شرمندگیهای پياپی چند طرفه
سازمان مخابرات ايران وبلاگ «حق و صبر» را فيلتر کرده است. طرح نقش ضد تمدنی پوريم در تاريخ شرق ميانه و تمدن بشر، به وسيلهی صاحب اين وبلاگ، تحمل يهوديان را به پايان رسانده و با به ميدان آوردن ذخيرههای پنهان خويش، در همه جا، سخت به ولوله افتادهاند تا اين صدا را خاموش کنند و از آن که هنوز مسئوليت ادارات کشور بر دوش بقايای ناگزير در پستهای خود ماندهی دولت اصلاحات است، فيلترينگ اين وبلاگ را نيز بر فهرست بیشرمیهای اين مدعیان اصلاحات بيفزاييد:
۱. برگزاری آن نشست معروف درمرکز گفت وگوی تمدنهای آخوندخاتمی برای فحاشی بهمولفکتابهای تاملی در بنيان تاريخ ايران.
۲. عدم صدور مجوز چاپ برای قسمتهای مختلف بخش ساسانيان اين مجموعه به دستور و به دست عوامل شجاعالدين شفا.
۳. ممانعت از فروش اين کتابها در نمايشگاه کتاب، حتی برای مجلدات مجاز آن.
۴. و بالاخره فيلترينگ وبلاگ حق و صبر.
و اين هنوز آزارهای علنی اين مدعيان دموکراسی و آزاد انديشی عليه يک مولف نوانديش در موضوع تاريخ ملی است. آيا به نظر شما شخص خاتمی که در پياماش برای نشست سالانهی زردشتيان، از اين که مسلمين نتوانستند آتش مقدس نيايشگاههای زردشتی را خاموش کنند، ابراز شادمانی کرده بود، بيش از اين میتوانست در مسير منافع فرهنگی باستان پرستان، که شاخه ی کوچکی از تامين منافع يهودياناند، قدمی بردارد؟ اين نشانه های شرمندگی بر او مبارک باد و اگر به خواست خداوند گردش اين قلم بهجايگاه بررسی تاريخ معاصر کشيده شد، آن گاه موجبات شرمندگیهای بسيار فراوانتر او را در برابر تاريخ معاصر و مردم ممتاز ايران برخواهم شمرد، که معلوم شود شايسته ی چه جايگاهی است و در واقع به کدام جبهه تعلق داشته است.
شرمندگی ديگر، بر آنان مبارک باد که مدعی بودند مجموعهی تاملی در بنيان تاريخ ايران از فرآوردههای فرهنگی جمهوری اسلامی است!!!
¤
نوشته شده در
ساعت 20:49 توسط
ناصر
پورپيرار
يكشنبه، 30 مرداد، 1384
شمشير
اسلام و شمشير (۱)!
(يادداشت برای آقای قناعت)
بيشترينکوشش دشمنان اسلام به پيوند ميان رشد انديشهی اسلامی با کارآيی تيغهی شمشيرگذشته است. ابزار دست اين دشمنان حيله گر، و در موارد بيشتری دوستان سهلانگار و آسانگير، توسل به آيههای «قتال» در قرآن عظيم است که عمدتا در سورهی بقره ديده میشود.
اينک در گمان و بيان بسياری از غيرمسلمانان و نيز مسلمانانی که داستانهای رسوخ اسلام بهجهان از مسير شمشيرکشیهای سرباز مسلمان عرب را پذيرفتهاند، اسلام دين خونريزی، مکافاتدهی، دست بری، گردن زنی، رجم، قتل و تخريب جاهلانهی فرهنگ ماقبل خويش شناخته میشود و با اشاره به آيات قتال مدعی میشوند که اقدام به قتل مخالفان متکی به ادای دستورات قرآن است! در اين ميان، با حيرت بسيار، ناسيوناليسم عرب در القاء چنين باوری به جهان، از همه حريص تر است. آنها که در حال حاضر از ظهور تزهای جديد تاريخی برای شرق ميانه هراسان مینمايند و مثلا بدون امپراتوری ساساني ديگر قادر به تکرار افسانههای فتوح قادسيه و جلولاء و نهاوند نيستند و شمشير فرضیشان را از کار افتاده می بينند، عليه کتابهای تاملی در بنیان تاريخ ايران، در منطقه تبليغ میکنند، چنانکه پير خرفتان نان خور بارگاه کورش و در واقع لابیهای يهودی مستقر در مراکز دانشگاهی باکو، پايتختآذربايجان، لحظهای از پريشانپراکنی دربارهی اينکتابها کوتاه نمیآيند.
در راسکشورهای عرب، که ورود جديد به مسايل صدر اسلام را غيرضروری، مجرمانه و اندکی آنسوتر کافرانّه میبينند، صاحبنظران رسمی دولت عربستان سعودی نشستهاند. برای من اين موضعگيری آنها چندان هم سهلانگارانه، بیدليل و غيرقابل فهم نيست. يک کشور اسلامی که در پرچم رسمیاش، شعار اصلی و اعتباری اسلام، يعنی«لااله الاالله، محمد رسول الله» را با تيغهی شمشيری در زير آن زينت میدهد، بهخوبی نوع و ماهيت نگاهاش بهاسلام را بيان میکند و کسی از ميان اين صاحبنظران عالی جاه نمیپرسد که چه سنخيت و تناسبی در بيان لا اله الا الله و اشاره به شمشير وجود دارد؟ آيا همين افزودن تيغهی شمشير بر شعار بنيانی مسلمين، شک رسوخ آن تفکری را برنمیانگيزد که قرنی است هدايتهای اسلام را باهراس از شمشير مسلمين درهم میآميزد و تبليغ میکند؟ ابزاری که امروز با نام تروريسم اسلامی دردست يهوديان و نمايندهی آنان، يعنی تمام سيستم سياسی- فرهنگی غرب میگردد و تفکری بهکلی ساختهی کرسیهای تفرقه افکنی و ترس ميان مسلمين و ميان مسلمان و غيرمسلمان است. و صد البته نبايد فراموش کرد که پرچم دار بزرگ تفکر شيعی، يعنی امام علی را هم مالک نوع دو دم همين شمشيرهای ساختگی کرده اند، در حالی که اثبات وجود سادهترين آلت حرب نيز در صدر اسلام از نظر باستان شناسی ممکن نيست و بار ديگر بگويم که مورخ تنها و تنها بر سند معتبر همزمان با دورهی تاريخی اعتبار میدهد و تابع هيچ قول و بيان و روايتی نمیشود که غالبا با زمان خويش چند صد سال فاصله دارد.
حقيقت اين که نه فقط در قرآن عظيم، چنان که در اندازهی امکان بازخواهم گفت، اشارهی مستقيمی به جنگهای فراوان سراسر زد و خورد و آلات حرب متداول آن زمان نيست، بل آن آيات «قتال» نيز غالبا اندازهی مهربانی، تفاهم و تحمل تاثيرگرفته از سفارشات اکيد قرآن عظيم را معلوم میکند و نشان میدهد که مراعات ديگران و پرهيز از کينتوزی و مقابله بهمثل تا آن جا از سوی پيامبر بزرگوار توصيه و تبليغ میشد، که حتی اقدام به دفاع شخصی نيز پيشاپيش به صدور اجازه و مجوزی از سوی قرآن نياز داشته است.
