا قرار گرفته است. آنان اين اصل را باور داشته اند که در سرنوشت ايالات متحده آمريکا چنين مقدر شده است که به مثابه سلطه گر اقدام کند، دولت حاکمي که اراده و عوامل ايجاد نظم بين المللي و حفاظت از آن، همچنين تضمين صلح و اقتصاد جهاني آزاد (ليبرال) و باز و شکوفا را دراختيار دارد. در قرائت گزينشي آنان از تاريخ، ناتواني بريتانياي کبير از ایفای نقش تاریخی خویش و خودداري هم زمان ايالات متحده آمريکا در پذيرفتن مسئوليت( « انزواگرايي») بستر چرخه « جنگ جهاني- نااميدي- جنگ جهاني» را در نيمه اول قرن بيستم فراهم کرد.
از چنان نظري که به شدت دراذهان رسوخ کرده است، چنين استدلال حشوي نيز حاصل مي شود: از آن جايي که نظم به مرکزي غالب نياز دارد، حفظ نظم( يا پيشگيري از هرج و مرج) تداوم برتري را ايجاب مي کند. اين سامانه اعتقادي که در دهه ١٩٧٠ همچون « نظريه پايداري برتري » توسط پژوهشگران آمريکايي ايجاد شد، از زماني که آمريکا به عنوان قلب غربي سامانه جهاني در جنگ جهاني دوم ظاهر شد، مبناي سياست خارجي آمريکا قرار گرفت.
از دهه ١٩٤٠ نخبگان اقتصادي و سياسي آمريکا « انقلاب وسيعي را در موازنه قدرت» پيش بيني مي کنند: واشنگتن « در حال تبديل شدن به وارث کلي و قيم دارايي هاي اقتصادي و سياسي امپراتوري بريتانيا بود[...] عصاي پادشاهي [ در حال انتقال به] دستان ايالات متحده آمريکا[ بود](١٠). يک سال بعد، هانري آر. لوک فرارسيدن « قرن آمريکايي» مشهور را اعلام مي کند و مي نويسد: « اولين قرني است که آمريکا در حال تبديل شدن به قدرت برتر جهاني مي باشد»، وي اشاره مي کند که مردم آمريکا بايد« بي هيچ پيش شرطي وظايف [ خويش] و آينده خود را به عنوان قدرتمندترين و پرتحرک ترين ملت بپذيرند [...] و اثر کامل نفوذ خويش را با روشهايي که مناسب به نظر مي رسد، بر جهان وارد سازند [...] (١١)». در ميانه دهه ١٩٤٠ قلمرو « قرن آمريکايي» به وضوح شکل مي گرفت: سلطه اقتصادي که با برتري راهبردي مبتني بر شبکه جهاني پايگاه هاي نظامي معنا شده بود، پايگاه هايي که از اقيانوس منجمد شمالي تا کيپ تاون و از اقيانوس اطلس تا اقيانوس آرام گسترده شده بودند.
رهبران بعد از جنگ ايالات متحده که بنا به گفته ويليام اپلمن ويليامز تاريخدان از خود تصويري «قدر قدرت»(١٢) داشتند، به پايه ريزي دولت امنيت ملي همت گماشتند: ايالات متحده آمريکا از مزاياي اقتصادي فراوان و پيشرفت فناوري قابل توجهي بهره برده و به طور خلاصه انحصار اتمي را در اختيار داشته است. بي شک بن بست کره(١٩٥٣) و برنامه هاي تسليحاتي و موشکهاي اتمي اتحاد جماهير شوروي، اعتماد آمريکائيان را متزلزل ساخته بود؛ اما اين شکست در ويتنام و مشکلات اجتماعي وابسته به آن بود که جنگ را در سطح داخلي همراهي مي کرد و محدوديتهاي قدرت را نمايان مي ساخت.