«آن که قصد فتنهگری، قتل و نفی شما را دارد، بکشيد و نفی کنيد، هرکجا که باشد، مشروط بر اين که در راه خدا و بدون زياده روی انجام شود، که خداوند زياده روی را نمی پسندد. در کنار مسجدالحرام کسی را نکشيد مگر اين که در همان محل قصد قتل شما را داشته باشند و اگر آن ها حرمت ماه های حرام را نگه نداشتند، شما هم نگه نداريد. اين مقابله تا مرحله ای است که آنها از فتنه افروزی دست بدارند، آنگاه شما نيز دست بداريد. برای استقرار دين خدا، فقط به آن اندازه مجاز به مقابلهايد که به شما ستم میشود. از خدا پروا کنيد و پرهيزکاری را از ياد نبريد. تمام اين مراتب بايد در راه و برای دين خدا باشد، نبايد خود را در معرض مهلکه قرار دهيد و فراموش نکنيد که خداوند نيکوکاران را دوست دارد». (بقره، آيات ۱۹۰ تا۱۹۵ )
مترجمينی همين دستورات مقابله به مثل مدافعانه را، که سرشار از روح لطيف مرحمت اسلامی و رعايت انسانی و مملو از قيود احتياط است، چنان بازگو میکنند که گويا قرآن عظيم بیمحابا و ملاحظه دستور قتل مخالفين و کافرين را صادر کرده و نشانهای از دستور رزم و زورآزمايی و حمله و هجوم و قتلعام گرفتهاند. معلوم است عمل به اين دستورات نمیتواند شامل حوادثی شود که در آشفتگی يک جنگ رسمی بزرگ و عمومی میگذرد. در جنگ رعايت انصاف ميسر نيست و نمیتوان ملاحظه کرد و منتظر بود تا دشمن ضربه را وارد کند تا برابر دستورات درخشان اين آيهها به همان ميزان تلافی شود. در جنگ رعايت انصاف و پرهيز از زياده روی معنا نمیگيرد و مرسوم و بل واجب و لازم است که هرچه بيشتر، حتی اگر خالی بر صورت شما ننشانده باشند، دشمن بکشيد، و واضح است که تمام اين آموزه های عالی، با شروط لازم، فقط اجازهی دفاع از خويش، آن هم بههنگام تبليغ دين، تا مرحلهی قتل فتنهگر و متجاوز، حتی در اطراف خانهی خدا و در ماه های حرام را میدهد و نمیتوان اينگونه آيات قتال را به جنگ عمومی تعبير کرد. در بررسی من تقريبا هيچ يک ازآيههای قتال به ميدان جنگ رسمی باز نمیگردد و فقط تکليف فرد را دربرخورد با معاندين و فتنهگران معلوم می کند و اجماع و شمول جاری در نبردی همگانی را ندارد.
چنين دستورهايی ازظهور دورانی جديد، يعنی دوران مقابله با متعديان پس از مدتها تحمل اجحافات، خبر میدهد. آيهی ۳۹ سورهی حج اجازهی کشتن به کسانی داده است که مورد ستم قرار میگيرند و خداوند آنان را به حمايت خود دلگرم کرده است. در آيهی ۱۲ سورهی آلعمران يادآوری میشود که کافران قريبا به زانو درمیآيند و به درک واصل میشوند. آيهی ۱۱۱ همان سوره تاکيد میکند که مخالفان قادر به عرض اندام زياد نيستند و برای توسل به قتل از سوی مردم پشتيبانی نمیشوند، چنان که در آيهی ۲۲ سورهی فتح از ذلت و ناتوانی کافران در رويارويی با مسلمين خبر میدهد و سرانجام آيهی ۱۹۵سورهی آلعمران تذکر میدهد که خداوند زنان و مردانی را که در راه خدا تارانده شده، آزار ديده و کشته شده اند به پاداش شايسته خواهد رساند. بدين ترتيب مرتبطکردن آيات «قتال» با جنگ رسمی نيازمند بازبينی و باريکانديشی بيشتر است تا هر دستور مقاومت فردی را، به حساب شمشيرکشی و جنگهای وسيع صدر اسلام نگذارده باشيم. درعينحال خداوند در آيات ۸ و ۹ سورهی ممتحنه سفارش میکند که بیجهت همه را نبايد دشمن فرض کرد و حتی رافت و ملاطفت و دوستی با غيرمومنی را که عملا درمقابله با اسلام نکوشيده، سفارش میکند و حساب آنها را از دشمنان کافر و مخالفان سياسی و نظامی جدا نگه میدارد و اين است نگاه واقعی اسلام به جوامع انسانی و سفارشات مکرر قرآن به رعايت ديگران و اجابت انصاف و بسط مهربانی و همانديشی و پرهيز از جدال و خونريزی تا آن جا که ممکن باشد.
لغت «جنگ» در قرآن نه «قتال» که «حرب» است و نياز به گفت و گوی ديگری دارد، که به توفيق الهی در پی خواهد آمد. (ادامه دارد).
¤
نوشته شده در
ساعت 13:25 توسط
ناصر
پورپيرار
جمعه، 28 مرداد، 1384
ادعا نامه
ادعانامه و اعلام وقوع جرم!؟
بر مبنای تفسير درست از يافتههای باستان شناسی در شرق ميانه و رجوع به مدارک متعدد و محکم و قابل دفاع موجود، ادعانامهی زير از سوی اين مورخ، به قصد بازرسی محققانه، به پيشگاه خردمندان و پژوهندگان مسير تاريخ و تمدن بشری و آگاهانی تقديم میشود که به طور مطلق خود را از تعلقات تلقينی و تعصبات کنونی، در موضوعات قومی و ملی و دينی و مذهبی و نژادی رها شده میبينند، بشری میانديشند و به وحدت و خلوص و يکپارچگی و سلامت در وجود و وجدان کارگزاران گسترش فرهنگ انسانی و جويندگان راهی برای برقراری عدالت و رعايت و همزيستی جهانی باور دارند.
اين ادعانامه درعينحال انتشار آگاهینامه و هشداری است برای جلوگيری ازتکرار توطئهای کهن، که دستآوردهای دشوار به دست آمدهی بشريت برای غلبه بر ناتوانیهای فردی و جمعی را تهديد میکند و به امکان وقوع دوبارهی فاجعهای خبر میدهد که ممکن است بار ديگر تمدن و تفاهم نسبی کنونی را در معرض تهديد مطامع يک قوم انحصار طلب و جدا سر قراردهد که برگزيدگان رسمی آن ها اندک علاقهای بهادامهی هستی و هويت و حيات و حقوق آدميانی ندارند که بيرون از معتقدات و متعلقات و مطامع محدود و فرقهای آنها زيست میکنند.
اين ادعانامه از سوی يک ساکن شرق ميانه تنظيم میشود که اينک میتواند در هر جايگاه آزاد انديشی و ناوابستگی و در هر مرکز ارائهی عرضحال آکادميک اثبات کند که يهوديان هستی و دست مايههای درخشان اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی دهها ملت کهن ساکن خطهی او را دريک نسلکشی گسترده و کامل، با نام اقدام انتقامجويانهی «پوريم»، چنان در خون خفه کردهاند که پس از ۲۵۰۰ سال، هنوز نه فقط بازيافت امين و مطمئن هستی و هويت پيشين و شناسايی پيوند قومی و بومی و منطقهای ديرين، برای ساکنان اين خطه ناممکن و آگاهیهای کنونی آنها دربارهی سرنوشت تاريخی مشترکی که از سر گذرانده اند در حد هيچ است، بل بر اثر محصولات جاعلانهی فرهنگی فراهم آمده بهوسيلهی قاتلان پيشينيان خويش، در دوران اخير، اينک در تعفن تفرقه و تفرد و کينه و طلبکاری و دشمن انگاری يکديگر به سر میبرند.
صادر کنندهی اين ادعانامهی تاريخی، از صاحبان خرد و مدعيان علاقهمندی به حقايق هشدار دهنده و بيدارگر فرهنگی، مصرا می خواهد که با بررسی انبوه اسناد و اشارات معتبر تاريخی و باستان شناسی منضم به بندهای اين ادعانامه، رای خود را درباره ی وظيفهی عمومی انسان نسبت به مرکز تدارک تفرق و تهديد و توطئه در ميان جهانيان، يعنی مجموعههای يهودی خزيده در ميان تمام ملل، صادر کنند.
۱. فرهنگ و تمدن و دانش و هنر و صنايع و توليد در جهان، وامدار مطلق ساکنان کهن شرق ميانهاست که دستآوردهای بینظير تفکر و فنآوری آنان، هنوز هم موجب حيرت هنرشناسان و صنعتگران و نوآوران تکنولوژی در جهان است. آن چه را که آدمی امروز میداند، در تمام زمينههای زيستی و تدارکات اجتماعی و فنی و قانونگذاری و مراکز تجمع همانديشانهی عمومی، برای نخستين بار در عمق تاريخ شرق ميانه، و در ميان ملت هايی کليد خورده، که از جمله نامهای شناخته شده و پرآوازهی بابل و آشور و ايلام وآراميان برای جهانيان شناخته شده است. علاوه براين نامهای پرنور بينالنهرينی، از مجموعههای زيستی تواناي ديگری در سراسر ايران باخبريم، که کتيبههای داريوش اول در مراتب مختلف و از جمله در سنگ نگارهی مقبرهاش در نقش رستم، از آنان با اين اسامی ياد میکند: پارس، مد، اووج، پرثو، هرتیو، باختریش، سوگود، اووارزميش، زرک، هرووتيش، ثتگوش، گدار، هيوش، سکا، هومورگا، تيگرخودا، بابيروش، آثورا، اربای، مودرای، ارمين، کتپتوک، سپرد، یوون، سکاتینئی پردری، اسکودر، یوونا تک برا پوتایآ، کوشیيا، مچيا، کرکا، ثاتيید.
درحال حاضر شناسايیکامل و مطمئن غالب اين اسامی ناممکن است و حدسهای جاری، در اين باره که مثلا منظور از «مودراي» در متن اين کتيبهها مصر است، يا «یوون» اشاره به يونان دارد، ذرهای قابل اعتنا نيست و جستوجوگران نوين در شرق ميانه موظف و ملزماند که از اين پس برای شناسايی محيط جغرافيايی و توانايیهای بومی و قومی پيشينيان خويش، کوشش تازهای را آغاز کنند. آن چه را که اينک و درکنکاشهای تصادفی و غالبا غيررسمی اعلام میشود، برمبنای موقعيت جغرافيايی کنونی است و تجمعهايی را با نامهاي جيرفت و حسنلو و سيلک و مارليک و سيستان و زيويه و غيره میشناسيم که نمیدانيم در روزگار داريوش چه ناميده میشدند و کدام خطاب کتيبهی مقبرهی داريوش متوجه و مصدر آنان است. چنان که نامگذاریهای قومی کنونی، مانند بلوچ و کرد و لر و گيلک و املشی و سيستانی و ترک و غيره، نامگذاری پس از اسلام است و هنوز نمیدانيم که تجمع های موجود اقليمی و قومی کنونی، در دوران پيش از پوريم چه نام داشتهاند، چنان که مطمئنيم مراکز تجمع کنونی و صورت اسامی شهرهای تبريز و اصفهان و يزد و رشت و مشهد و پاوه و مهاباد وکاشان و کرمان، همگی پس از اسلام پايه ريزی و نام گذاری شدهاند.
۲. مورخ خلاء و بیخبری مطلق موجود در موضوع پيشينه و متعلقات اقوام ايرانی را، تا آنجا که ناگزيرند متن پريشان شاهنامه را شناسنامهی خود بپندارند، به عنوان سند انهدام کامل فيزيکی و فرهنگی اين اقوام در ماجرای پليد پوريم معرفی میکند و میتواند با قراردادن اين اشاره، درکنار فقدان کامل دستساختهها و نمونه يافتههای باستانشناسی، اثباتکند که ابعاد خونريزی سراسری در ماجرای انتقامجويانهی پوريم تا آنجاست که حيات و هستی مردم شرق ميانه به يکباره متوقف مانده و باستانشناسی جهان هنوز آثاری از تجمع و حضور متمدنانه و يا حتی متفرق انسانی به صورت شهر، ابنيه، لوازم مصرفی فلزی يا سفالين، قطعات زينتی، آلات و ابزار جنگ و شکار، معبد و بازار و گور و مقبره و سنجاق سر و دکمه و يا حتی اسکلت برهنهی انسانی را در سراسر شرق ميانه نيافته است که با اطمينان بتواند تعلق آن را به دوران دوازده قرنهی ميان پوريم تا ظهور اسلام اثباتکند. چنانکه پس ازآخرين يادآوری داريوش درکتيبهی نهايی مقبرهاش، ديگر بههيچ صورت و در هيچ سندی، از آن سی مجموعه و مرکز تجمع و تمدن و توليد در شرق ميانه ياد و نامی برده نمیشود.
۳. اين ادعانامه صاحبان آراء را بهانديشه دربارهی آثار ضد تمدنی ماجرای پوريم در مجموعهی تمدن بشری دعوت می کند و تذکر میدهد که توقف پويايی در شرق ميانه به ايستايی مطلق رشد در سرنوشت تمام بشر و انحراف در مفاهيم و تعاريف تمدن منتهی شد و از آن که يهوديان پس از تخريب کامل تمدن شرق ميانه با تحريک و تطميع امپراتوران روم، دومين مرکز تجمع و آگاهی کهن و مادر شهر آزاد انديشی باستان پس از شرق ميانه، يعنی يونان و آتن را نيز به درازای شش قرن به مخروبه بدل کردند، تا مطابق لافزنیهای تلمودی، و مکمل کليسايی آن، خود را تنها سخنگو و سابقهدار در معرفت بشری معرفی کنند، موجب شدند تا دو هزار سال پس از پوريم و در اروپای قرون وسطا نيز سطح آگاهیهای عمومی، در تمام زمينهها، از توانايیهای کهن مردم شرق ميانه و يونان عقبتر بماند، که معنای صريح آن درجا زدن دو هزار سالهی تمدن انسانی، پس از تمهيدات يهودی برای ايجاد امنيت و سروری قومی مورد تقاضای آنان بوده است، چنانکه هنوز و در دوران معاصر هم از آسيبهای بنيانی حادثهی پوريم نياسودهايم و تقريبا تمام توطئهچينیهای سياسی و اقتصادی و فرهنگی جهان و کليهی اقدامات کودتايی قرن اخير، بازساخت در مقياس کوچکتر پوريم است که از پس حضور مجدد يهوديان درعرصهی سياسی و اقتصادی و فرهنگی جهان ديکته و تدارک میشود. چنان که اقدام لابیهای يهود، در تمرين يک پوريم جديد، به صورت نسلکشی عيان و آشکار کنونی، در ماجراجويیهای فلسطين و عراق و افغانستان و منتقل کردن مسئوليت اين کينهتوزی و زياده طلبی بر دوش مسلمين ظاهرا تروريست، عملکردن دوبارهی همان شيوهای است که محصولات فرهنگی اخير يهوديان، به صورت تاليفات تاريخی، کوشيده است پس از محو آثار و رد پای اقدام پوريم، مسئوليت سکوت تمدن و توليد در شرق ميانه را به دوش سرباز ظاهرا خونريز شمشير به دست عرب مسلمان منتقل کند، آن هم در حالی که باستان شناسی جهان قادر نيست ساخت يک خنجر کوچک دفاع شخصی در سراسر شرق ميانه را، در فاصلهی پوريم تا قرن دوم هجری اثبات و نمونهی آن را عرضه کند!