حسرت عظمت گذشته
توصيه آقاي ريچارد نيکسون و هنري کيسينجر در باب« واقع نگري در دوران افول» برخلاف ميل آنان تنها روشي براي پذيرش اين امر بود که الگوي برتري جهاني که از بيش از بيست سال پيش مورد استفاده بوده ، نتوانسته است براي هميشه دوام يابد. اما ويتنام و دوران نيکسون نشانگر چرخشي بسيار متناقض بود. آنان واکنش هاي دهه ١٩٨٠ را آماده مي کردند:« انقلاب محافظه کار» و تلاشهاي اتخاذ شده در راستاي بازسازي و نوسازي « دولت امنيت ملي» و قدرت جهاني آمريکا. هنگامي که چند سال بعد اتحاد جماهير شوروي سقوط کرد، روياهاي قدرت مطلق دوباره ظاهر شدند. « پيروزي گرايان» محافظه کار دوباره روياي « برتري» بين المللي در طولاني مدت را در سر مي پروراندند. عراق آزموني راهبردي در راستاي گشايش« دومين قرن آمريکايي» بود. اين تجربه نيز همچون سياست خارجي آمريکا به بن بست رسيد.
هيچگاه قياسهاي تاريخي کامل نيستند، اما نمونه بريتانياي کبير و خروج طولاني آن از وضعيت امپراتوري مي تواند برهه تاريخي فعلي را روشن سازد. در پايان قرن نوزدهم، تعداد کمي از رهبران بريتانيايي مي توانستند پاياني براي امپراتوري تصور کنند. هنگامي که در سال ١٨٩٧ پنجاهمين سالگرد تاجگذاري ملکه ويکتوريا جشن گرفته شد، بريتانياي کبير در راس امپراتوري فرااقيانوسي قرار داشت که بر يک چهارم مناطق دنيا و سيصد ميليون نفر حکومت مي کرد- اگر چين، مستعمره اي مجازي با جمعيت تقريبي چهارصد و سي ميليون نفر را نيز به اين مقدار اضافه کنيم، تعداد آن دوبرابر مي شود. شهر لندن مرکز يک امپراتوري تجاري و مالي بسيار وسيع بود که سايه آن تمام دنيا را دربرمي گرفت. بنابراين هيچ شگفت انگيز نيست که بخش مهمي از نخبگان بريتانيايي عليرغم تشويش هاي ناشي از رقابت هاي توليدکنندگان آمريکايي و آلماني، مي پنداشتند که بريتانياي کبير « اجاره نامه جهان براي هميشه را همچون هديه اي از سوي قادر مطلق » دريافت کرده است.
جشن پنجاهمين سالگرد در واقع « آخرين پرتو خورشيد اطمينان مطلق در شايستگي بريتانياها در رهبري جهان (١٣)»بود. دومين جنگ بوئرز (١٩٠٢-١٨٩٩) (١٤)؛ جنگي که براي حفاظت از راه هند در آفريقاي جنوبي و تقويت « ضعيف ترين حلقه زنجيره امپراتوري» درگير آن شدند، با هزينه انساني و مالي عظيمي همراه بود. همچنين اين جنگ فجايع سياست زمين سوخته را براي افکار عمومي انگليس برملا ساخت که ديگر همچون گذشته مطيع نبود. « براي قدرت امپراتوري بريتانيا، از زمان شورش هنديان، جنگ آفريقاي جنوبي به منزله مهمترين آزمون بود و در مقايسه با شکست ناپلئون و جنگ جهاني اول، اين جنگ گسترده ترين و پرهزينه ترين جنگي بود که بريتانياي کبير درگير آن شد.(١٥).»
تنها دوازده سال بعد از اين واقعه، جنگ جهاني اول آغاز شد و شکست سرمداران اروپايي خويش را به همراه داشت. زوال طولاني عصر بريتانيايي آغاز شد. به هر حال، نه تنها امپراتوري از بحران ناگهاني نجات يافت، بلکه در سال ١٩٥٦ پيش از روبرو شدن با پايان بدون پيروزي در سوئز ... با کمک آمريکاييان و بااز دست دادن فرماندهي جنگ جهاني دوم، طي چند دهه امپراتوري از ميان رفت. با اين حال يک قرن بعد، آن چنان که از ماجراجويي هاي ناگوار نخست وزير، آنتوني بلر در عراق مشخص مي شود، حسرت عظمت گذشته باقي است. هنوز آخرين کورسوهاي امپراتوري خاموش نشده است.
از بيش از نيم قرن پيش تکيه زدن بر تارک دنيا براي محافل قدرت آمريکا طبيعي بوده است. برتري ، همچون هوايي که تنفس مي کنيم، به شيوه اي از بودن ، روش زندگي و شيوه تفکر آنها بدل شده است. بي شک انتقادهاي نهادينه « واقع گرا» معقولانه تراز کساني هستند که آنها را مورد نقد قرا ر مي دهند. اما آنها داراي چهارچوب مفهومي نيستند که در داخل آن روابط بين الملل برپايه ديگري رويارويي يا غلبه راهبردي ايجاد شده باشد.
بحران کنوني و تاثير فزاينده مشکلات جهاني غيرقابل حل در سطح ملي، شايد باعث ايجاد انگيزه هاي جديد در زمينه همکاري و وابستگي متقابل شود. به هرحال بايد خواهان آن بود. ولي همچنين امکان دارد که سياست آمريکا غيرقابل پيش بيني باقي بماند: همانگونه که تمامي تجربه هاي پس از دوران استعماري نشان مي دهند، احتمال اين خطر وجود دارد که پايان امپراتوري فرايندي طولاني و پرآسيب باشد.

١- Lire « Retired generals speak out to oppose Rumsfeld », The Wall Street Journal, NewYork, 14 avril 2006.