اينک اين ادعا نامه خواهان رسيدگی جمعی فرهنگ مداران سراسر جهان به ماجرای به عمد در فراموشی ماندهی پوريم و ارزيابی تاثيرات مخرب آن در متوقف کردن پروسهی رشد بشری است تا از اين طريق وجدان آدميان نسبت به توطئهی تازه برای درگيرکردن هستی کنونی انسان در يک ماجرای بنيان برافکنانهی پوريم جديد، که يهوديان مشغول تدارک مقدمات آنند، آگاه و هوشيار شود و پيش هنگام به افشای آن و مدافعهی جمعی مشغول شويم. واضح است که مسئوليت کشورهای مسلمان شرق ميانه و اقوام ترک و فارس و عرب و لر و کرد و بلوچ و گيلک و غيره، که يهوديان در آن ماجرای پليد پوريم پيوندشان با پيشينيانشان را بريدهاند، بيشتر است، چنان که پیگيری خردمندانه و بدون تعصب پوريم، مردم منطقهی ما را به يک وحدت در تجديد حيات و حتی وحدت قومی نوينی میرساند که نور آن بر اثر ظهور آفتاب اسلام، بر هر ساکن کنونی شرق ميانه، پس از ۱۲ قرن اقامت در سکوت و تاريکی، تابيده است.
¤
نوشته شده در
ساعت 1:27 توسط
ناصر
پورپيرار
يكشنبه، 23 مرداد، 1384
برآشفتگی
يهوديان از برملا شدن آثار نسل کشی پوريم برآشفتهاند!
يهوديان که ۴سال بود در برابر مجموعهی «تاملی در بنيان تاريخ ايران» همه را به سکوت سفارش میکردند، بالاخره در مواجهه با مطالب قسمت سوم ساسانيان، که بيان مستدل تاثيرات ضد تاريخی و ضد تمدنی نسل کشی پوريم بود، لاجرم و سراسيمه سکوت را شکستند و عصر امروز تلويزيون لوس آنجلسی ان. آی. تی. وی. با هومن سرشار و فريار نيک بخت و بيژن خليلی به بهانهی ترجمهی فارسی کتاب «فرزندان استر» گفت و گويی ترتيب داد که طی آن خشمگينانه می کوشيدند برای زخم عميق و درمان ناشدنی برملا شدن رسوايی عظيم آدمکشی بیمرز و محاسبهی پوريم، درمانی دست و پا کنند. سراپای اين گفت و گو در توجيه کودکانه و برابر معمول يهوديان طلبکارانهی آن نسل کشی سراسری از مردم شرق ميانه میگذشت و بدون ذرهای پرده پوشی و انکار آن قتل عام، پوريم را دفاع پيشدستانهی قوم يهود در برابر مردمی میگفتند که پيشاپيش قصد قتل عام يهوديان را داشته اند.
در زمرهی اين دفاعيات و به عنوان تمثيل بيان میشد که اگر يهوديان قادر بودند هيتلر و ياران نخستيناش را قتل عام کنند جنگ جهانی دوم رخ نمیداد و از جمله بهکشته شدن ۶ ميليون يهودی منجر نمیشد!!؟ و بدينترتيب آشکارا مردم ممتاز و مسالمتجوی شرق ميانهی کهن را، که جز با يهوديان در مقاطع مختلف به تفاهم نرسيدهاند، با هيتلر مقايسه میکردند. در ميان آنها کسی به آن عاملی اشاره نمیکرد که موجب کين توزی سراسری مردم شرق ميانه نسبت به يهوديان شده بود. در اين نشست فراموش میشد که چهگونه يهوه در تورات کورش را تشجيع کرده و دلداری داده بود که با کمک سازمان دهندگان و تدارکات لجستيکی يهود آدمکشاناش را برای تخريب بابل و بينالنهرين و ايران بهحرکت درآورد و يادی از کشتارهای سفاکانهی داريوش و مقاومت مردانه و سراسری مردم منطقه در برابر او نمیشد که سرانجام مردم منطقه را، درست همانند امروز، مجبور کرد که يهوديان را عامل از دست رفتن استقلال و امنيت و موجب نابودی دستآوردهای چند هزاره تمدن درخشان خويش بشناسند.
گفت و گو کنندکان سعی داشتند آثار آدم کشی مهيب و تکرار نشدهی پوريم را کم اهميت جلوه دهند. قتل عامی که رشد موزون پيشرفت بشر را ۱۵ قرن به تعويق انداخت، موجب انتقال غيرطبيعی تمدن به غرب شد و شرايطی فراهم آورد که اروپای قرون وسطا را هنوز ازجوامع ماقبل تاريخ شرق ميانه عقب ماندهتر میبينيم. آنها توضيح نمیدادند که تناسب اين دفاع پيشگيرانه را چهگونه محاسبه کردهاند که خود را مجاز دانستهاند غافلگيرانه و به مدد نيزه داران هخامنشی، تا آخرين نفر از نفوس دست کم سی ملت و قوم پيشرفته و صاحب فرهنگ و شناخته شده را قتل عام کنند و در قريب صد مرکز تجمع منطقهی ما خشتی بر خشت باقی نگذارند؟
گفت و گو کنندگان به اين مطلب ورود نمیکردند که اگر نسل کشی سراسری پوريم را میپذيرند و اگر قابل اثبات است که پس از آن قصابی بیضابطه، در سراسر شرق ميانه، زن و مردی را باقی نگذارده اند که فرزندی بياورند و به درازای ۱۳۰۰ سال، تا زمان طلوع اسلام، در شرق ميانه، با آن همه آوازه و استعداد صنعتی، کسی را نيافته ايم که برای استفادهی تجمع و خانوادهی خود، يک کاسهی سفالين معيوب بسازد، و حتی اگر تمام اين نابودگری را هم به عنوان دفاع نوع يهودی مجاز بشمريم، آن گاه بايد از اين مهار از دست دادگان بپرسيم پس ديگر چرا در دو قرن اخير، باز هم با کمک و به دست مشتی يهودی بیکارهی ديگر، با نام عاريتی استاد و مورخ و باستان شناس و مکتشف و مرمت کار، از قبيل اشميت و هرتسفلد و گيرشمن و کرفتر و آستروناخ و ديگران، برای اين دوران دراز سکوت، به عنوان پوششی بر نتايج جنايات بیمقياس پوريم، تاريخ ايران باستان و بينالنهرين نوشتهاند، اشکانيان و ساسانيان قلابی ساختهاند، زردشت و اوستا و مانی و مزدک دروغين تراشيدهاند و هزار ياوهی بیسر و ته را برای ايجاد دشمنی و اختلاف ميان ترک و فارس و عرب و عجم و ارمنی و غيره، بههم بستهاند؟ آيا کدام يک از اين جنايات موحشتر است: نسلکشی براندازانه و پليد پوريم، که در ۲۵۰۰ سال پيش انجام شده و يا توليدات فرهنگی سراسر جعل و نابهکاری مراکز ايران و شرق شناسی نوين و وابسته به کنيسه و کليسا، که پرآوارهترين دانشگاهی اروپا و آمريکا را، خلاف ادعاهای دهان پرکن آنها، به عظيمترين توطئه چينی عليه آگاهی جهانی واداشته و شايستهی عنوان مجتمع های ارتجاعی کرده است؟
شخصا برای بررسی ماجرای نخستين و وسيعترين و عظيمترين جنايت انجام شده در سراسر دوران حيات بشر، که يهوديان اجرای آن را با شادمانی بیخودانه در روز پوريم جشن میگيرند، و برای اندازهگيری پیآمدهای ويرانگرايانهی آن اقدام در تمدن شرق ميانه و سراسر جهان، آمادهام که با هر مرکز فرهنگی يهودي و غيريهودی، در هر سطحی مقابله کنم، از آنها سبب جعل اسناد تاريخ شرق ميانه را، تا حد حک کتيبهی بهاصطلاح ساسانی در محوطهی نقش رستم و نقش رجب و غار حاجیاباد و غيره، بپرسم و اگر در مجموعهی فرهنگی موجود اين جمهوری کسی در حد ورود به اين مباحث يافت می شود، با خبر باشد که با نوداشتهها و دانايیهای کنونی، وقت است تا دماغ فرهنگی اين غربيان متفرعن را به خاک بماليم که در همهی زمينههای انسانی جز برای يهوديان پادويی و در ششلول کشی آمريکاييان در جنايات افغانستان و عراق و فلسطين مشارکت نکرده اند و بداند که اينک ميسر است با گفت و گو از ابعاد و عوارض پوريم، آنها را به موضعی برانيم که قدرت سر بلند کردن و نگريستن به آدميان را نداشته باشند.