٢- به نقل از آسوشيتدپرس در پنجم اکتبر ٢٠٠٥، ژنرال اودوم در راس آژانس امنيت ملي(la National Security Agency, NSA) تحت نظر رونالد ريگان قرار داشته است.

٣- Cité dans “Breaking ranks”, The Washington Post, 19 janvier 2006.

٤- گزارش در برابر کميسيون روابط خارجي سنا در اول فوريه ٢٠٠٧.

٥- جورج تنت، رئيس پيشين سازمان سيا در کتاب خويش به نام At the Centre of the Storm کاخ سفيد را مسئول اشتباه هاي راهبردي مي داند که در عراق انجام داده اند و تاکيد مي کند که هيچگاه « بحث جدي» در باب اين پرسش صورت نگرفته است که آيا اين کشور تهديدي جدي است يا پيش از اقدام به جنگ بايد تحريم ها را تشديد کرد. اين امر از لحاظ تاريخ، مربوط به آخرين مشاجره در درگيري بين سيا و کاخ سفيد مي شود که دست کم ازسال ٢٠٠٣ آغاز شده است.

٦- Pour citer l’ancien secrétaire d’Etat Colin Powell lors de l’émission télévisée « Face the Nation », sur CBS, le 17 décembre 2006.

٧- زبيگنيو برژينسکي، گزارش در برابر کميسيون روابط خارجي سنا، اول فوريه ٢٠٠٧.

٨- http:/people-press.org/

٩- Voir le Pew Global Attitudes Project, http:/pewresearch.org/.

١٠- سخنراني هاي رئيس جلسه کنفرانس ملي صنعت (la National Industrial Conference) در مجمع سالانه انجمن سرمايه گذاري بانکداران (l’Investment Bankers Association) در دهم دسامبر ١٩٤٠. به کتاب زير مراجعه شود: James J. Martin, Revisionist Viewpoints, Ralph Myles Publisher, Colorado Springs, 1971.

١١- Henry R. Luce, “The American Century”, Life Magazine, 1941, article réédité dans Diplomatic History, université de Colorado(Boulder), printemps 1999, vol.23,n°2. ١٢- William Appleman Williams, The Tragedy of American Diplomacy, Delta Books, NewYork, 1962.

١٣- Cité dans Elisabeth Monroe, Britain’s Moment in the Middle East, 1914-1956, Chatto & Windus, Londres, 1963.

١٤- دومين درگيري چرا که اولين درگيري ( ١٨٨١-١٨٨٠) بريتانيایی ها را در برابر دسته هاي هلندي تبار قرار داد(Boers).

١٥- C.Saunders et I.R.Smith, « Southern Africa, 1795-1901 », The Oxford History of the British Empire, vol.III, The Nineteeth Century, Oxford University Press, 2001.

نوشته شده در تاريخ بيست و چهارم آبان ۱۳۸۶ برابر با پانزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 16:18:35 توسط بدون نام

به افتاب:چقدرسریع و زود اخبار تحریف شده و جهت دار خارج کشور را همانند خبرهای اخوندی باور کردی!.شما به گونه ای نوشته ای که در اخر معلوم نیست در خارج هستی یا در ایران! و باز به گونه ای توضیح داده ای که دقیقا و بطور کامل از اوضاع و نوع زندگی و واقعیتهای خارج از کشور هم کاملا اطلاع ملموس داری!.به شما بگویم تا در خارج زدگی نکنی(نه سفر برای چند ماه)ازواقعیتهای خارج چیزی دستگیرت نخواهد شد و اگر هم در خارج از ایران تشریف دارید باز واقعیتهای ملموس ایران چیزی نمیدانی و تنها از گفته های افراد،رسانه های گروهی و .. موافق و مخالف است که پیش خودت تجزیه و تحلیل میکنی. که هیچکدام کامل نیست.شاید هم مثل من هر دو جا زندگی میکنی و مانند خیلی هایی که همین گونه هستند هم از آخوند متنفر هستند و هم از کشورهای بیگانه ای که باعث اصلی خروج و تبعید ایرانیها شدند.واقعیت قضییه این است که بیگانگان در اصل باعث گرفتاریها و عقب ماندن های ما هستند.چه در گذشته چه در زمان حال و بر ما است در اینده این اجازه را به انها ندهیم.

نوشته شده در تاريخ بيست و سوم آبان ۱۳۸۶ برابر با چهاردهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 16:38:02 توسط مهتاب

از سایت پیک ایران انتظار میرود که شارلاتان هایی که با اسم دیگران به التماس افتاده اند را با اضافه یک حرف مثلا" الف یا ب متمایز نماید. من آن "مهتاب" ارتجاعی که با حقه بازی و کلک از قول دیگران مینویسد نیستم و از پیک ایران انتظار دارم این حقه باز را مجازات و نظرات ارتجاعی اش را که به اسم دیگران درج میکند حذف نماید. "مهتاب" چهاردهم نوامبر 2007 ساعت 3:31:44 مهتاب 22:18:36 نیست. لطفا" ارتجاعیون و شارلاتانها را افشا کنید. ------------------ پيک ايران : برای اينگه چنين کنترل دقيقی شود فقط برای اين کار نياز به چند نفر است. ما نميدانيم تا کی منتظر بلوغ هميميهنان شويم. فقط ميتوانيم تاسف عميق خود را ابراز کنيم

نوشته شده در تاريخ بيست و سوم آبان ۱۳۸۶ برابر با چهاردهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 03:31:44 توسط مهتاب

آفتاب خانم لینک رو دیدم. فقط می تونم بگم برام قابل باور نیست! اگر واقعیت داشته باشه خیلی شوکه کننده است... حالا که فکر میکنم می بینم افکارم خیلی ارتجاعی شده بود ولی قصد اهانت و افترا نداشتم... در مدرسه همیشه به ما میگفتند که همه مشکلات بخاطر آمریکا است..

نوشته شده در تاريخ بيست و سوم آبان ۱۳۸۶ برابر با چهاردهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 02:58:48 توسط آفتاب

از تمام دوستان می خواهم این لینک رو ملاحظه کنند و یه هر روش ممکن جنایتکاران "واقعی" و گروههای هوچی گر وابسته به آنها را که مانند یک برده بی فکر و مطیع اقدام به هوچی گری در این وب سایت می کنند رسوا و سرافکنده سازند: http://web.peykeiran.com/vs2005/article_body.aspx?ID=11746

نوشته شده در تاريخ بيست و سوم آبان ۱۳۸۶ برابر با چهاردهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 02:57:49 توسط آفتاب

مهتاب خانم شما تند نرو. معلومه هنوز خیلی خامی. من نه اون آقای سهراب هستم نه شهاب نه هر کس دیگه ولی هرکس که باشند حرفشونو قبول دارم. از جنابعالی و روش هوچی گرانه ای هم که در پیش گرفتی نمی ترسم که بخوام با اسمهای مختلف اینجا بنویسم. شما با این استدلال منو یاد هوچی گری آخوندا میندازی که هروقت دستشون به جایی یند نمی شه واسه اینکه خودشون رسوا نشن دست پیش رو میکشن که مبادا عقب بیفتن و دیگران رو متهم به افکار ارتجاعی می کنند بابا پیاده شو با هم بریم...تو اصلا خودت اربابهای خودتو (اخوندا) که داری مانند یک کنیز بی فکر سنگشونو به سینه میزنی میشناسی؟ اصلا خبر داری تو این کشور تو زندانهاش چی میگذره؟ آمریکا پیش کش تو که در ایران زندگی می کنی اول محل زندگیتو بشناس بیبن چطور این آخوندا تبدیل به لجن کردنش بعد برو سراغ جاهای دیگه. طوری حرف نزن که مردم بهت بخندن بگن طرف اصلا تو باغ نیست. بیخودی هم هوچی گری نکن. در هیچ جای دنیا جنایت مانند ایران سازمان یافته و دولتی نیست. تو خودت اصلا تا حالا چند روز آمریکا زندگی کردی؟ چند وقت اروپا زندگی کردی؟ حرفهای مربی پرورشی مدرسه تونو تحویل من نده.

نوشته شده در تاريخ بيست و دوم آبان ۱۳۸۶ برابر با سيزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 22:18:36 توسط مهتاب

آفتاب خانم زیاد تند نرو چون با فکر کوتاه و ضعیفی که داری خیلی زود زمین می خوری و بلند شدن دیگر برایت امکان ندارد. تو و امثال شهاب و سهراب، درحقیقت یکنفراست و سایت نظر یک نفر را دوبارزیر دو مقاله مختلف با اسامی سهراب و شهاب درج می کند ولی بعضی ازنظرات ما که بهمان اسم است راچاپ نمیکند، بهتر است اول ویدئوی زیر را مشاهده کرده و درمورد نظرات ارتجاعی خود کمی فکر کنید تا بهتر بتوانیم جهانی را که دوستان شما برای دنیا کشیده اند و بنام New world order معروف است را شناخته و قبل از اینکه کار به آخر برسد تکانی به پشت خود بدهید. باید بدانید که با شما هم مانند دیگران رفتارخواهند کرد. یک برده تو سری خور. ازتمام دوستان می خواهم که این ویدئو را از نظر گذرانده و با روشی مناسب برنامه های این جنایتکاران را رسوا و نابود سازیم. http://video.google.com/videoplay?docid=1070329053600562261

نوشته شده در تاريخ بيست و دوم آبان ۱۳۸۶ برابر با سيزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 19:56:54 توسط آفتاب

مهتاب تو یکی از عوامل اطلاعاتی رژيم هستی ولی دست تو و اربابانت برای همه رو شده که آنها هم خودشون در بالاترین رده های حاکمیت می روند یواشکی دست آمریکا رو هم که شده پشت پرده ماچ می کنند و باهاش یواشکی مذاکره می کنند تا دو سه روز بیشتر بتوانند حکومت کنند. خوب بازیچه دست یک مشت فاسد و ظالم شدی خودت هم خبر نداری. مصداق آن کسی نباش که کره خر آمد و خر رفت.