پرچم شناخت تاريخی پوريم را برافرازيم و از اين راه کوشش کلان يهوديان برای پنهان نگهداشتن اثرات ضد تاريخی و ضد تمدنی آن را باطل کنيم. اين قویترين پرتوی است که به تاريکیهای هزاره های شرق ميانهی ممتاز و به نقش بازسازندهی اسلام افکنده می شود و موثر و کارآ ترين حربه ای است که دشمنان مسلمين شرق ميانه را به موضع انفعال بل التماس خواهد راند. بعونالله.
¤
نوشته شده در
ساعت 1:34 توسط
ناصر
پورپيرار
پنجشنبه، 20 مرداد، 1384
صدای خرد شدن
صدای خرد شدن تيرهای سقف باستان پرستی ؟!!
(اين يادداشت هم پس از هک دوباره نصب می شود)
موزه بريتانيا و بنياد ميراث ايران، در نظر دارند، اواخر سپتامبر ۲۰۰۵، مشترکا يک کنفرانس بينالمللی برای بازشناخت هخامنشيان در لندن برگزار کنند و در سايت www.iranheritage.com تقاضای ارسال مقالههايی در يازده بخش را کردهاند، دعوتی که با اين مقدمه آغاز می شود:
«۱. ابهامات موجود در تاريخ هخامنشيان: دادههای تاريخی موجود از دوران هخامنشيان، سرشار از گره های ناگشوده و بسياری گوشههای آن نيازمند تحقيقات جديد است. اين تحقيقات می تواند درباره ی اصليت کورش، شورش گئومات و نسب شناسی داريوش انجام شود».
ملاحظه میکنيد که مطلب بهگونهای وانمود می شود که گويا باز هم اروپاييان «علمی انديش»!!!! گام ديگری در خدمت به دانايی شرقيان برمیدارند و بدون کمترين اشاره به تحقيقات ملی انجام شده در همين موضوعات، ظاهرا به نيازهای تازه ای در تصحيح دادههای قديم درباره ی ايرانيان پی بردهاند و در سرفصل ديگری، بیتوجه به تلقينات پيشين درز کرده از دانشگاههای کنيسهای و کليسايی خودشان، به بازنگری در دين هخامنشيان دعوت میکنند!
«۵. دين و مراسم تدفين: هنوز دين شاهان هخامنشی معين نيست که آيا اهورا مزدا را میپرستيدهاند يا به خدايان متفاوت و متعدد ديگری معتقد بوده اند؟ برخی به خدايان مختلف مذکور در الواح تخت جمشيد و برخی به مراسم مذهبی متعدد در دوران هخامنشيان اشاره میکنند و از دلايل عدم اطمينان، از جمله به شيوهی تدفين شاهان هخامنشی توجه میدهند که با آيين اصيل زردشتی مطابق نيست».
آيا صدای شکستن ستونهای سقف باستان پرستی و ايران شناسی کهنه را از ميان اين وزوزها و زوزههای غربيان نمیشنويد؟ آنها همانند هميشه و با حيلهگری معمول و روباهوار خود، مشغول اروپاييزه کردن تزهای مجموعهی «تاملی در بنيان تاريخ ايران»اند. تزهايی که همان اندازه به شناخت شکوه شرق ميانهی کهن مدد داده است که توطئههای بنيانی و آدمکشی بیمرز و حد يهوديان را برملا و ميزان جعل و بیسوادی و اخلال دانشگاههای غربی در معرفی هويت واقعی مردم اين منطقه را علنی کرده است. حالا بايد نشست و ديد که چهگونه و با چه شگردی، و البته بدون اشاره به اين مطلب اصلی که سرانجام انديشه ورزی شرقی وردهای ساحرانه و طولانی دانشگاههای ظاهرا معتبرآنان را باطل وبیآبروشان کرده است، پیهای همان عمارت دروغ ايران شناسی را، که خود در مدت صد سال با دست مشتی عمله ارزان مزد فرهنگی از قماش خانلری و بهار و شهبازی و شعبانی و زرين کوب و خداداديان و ده ها گل لگد کن و دوغاب گچ ريز ديگر بالا بردهاند، اندک اندک، اما با طلب کاری تمام، برمیچينند، تا ناگهان بر سرشان فرونريزد. آنها حتی آماده مینمايند که شمشيرکشی به روی خود را تا چنين ابعادی از تعارفات فريب کارانه گسترش دهند و مجلس فاتحه خوانی پايان حکومت فرهنگی مراکز دانشگاهی غرب بر امور تاريخ سازی ايرانيان را، تا اندازه ی نشستی برای کسب آگاهیهای نو تغيير ظاهر دهند:
«۱۰. قدرت و سياست: ايرانيان به خودرايی و استبداد مشهور و نقطهی مقابل رفتارهای دموکراتيک غربی معرفی شدهاند. با نظر به رخ دادهای اخير در شرق ميانه، شايسته است به اين ادعای کليشه ای و کهنه نظر دوباره ای بياندازيم».
مبارکباد اين رسوايی عام و عميق برشرقشناسان جاعل و دغل و شاگردان و دستنشاندگان و مزدوران مزور داخلی آنها.
¤
نوشته شده در
ساعت 19:57 توسط
ناصر
پورپيرار
دوشنبه، 17 مرداد، 1384
بازندگان
بازندگان انتخابات جمهور نهم
(گزيده ای از اين يادداشت در کيهان روز ۱۵ مرداد جاری چاپ شده است)
مردم ايران، در قابلگی تاريخ معاصر، چنان ورزيدگی نشان میدهند که به ارادهی خود و در هر زمان که بخواهند، تاريخ را به زايمان وا میدارند! دکتر احمدی نژاد، آخرين نوزادی است که اين قابله به مدد استادی شگرف خويش از رحم تاريخ معاصر ايران بيرون کشيده است. نوزادی که فرصت دارد در زندگی چهار سالهاش به غولی جاويدان و ناميرا، در قضاوتهای تاريخی، تغيير شکل دهد و يا چون بسياری ديگر، به افسون نفرين و نفرت و بیاعتنايی مردمی، چنان فسرده و کوچک شود که گويی در اصل به دنيا نيامده بود.