نوشته شده در تاريخ بيست و دوم آبان ۱۳۸۶ برابر با سيزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 19:33:05 توسط سامی

به نظر من حق با شهاب است. به نظر من این حرفها در مورد امپریالیسم یا کومونیسم غالبا از دهان تنها دو گروه بیرون می آید: کومونیتسها و مسلمانهای قشری افراطی مه اگر دقت کنیم مرام و مسلک هردو گروه بر خلاف آنچه ادعا می کنند اتفاقا خیلی خیلی هم به هم نزدیک است. من فکر نمی کنم آدمهای نرمال و معمولی واقعا به دنبال این شعارهای توخالی و صد من یک غاز که فقط و فقط برای فریفتن مردم عامی اختراع شدند باشند. من نمی گویم دمکراسی آمریکایی بی نظیر است و فعلا بهترین نمونه واقعی از یک حکومت دمکراتیک در دنیاست. عوض این حرفهای صد من یک غاز و متهم کردن این و آن به حمایت از امپریالیسم ( و دیگر الفاظ خیالی) شما نیز عوض چرت زدن تا لنگ ظهر و غیبت این و آن کردن بجای کار کردن در سر کار کمی به همت و تلاش خودتان اضافه کنید تا مانند کشورهایی چون آمریکا پیشرفت کنید. با تنبلی و توجیه آن با فحاشی و تهمت زدن به این و آن و انداختن تقصیرها گردن دیگران همانا اندر خم یک کوچه هستید و خواهید بود.

نوشته شده در تاريخ بيست و دوم آبان ۱۳۸۶ برابر با سيزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 17:18:55 توسط سهراب

بى آزاز مهتاب و ديگر هم سفره هاى اطلاعاتى رژيم ولايت مطلقه على گدا بنده سهراب شهاب به يمن اطلاعات صحيح و دلسوزانه شما متوجه حقيقت تلخ شدم و با همه اظهار نظرهاى شما راجع به ابوغريب و امپرياليسم آمريكاى جهانخوار موافقيم با تشكر از دلسوزيهاى شما نظر به اين موضوع كه آمريكاى از ترس منقل و بافور على گدا تنش به لرزه افتاده لذا لازم ميبينم از شما تمنا كنم مرحمت فرموده بعد از ٢٩ سال تزوير و اوهام پارانوئيسمى كمى بيشتر خود را به خواب خرگوشى بزنيد و با يك من ريش چرب مكتبى و اوركت اسرائپلى و قمه به دست در از بين بردن نداى عدالت طلبانه زنها وكارگران و معلمها و دانشجويان يارى كرده همه اين ٧٠ مليون جاسوس صهيونيزم را به راه راست بياوريد در صورت امتنا به شيوه سرگاو رادان با يك نقاب و مانند طالبان با قمه وحشيانه به جانشان بيافتيد در صورت لو رفتن شياف پتاسيم كه براى كشتن زندانيان سياسى است را خودتان در مقعد شرپف فرو كرده و به دختران باكره بهشت ملحق شويد تا فرماندهان سپاه جاى شما آپارتمان و ويلا و ماشين بنز و ماكسيما براى اقازاده شان تهيه نمايند به اميد پيروزى حق بر باطل

نوشته شده در تاريخ بيست و دوم آبان ۱۳۸۶ برابر با سيزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 15:37:30 توسط بی ازار

سهراب و یا شهاب:کاملا مشخص است که برای صهیونیسم اینجا حضور داری .خوانندگان میتوانند خود هم نوشته های من را بخوانند هم نوشته های تو را. از ضعف من هم نیست که با تو بحث نمیکنم بلکه برای این است که تو را ایرانی و ایران دوست نمیبینم.حال تو میخواهی افکار اربابانت را با جریحه دار کردن مردمی که دلسوز هستند تحریک کنی و با به میان کشیدن مسائلی که در اصل اربابان تو برای ایران بوجود اورده اند صحنه و واقعیتها را عوض کرده و انها را خوب جلوه دهی مطمئنن موفق نخواهی بود و بدان این تو بمیری از ان تو بمیری ها نیست.همانطور که میبینی در ایران جوانان با حکومت و بیگانه هر دو به موازات هم مبارزه میکنند.برای همین هم مبارزه ما به درازا کشیده شده،چون نمیخواهیم بیگانه دخالت داشته و حکومتی دست نشانده برای ما بیاورد.جای تو در این سایت بیش از این نیست مگر با دیگر اسامی نظراتت (اهداف اربابانت)را بنویسی.

نوشته شده در تاريخ بيست و دوم آبان ۱۳۸۶ برابر با سيزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 04:24:07 توسط مهتاب

دوستان باید بدانند از آنجاییکه مزدوران اجنبی قادرنیستند ایرانیان وطن دوست را بطرف همکاری با دشمنان ایران سوق دهند لذا برای اینکه صدایشان را قوی تر کنند با اسامی گوناگون می نویسند. یکی از اینها شهاب است که به گفته خودش با اسم سهراب هم می نویسد وعجیب است که چاپ هم می شود. بخاطر داشته باشید که سهراب وشهاب یکیست. بنظر میآید که زهرا وپری هم یکی باشد. دوستان هشیارباشند.

نوشته شده در تاريخ بيست و دوم آبان ۱۳۸۶ برابر با سيزدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 01:24:07 توسط سهراب

معمولا صحبت به فحش كشيده ميشود باز از اينكه اظهار عدم تمايل به بحث به اين حد ساده و منطقى را مودبانه كرديد بنده خوشحالم چون حرف قابل زدنى در برابر منطق ايران بزرگ و قدرتمند و بدون رژيم ولىوقيح ندارى احتمالا سرپرست تيم اطلاعاتى متوجه شك شما در برهان و قبول به ملت پيوستن شده و ازتون خواسته صحبت را تمام كنيد من هم متوجه هستم دوست عزيز شما برويد مخ چند تا دانش اموز بسيجى را كار بگيريد ولي با وجدان چه ميكني با آه مادران چه خواهي كرد

نوشته شده در تاريخ بيست و يکم آبان ۱۳۸۶ برابر با دوازدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 22:45:30 توسط بی ازار

از کی تا به حال امپریالیسم و استکبار و صهیونیسم فقط لغت شده که ما خبر نداشتیم(یعنی وجود خارجی ندارد)!؟ نه دست شما دارد رو میشود که منفعتی از طرفداری از بیگانه میبرید.وگرنه ایقدر سمج وار از بیگانه و اجنبی دفاع نمیکردید.از این پس بحثی با شما ندارم .متشکرم.

نوشته شده در تاريخ بيست و يکم آبان ۱۳۸۶ برابر با دوازدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 21:43:38 توسط سهراب

بي آزار سخنان شما را بازنگرى كردم متاسفانه اشكال كار شما اينجاست كه به اسم ايران به فكر مبارزه با استكبار جهانى و صهيونيزم و از اين جور لغات مورد استفاده قشر افراطى رژيم هستيد شما مطمئن باش امريكا كاري به يك حكومت مردمى و ملي در ايران ندارد بعد از ١١ سپتامبر كه فاجعه انسانى بود آمريكايها به دنبال رژيمهاى دموكرات و قوى در منطقه هستند چون نفع انها اينطور ايجاب ميكند كه تروريسم ريشه كن شود و ديالوگ و منطق بين آنها و مردم ايران حاكم باشد مطمئنا ايرانيها از اينطريق منافع سرشاري عايدشان خواهد شد و شايد با يك مليون و ششصد هزار متر خاك زر خيز بتوانند با آمريكا متحد استراتژيك شده چين دوم با مليونها جمعيت در آسيا بشوند اين دشمني هاى بچه گانه و مذهبى خيلى براى ما گران تمام شده اند مسلم است كه روسها و عربها و اروپايها طالب بهبود روابط ما با آمريكا نيستند مسلم است كه پوتين مثل زالو خون ما را خواهد مكيد

نوشته شده در تاريخ بيست و يکم آبان ۱۳۸۶ برابر با دوازدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 16:38:47 توسط بی ازار

به سهراب:من هم بفکر ایران هستم و مخالف حکومت.اما فرق من و شما این است که اعتقاد دارم کشورهای غربی هستند که اجازه اینکار را به ما نمیدهند.انها اگر در ظاهر به فکر ما هستند بخاطر منافع خود است و میخواهند حکومت دست نشانده بر سر ما بیاورند.مثل خیلی کشورهای غنی ولی جهان سومی.ما نباید به بهانه مخالفت با حکومت با انها یاری کنیم تا به خواسته خود برسند.ما بایدخودمان و به هر طریق ممکن به غیر از همراهی با بیگانه به خواسته های قانونی خود برسیم.تبلیغات دروغین انها رانباید باور داشت.