بيش از قرنی است صدای گلوله در جبهه ترقیخواهی ملی خاموش نشده و به نظر میرسد آرامشهای کوتاه مدت پديد آمده در اين نزاع نهايی، جز خلق فرصتی برای تدارکات ستيزههای خشونت بارتر بعدی در اين جبهه نبوده است: جنگ ارتجاع با نوانديشی و جنگ تسليم شدگان به مفسدههای بينالمللی، که مزدوری و مالاندوزی را چاره ديدهاند، با مقيمان در قلعهی اقتدار خودی، که برقراری عدالت و اعتدال و همانديشی و همپشتی ملی و منطقه ای را طالبند. ظواهر امر میگويد که اين جنگ، به هر صورتی که نمود کند و تا هر زمان که ادامه يابد، جز با پيروزی عدالت طلبان به پايان نخواهد آمد.
اينک و در آخرين رويارويیها، که به راستی زيبندهی عنوان تاريخی «نبرد جمهور نهم» است، موقعيت غالب مطبوعات چنان بود که گرچه به ظاهر در خدمات پشت جبهه مستقر بودند، اما گويی سختترين ضربه بر سنگر آنان فرود آمده است. آنان که دکتر احمدی را در يک همسرايی رسوا، در اندازهی پادوی دست هفتم و خونريز حاکميت کنونی قرار دادند، تا حد ناشران شايعات کوچه و بازار سقوط کردند و به مشاطهی ظاهر او ايراد داشتند، اينک خود را با استهزاء عمومی و با مردمی رو به رو میبينند که با انتخاب خرد کنندهی خود، اطوارهای ظاهرا دلسوزانه اين مطبوعات را، چون بستهای زباله به زيستگاه خود آنان بازگردانده اند. چنان که در فاصله ای کوتاه، آثار و تظاهرات اين باخت تحقيرکننده، به صورت پريشان افی کامل در ادبيات سياسی آنان بروز کرده است.
«ديروز اصلاحطلبی از دموکراسی شکست خورد. در يکی از رقابتیترين مبارزات انتخاباتی تاريخ دموکراسی ايران نامزد جناحی که به عدالت بيش از آزادی بها می داد، بر نامزد و يا نامزد هايی که مفاهيم اصلاح طلبانه، توسعه، آزادی و دموکراسی را ترويج میکردند، پيروز شد». (شرق، ۵ تير ۱۳۸۴، سرمقاله)
چنين که میخوانيم در انتخابات اخير، اصلاح طلبی در جنگ با دموکراسی شکست خورده است. هرچند نمیدانیم ستيزندهی با دموکراسی با چه معياری اصلاح طلب ناميده می شود، اما پهنای درهم ريختگی انديشهی سياسی نزد سرمقاله نويس شرق آنگاه آشکارتر میشود که در وصف و نقد نامزد پيروز دموکراسی در اين انتخابات، مینويسد که: به عدالت بيش از آزادی بها میداد! و زمانی بيان او رنگ کامل ماليخوليا و هذيان می گيرد که می افزايد: اصلاح طلبان از دموکراسی شکست خورده، قصد ترويج مفاهيم دموکراسی را داشتهاند؟!!!
اين نوشته ها جز گيج زدن در ميان مشتی الفاظ سياسی نامربوط معنايی ندارد، تنها شدت ضربه وارد آمده بر آنان را علامت گذاری میکند، معلوم میشود که به واقع نمیدانند چه رخ داده است و می فهميم که گزينش طوفانی و خردمندانه و محاسبه شدهی مردم نه فقط آنان را شگفت زده، که ناراضی و نگران کرده است. اگر اين همه مردم به سخنان و توصيه های طيف وسيعی از روشنفکری موجود، که در ميانشان از آيدين آغداشلو تا ميرحسين موسوی ديده میشود، و به کوه و کارناوالی از انواع تخريب شخصيت احمدینژاد بیاعتنايی کرده اند و به انتخاب مستقل خود پيوستهاند، پس جايگاه اين مطبوعات و اين روشنفکری، که قدرت کمترين تاثير گذاری بر روند سياسی ـ اجتماعی را ندارند و مورد بیاعتنايی کامل مردمند، در کجاست و بر اينان جز محافلی دربسته چه نام ديگری میتوان داد؟
هنوز نه فقط در ردههای اطلاع رسانی موجود، مانند راديو، تلويزيون، مطبوعات و اسناد سياسی و حزبی، تحليل و توضيح روشنگری بر نتايج غيرمنتظره ی انتخابات جمهور نهم نيامده، بل با آن پراکنده نويسیها، که تاکنون در عمده ترين تريبون های مطبوعاتی و به قلم مدعی ترين مفسران سياسی - اجتماعی خواندهايم، به نظر میرسد که نبايد منتظر ديدگاه روشن و موشکافی در اين باره بود. زيرا عظمت روی داد، برندگان نامنتظر را از سويی به بهت زدگی و ناباوری فروبرد و از سوی بازندگان نيز، ضربهی فاجعهی از نظر سياسی سرنوشت ساز، آنها را چندان از واقعيت ملموس و قابل شناخت دور کرد که هنوز ناشيانه به دنبال عامل و رد پا و سرنخی از توطئهچينی میگردند. به گمان آنها مردم به طور عادی نبايستی قدرت مقابله با تلقينات گستردهی آنان را داشته باشند و حاصل به دست آمده را پاسخ مستقيم خويش نمیدانند.
محفل گردانان و بقايای روشنفکری کهنه کار و کم توان کنونی، که قدمی از عهد عتيق خود و از زمانی دور نمی شوند که تبليغات حزبی نام و نان و قبول و قرار و مقبره ای برای شان تدارک میديد، و هنوز همانند تصوير نماينده و سخنگوی خود در روزنامه ی شرق، حتی آن ژست ساعت و سيگار نمای کلارک گيبلی شش دهه پيش را رها نمیکنند و گرچه کمترين ظهور را در جامعه دارند و در انتخابات جمهور نهم از آنان جز سايهای با صدای ضعيف از اعماق منزویترين زاويهی زندگی عمومی شنيده نشد، اما به گمان حصه بردن از اين آش و کلاه دوختن از اين نمد، خودی مینمايانند:
«فکر میکنم در اين دوره جديد افراد - منظورم روشن فکران است - بر سر يک معدل حد اقل، بدون اينکه همديگر را ببينند، به تفاهم رسيدند و آن به سبب تجربهای است که در اين نيم قرن داشته اند. آن ها به اين نتيجه رسيدند که آرمانهای دست نيافتنی را کنار گذارده و وارد جريان واقعی جامعه شوند». (شرق، شماره ۵۲۳، ص۱، مصاحبه با محمود دولت آبادی)
اين بيان صريح سقوط در همان ورطهای است که میگويم: صرفنظر کرده از آرمانهای خود، راضی به معدلی که مردودشان نکند، پس از نيم قرن تجربه، به اين جا رسيدهاند که توافقهای از راه دور کارسازتر است و مانند هميشه چندان با جريان واقعی جامعه بيگانهاند که در جای پيوستن بهآن بار ديگر در بستری غريبه قرار می گيرند. اين کاريکاتور، تنها تصوير قابل ارائه از سرشت و شمايل ته مانده ی روشنفکری کنونی ايران است که به بهانه انتخابات جمهور نهم و به مدد يک دو پادوی خود در مطبوعات، بار ديگر آفتابی شدهاند.