نوشته شده در تاريخ بيستم آبان ۱۳۸۶ برابر با يازدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 20:58:14 توسط سهراب

بنده منكر اينكه كشورهاى دنيا دنبال منافع ملى خويش هستند نبوده و نيستم مسلم است كه هر كشور و هر حاكميت ملى به منافع خودش قبل از هر چيز ديگر ميانديشد بنده خواستار دموكراسى براى ملت خويش و حفظ منافغ ملى هستم كه در حال حاضر با اين حكومت ديوانه جانى و خطرناك غير ممكن است شما آمريكا را ول كنيد به فكر ايران مستحق و مردم فقير خودمان باشيد هر وقت مردم خودمان نان و كار و مسكن و آزادى داشتند بعد بيائيد صحبت كنيم اسرائيل پيشكشتان

نوشته شده در تاريخ بيستم آبان ۱۳۸۶ برابر با يازدهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 13:23:16 توسط بی ازار

به سهراب:شما ژاپن و کره و المان را با ایران مقایسه نکنید ،زیرا انها نفت ندارند.ژاپن هنوز که هنوز است ارتش ندارد و المان هم قبل از پیوستن به اروپای واحد ارتش نداشت برای همین هم مجبور هستند دنباله رو امریکا باشند و از همه مهمتر امزیکا برای مقابله با چین و قدرت داشتن در شرق اسیا است که در انجا حضور دارد و تا چین در ان منطقه قدرت دارد باید همه ان کشورها را در تسلط خود نگهدارد.از همه مهمتر مگر تظاهرات مخالفین امریکا در ژاپن و کره جنوبی را ندیده و نشنیده ای. اما افسوس که 50% اقتصاد ژاپن متعلق به امریکاست وگرنه به شما میگفتم دولت ژاپن هم راهش را از امریکا جدا میکرد.امریکای جهانخوار سعی در تسلط همه دنیا دارد ایا شما موافق هستید!؟ اگر جوابتان اری است پس لطفا دم از دمکراسی نزنید، چون دمکراسی همخوانی با زورگویی ندارد و امریکا توسط زور همه این اعمال را انجام میدهد.

نوشته شده در تاريخ نوزدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با دهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 23:16:46 توسط مهتاب

دوستان باید دقت بیشتری کنند که گول افرادی که با دانش بچه های ده سال پائین تر که بوئی از تاریخ نبرده و با تئوری های من درآر صفحه سیاه میکنند را نخورند حالا این بچگان پیرنما میخواهد از نوع پری باشد یا زهرا. دوستان از نوشته ها کاملا" پیداست که با یک بچه پیرنما طرفید.

نوشته شده در تاريخ نوزدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با دهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 22:18:01 توسط سهراب

اين دوست چپ ديگه خيلى سنگ كمونيزم و ضد آمريكا را به دلش ميزند ولى جالب است كه هنوز مثل طرفداران روسيه تزارى كه لولو خورخوره شان نومحافظه كاران آمريكايى بودند هنوز از زمان ديوار برلين جلوتر نيامده اند واله ما چپ هم داريم كه خوب و بد آمريكا را قبول دارند و ايرانى هستند و اما به بي ازار كه سوال كرده بود بايد عرض كنم كه ويتنام و آلمان وكره جنوبى و ژاپن هم كه با آمريكاى سابق درافتادند همگى فهميدند كه براى تبديل به قدرت واقعى شدن بايد رفت سراغ پستان شيرده گاو آمريكا و رفتند دنبال كار و تلاش و توسعه و جذب سرمايه و شماها رفتيد دنبام شاخ همان گاو شيرده و با فحش و بد بيرا و ترور و دزدى و فحشا و اعتياد فقط مردم خودتان را بدبخت كرديدحالا هم در منجلاب افتاديد و از كره شمالى هم درس نميگيريد

نوشته شده در تاريخ نوزدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با دهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 14:52:26 توسط قاسم

زهرا خانم چه کسی گفته کمونيسم را آمريکا شکست داده؟ کمونيسم يک ايدئولوژی است و نه يک کشور. فروپاشی شوروی و اروپای شرقی در وهله اول بخاطر آن بود که اين کشورها اشتباهات بزرگی در نظام خود داشتند و ربط مستقيمی به آمريکا نداشت. در مورد انحطاط و سقوط امپراطوری آمريکا لازم نيست صدهها کناب در اين مورد نوشته شده را بخوانيد کافی در اين مورد به اينرنت رجوع کنيد. امثال شما نو محافظه آمريکائی هستيد که فارسی بلدند وگرنه شماجزو دشمنان مردم ايران بحساب مياييد. رژيم ايران دير يا زود سقوط خواهد کرد ولی شما همان نومحافظه کار آمريکائی ضد بشر خواهيد ماند.

نوشته شده در تاريخ نوزدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با دهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 14:21:24 توسط بی ازار

زهرا جون،چرا توهین میکنی و افترا میزنی!؟در مدت 100 نه 200 سال گذشته که امریکا بوجود امده اگر امریکا چنین جنگهایی را که تو فکر میکنی برای نجات انسانها بوده رهبری کرده ،برای منافع خود بوده و نه بیشنر.مثل اینکه اصلا مقاله بالا را نخوانده ای و فقط به نوشته من جواب دادی و در ضمن ایا تو حوادث و اتفاقاتی را که در بالا امده رد میکنی و منکر انها هستی!؟ و مهمتر اینکه کسی برای انها نه در این جنک فعلی عراق و افغانستان و چه در جنگهای قدیمی تر کارت دعوت نفرستاده بوده بلکه انها برای منافع خود بوده که خود را دخالت میدهند.و مسئله ایران و خاورمیانه هم جدا از این مسئله نیست و انها برای نفت و منافع است که لشکر کشی کرده اند. تهمت زدن برای هر کسی اسان است ،مخصوصا به یک زنی که طرفداری از بیگانه میکند! اما من شخصیتم مانند تو نیست که بخواهم مانند..... چشمها و گوشهایم را ببندم و دهانم را باز کنم.امثال تو هستند که باعث تفرقه مخالفان در خارج و داخل شده اند و بین انها شکاف ایجاد کرده اند .کمی عمیق تر فکر کن و دست از طرفداری بیجا از بیگانگان بردار.

نوشته شده در تاريخ نوزدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با دهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 11:59:20 توسط زهرا

به بي آزار:تاريخ ١٠٠ سال گذشته شهادت ميدهد دوبار نجات اروپاي آزاد طي جنگ اول و دوم و نجات اروپاي شرقي از دست كمونيزم نجات مردم آسيا از يوق ژاپني هاي وحشي كوتاهكردن دست صدام و طالبان و ميلوسوويچ ترغييب و تهديد رژيمهاي ديكتاتوري برعايت حقوق بشر و سرانجام بگور سپردن رژيم اسلامي با نوكران بي وجدانش حاصل دمكراسي كامل و دوستداشتني آمريكاست اگر نوكري هم ميكني ارباب بهتر از اخوند اشغال پيدا كن اميد كه درسي گرفته باشي.

نوشته شده در تاريخ نوزدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با دهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 01:58:17 توسط بی ازار

به سهراب:این چگونه دمکراسی کامل(به گفته شما)و قابل قبولی است که تبلیغات وپول، رهبرانش را انتخاب میکنند !؟و ان بودجه های سرسام اوری که از ان یاد میکنید ،همراه با قدرت و نفوذی که در انتها مجددا از ان یاد میکنید توسط زورگویی و لشکر کشی به اقصی نقاط جهان بدست میاید!؟و چگونه است که این دمکراسی کامل و خوب!!! را هم میخواهند(دمکراسی که توسط تبلیغ شرکتهای چند ملیتی پایه ریزی شده و هزینه ان با غارت ملتهای محروم و جنگها و توطئه ها تهیه شده است ) به سراسر جهان منتقل کنند و در اخر شما به ان میبالید و ما را تشویق به ان مینمائید.

نوشته شده در تاريخ هجدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با نهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 21:31:42 توسط سهراب

لازم ميپينم نظر نگارنده را راجع به امپراتورى روس به رهبرى پوتين با همان شكل ديكتاتورى سابق كه در حال شكل گرفتن است را جويا شوم و در ضمن ياداور شوم كه در عصر مدرن هزاره سوم امپراتور به جوامع و نه دولتهايى ميشود نسبت داد كه از درآمد و بودجه هاى سرسام آور بهره مند هستند و رهبرانش را با دموكراسى كامل انتخاب و هر چند وقت يكبار عوض ميكنند اين جوامع از لحاظ افتصادى مليت هاى ديگر را براى كار جذب خود كرده و احتياجى به لشگر كشى به هيچ كشوري به جز سركوب ديكتاتورها و رواج آزادى نداشته و با قدرت و نفوذ اقتصادى كه در دنيا كسب كرده اند نخواهند داشت

نوشته شده در تاريخ هجدهم آبان ۱۳۸۶ برابر با نهم نوامبر ۲۰۰۷ ساعت 14:25:17 توسط پري

قراردادن واژه امپراتوري در مقابل حكومت دمكراتيك امريكا و نام بردن از كلمه شكست در پس اقدامات پيروزمند و نجات بخش و بسيار كم هزينه امريكا در نابودي جرثومه هاي چون طالبان و بن لادين و صدام و بزودي جمهوري اسلامي فقط نشان از فريبكاري و دسيسه براي حفظ ج. ا براي منافع مادي هر چه بيشتر است.حكومت امريكا مورد علاقه تمام مردم جهانست چون خواست بسياري از مردم ازاده جهان زندگي در ايالات متحده آمريكاست. حال اگر كمونيستهاي ورشكسته اينرا وارونه جلوه دهند.آمريكا قبلا نيز بر هيتلر و موسيليني فاشيست وحزب كمونيست شوروي پيروز گشته.