« اگر در جايی و از جانب کسانی انتظار می رود که جامعهی ايران به دنبال روشن فکر خود برود، ولی نمیرود، چنين توقع قاطعی را نبايد داشت، زيرا جريان روشنفکری، به عللی که می شناسيم، جريانی پيوسته، مداوم و در عرصه ی هميشه زندگی مردم نبوده است». (همان)
در اينجا اعتراف میشود که توقع کم ترين توجهی از مردم زياده خواهی است و با اعتراف ديگری رو به روييم که می گويد روشنفکری جريانی پيوسته و مداوم در زندگی مردم نبوده است. بدينترتيب آيا درست نمیگويم که آن ها با اظهار نظر دربارهی اين انتخابات توقع سهم از آشی دارند که حتی موشی در آن نيانداختهاند؟! و هنگامی کار معتدلترين خطاب به اين روشنفکری، که صد سال است به مردم نارو می زند، دشوار میشود که چند سطری نگذشته همين سخن گو را مشغول بيان چنين مدعاهايی میبينيم:
«نه، مردم هيچ وقت کم نگذاشته آند. پس انتظار بی جا از مردم داشتن و از طرفی جای خود را نشناختن و آن ها را متهم کردن را نه نمی پذيرم. چرا میگوييد مردم به روشنفکری خود اعتنا نکرده اند. اعتنا کردند. ناچارم مثال سياسی بزنم. در دوره قبلی که آقای هاشمی میخواست نمايندهی مجلس بشود، اصلا رای نياورد، در مقطع جديد بود که ايشان دوباره وزنه شخصيت سياسی خود را از طرف جامعه بازيافت کرد. پس چه طور مردم به روشنفکر بیاعتنا هستند»؟ (همان، ص۱۴)
اين همان دل خوش کردن به توهمات نصف العيشی و ربودن نتيجهی تلاش مجموعهای است که در ميان آنها از صدای آمريکا تا مدرس حوزه نيز ديده میشد. در اينجا آن تصوير قبلی روشن فکر بی ارتباط با مردم را پاره شده میبينيم، شاهديم که آنان تا مقام مقتدای ملی صعود کردهاند، آن بیاعتنايی مطلق اينجا به صورت استقبال درآمده و طرد عمومی و شکست محض، بازيافت شخصيت ارزيابی شده است تا معلوم شود که تنها درسی که روشنفکری موجود ما از مکتب اجتماع میآموزد، بالا بردن قدرت لفاظی توخالی است. آيا سرانجام تصور استقرار و قرار قابل قبولی در انديشهی روشنفکری موجود، صد سال پس از ظهور، ميسر و ممکن خواهد شد؟
اينک و به نشانه هايی که می آورم، مسلم شده است که نبض اجتماع در نقطهای میزند که مدعيان طبابت کنونی از شمارش آن درمانده اند، زيرا در اين انتخابات معلوم شد آن طيفی که برابر معمول و متعارف بايد نسبت به حساسيتهای اجتماعی، به صورت آمپريک عکس العمل نشان دهند و هدايتگر باشند، چندان دچار خيال بافی بیخبرانه بودهاند که تجربهی اجتماعی، ناکارآمدی جبههی به ظاهر وسيع و قدرتمند آنان را اثبات کرد. اين حقيقت مطلقی است که ما در اين انتخابات و برای نخستين بار در تاريخ معاصر، در حمايت مشترک و بی قيد و شرط از رفسنجانی، شاهد همپشتی و حتی پيوند ميان عناصر و القاب و احزابی بوده ايم که نه فقط در ماهيت امر به جبهههای متفاوت و حتی متناقض متعلقاند، بل در گذشتهی نزديک بروز تضادهای بنيانی سازش ناپذيری را ميان آنان شاهد بودهايم.
در برابر ديدگان ما، طيف تاثير گذاری از روحانيت حوزهها، تمام ماشين اقتدار و امکانات مسلط دولتی و به رانندگی خاتمی، نام آشنايان عرصهی روشنفکری پر اطوار کنونی، به همراه تمام تشکيلات سياسی شناخته شده، از توده ایها و چريکهای گريخته و در اپوزسيون، تا جبهههای سياسی غيرهمگون داخلی، و تقريبا صد در صد بلند گوهای آوايی و قلمی، با سود بردن از انبوهی تبليغات رسمی و غير رسمی، مجاز و غيرمجاز، با آلوده کردن ناجوانمردانهی تصور عمومی جامعه به توهمات و تضييقات سياسی و فرهنگی در راه و در کمين، و نيز با ذخيرهی بیپايانی از امکانات مالی و لجستيکی، و با پشت کردن حساب شده به مبانی معينی، که پيوسته نمايشگر هويت گروهی و حتی مذهبی آنان بوده است، آن چنان که در توسل به نوجوانان اسکيت سوار آزاد پوش شاهد شديم، و نيز ديگر عوامل موثر و معمولا در پس پرده، به طور جمعی ارابهای را به حرکت درآوردند که به ظاهر قادر بود هر مانعی را بر سر راه خود خرد و هر سدی را خراب کند و برچيند، ولی در نهايت کار، مردم خاموش، بدون تدارکات و تبليغات، و با پوزخندی پنهان، در عين حال که ناظر وسعت دائما افزون شوندهی تخيلات يک سوی رقابت بودند، در اقدامی غريب، بدون به کار بردن ريگی، آن ارابهی غران را متوقف و واژگون کردند. دليل سادهی اين واپس زدگی عمومی، همان اتحاد ناموزونی بود که رگههای بزرگی از ترديد و تشويش را در خرد جمعی پديد آورد، زيرا درآمد ملی پاسخگوی مطامع اين جمع بیشمار نبود که گرد چهرهای از نظر سلامت اقتصادی ناموجه هاله زده بودند؟!!
شکست خوردگان که عادت به علت يابی ندارند و از خود نمیپرسند که اگر اتحادی از تمام فرديت رسمی و ممتاز جامعه، در اين انتخابات مورد بی اعتنايی مطلق نيروهای آزاد اجتماع قرار گرفت، پس اين نيرومندی و اقتدار پنهان، که در حساسترين موقعيتهای اجتماعی - تاريخی بدون ذره ای انحراف، راه مستقل خود را می پيمايد، از چه کس فرمان میگيرد و به چه چيز معتقد است؟
آيا تجربهی انتخابات جمهور نهم به روشنی بيان نمیکند که اعتماد مردمی از شناختهشدگان و صريح تر بگويم، تجربه شدگان، سلب است و نمايندگان مدعی جلالت فرهنگی و سياسی و حتی مذهبی، اگر در بنيان با درخواستهای مردمی منطبق نباشند، بیتوجه به نام و جايگاهشان، در زمان لازم، از سوی جمهور خلق، به پشيزی گرفته نمیشوند؟ بدين ترتيب مهمترين گروه بازندگان غيرمستقيم اين انتخابات آن چهره های مذهبی بودند که بدون شناخت فضای اجتماعی فتوای سياسی صادر کردند و با نکول مردمی رو به رو شدند. اگر معلوم شد که صاحب نظران مرسوم و مشهور جامعه، در تمام نامها و گروهها و ردهها، و حتی مجموعه و ترکيب و اتحادی از تمام آنها مورد اعتماد مردم نبودهاند، پس تا زمانی که با مرکز هدايت پرتوان ولی پنهان مردمی آشنا و با آن همسو نشويم، حرفها و حرکاتمان جز موجبی برای استهزاء خويش نخواهد بود و جزا و دستمزدی جز آن نصيبمان نخواهد کرد که اتحاد طرفدار رفسنجانی در انتخابات جمهور نهم نصيب برد.
آن گاه بايد از خاتمی، بازندهی بزرگ تاريخ معاصر گفت که استعداد شگرف او در ابراز ندانم کاری و بیهويتی، او را به جايگاهی رانده است که مورخ مسائل معاصر ايران را ناگزير میکند مسند ناموجهترين چهرهی سياسی دوران معاصر را به او ببخشد. بازیهای مکرر و متنوعی که او در صحنه و سن اميدواریهای ملی به نمايش گذارد، نه فقط در ارائهی تیپ يک مسئول سياسی نا آشنا با ماموريت تاريخی خويش موفق بود، بل به عنوان دارندهی مبهمترين سيمای فرهنگی نيز صاحب مقام شد. تعلقات بدون پرده پوشی و دلبستگیهای غيرعادیاش به افسانههای تاريخی ايران باستان و پيام اخيرش به کنگره ی زردشتيان جهان، که به صورتی رسمی و علنی مسلمانان را متهم به کوشش برای براندازی زردشتيگری قلابی کرد و اديان الهی را ملهم از دستورات اوستای دروغين گفت، اين ابهام در تعلقات فرهنگی و اعتقادی او را تا مرحلهی خطرناکی توسعه داد. من نخستين بار که او را در قريب ۵ سال پيش، برابر دوربينهای تلويزيونهای داخلی و خارجی، در مقبره ی خواجه حافظ مشغول فال گرفتن ديدم، چنان که همان زمان در مقالهای بيان کردم، نسبت به صلاحيت او در ارائهی يک تصوير سالم از روحانيت آگاه پس از انقلاب، که شايستگی و درايت ارائهی نقش مثبتی را داشته باشد، دچار ترديد شدم و اين ترديد در نمايشات دلآشوب کنی که به رهبری و هدايت او و به کارگردانی چهره ی نيک شناخته شدهای چون مهاجرانی، در مرکز به اصطلاح گفت وگوی تمدنها میگذشت، افزونتر شد و همه به ياد داريم که عالی ترين جلوه ی اين گفت و گوی تمدن که در آن مرکز به صحنه رفت، اجاره و اجير کردن چند نام آلايندهی مقام استادی، برای فحاشیهای چاله ميدانی به نويسنده ی مجموعهی تاملی ذر بنيان تاريخ ايران بود.
مردم پرحوصله و بردبار و سليم النفس ايران با بخشيدن دو فرصت تاريخی، و با حمايت حماسی و گرفتن زير بغل او، در ابعادی که هر افليجی را به دويدن وامیداشت، به خاتمی فرصت دادند که تمام ماهيت پنهان کرده در زير عبا و عمامهی خود را علنی کند و بهانههای مظلوم نمايی و بیپناهی را از او گرفتند، اما او که ظاهرا شيفتهی نوای شیپورهای در حال ترنم تشريفات خوشآمد گويی رسمی در فرودگاههای جهان بود، به جای اعتنای به ماموريت ملی خود، بی وقفه آرايشگران ماهرتری را برای بزک سر و ريش خويش فراخواند و عبابافان خبرهتری را برای تدارک تنپوشی با رنگها و جنسهای اختصاصیتر به خدمت گرفت به گونهای که در اين اواخر میتوانست مدعی داشتن کلکسيونی از نابترين دست بافتههای ويژهی روحانيت شود، اما هيهات که ديگر ذره ای اعتبار مردمی برای خود باقی نگذارده بود و همين چندی پيش ديديم که دانشجويان دانشگاه تهران در تمسخر او بر يکديگر پيشی میگرفتند. بی استعدادی او در شناخت موقعيت خود در ميان مردم وادارش کرد که خوش خيالانه در پس معين ظاهر شود و او را نماينده و جانشين بلافصل خويش معرفی کند و چنين بود که مردم نام معين را در پايينترين سطوح اعتماد ملی ثبت کردند و اين نه پيامی برای معين، که برای خاتمی بود. اين همان عاقبت مصيبت بار و تير خلاصی بود که پشتيبانی خاتمی در شقيقهی سرنوشت سياسی رفسنجانی نيز خالی کرد. من به عنوان يک مورخ که از خداوند استمداد استمهال فرصت حيات، تا تدوين تاريخ معاصر را دارم، شهادت میدهم که تاريخ ۱۵۰ سال اخير ايران سياهتر و خيانتبارتر از دوران تسلط دار و دستهی معروف به اصلاح طلبان را به خود نديده بود و اگر پايداری کسانی در مناصب عالی سياسی اين دوران در برابر اصلاح طلبی نوع ويژه ی آنان نبود، مدت ها پيش اين سرزمين و مردم اش را کت بسته به اسراييل و آمريکا تحويل داده بودند.
¤
نوشته شده
در ساعت 9:29
توسط ناصر
پورپيرار
يكشنبه، 16 مرداد، 1384
بيماری
منشاء بيماری هموطن ستيزی و تجزيه طلبان فارس
(اين
يادداشت هم
پس از هک
مجددا نصب
میشود)
سرزمين
کثيرالملهی
ايران، که
برای اثبات
سهل و سادهی
آن، کافی
است کتيبهی
بيستون و
کتيبهی
ديوار
جنوبی تخت
جمشيد و نيز
کتيبهی
مقبرهی
داريوش را
گواه
بگيرم، که
در تمام آنها،
داريوش
هخامنشی، ۳۰
قوم ساکن
اين نجد را
نام میبرد
که مدام با
او جنگيدهاند.
اين اسناد
نخستين که
همسازی و
همزيستی
بوميان و
اقوام پيش
از داريوش
در نجد
ايران را
اثبات و
کورش و
داريوش را
برهم زنندهی
آرامش و
امنيت و
متوقفکنندهی
پروسهی
رشد بومی و
قومی و ملی و
منطقهای در
شرق ميانه
معرفی می
کند، با
زبانی بدون
ابهام میگويد
که اين
اقوام
چندان
قدرتمند و
از چنان
کثرت و
توانايی
برخوردار
بودهاند
که داريوش ستيز
با آنان را
در زمره ی
افتخارات
تاريخی خود
بيان کند.
باستان
پرستان ما،
اينک و به
وجهی باور
نکردنی، آن
هم بر اساس
تبليغات و
جعليات
گروهی
يهودی، که
با نام
ايران شناس
و مورخ و
باستان
شناس و حفار
و مرمت کار،
به خدمت
دانشگاههای
کليسايی و
کنيسهای
اروپا و
آمريکا و
ايران
درآمدهاند،
به طور مطلق
میپذيرند
که همان
حاکميت
باستانی
داريوشی،
با مفهوم
حقانيت
غلبهی
حاکم شمشير
به دست بر
مغلوبين،
امروز نيز
در تمام
عرصههای
سياسی و
اقتصادی و
فرهنگی
ايران،
بايد که
برقرار
بماند و
بدين وسيله
تاييد میکنند
که نژاد
پرستی ذهن
متوقفی
دارد و با
تلاش های
دراز مدت
بشر، برای
برقراری
حقوق عمومی
برابر،
فارغ از
ظواهر
شناخته شده
و آشکار
زيستی،
مانند رنگ و
زبان و
جغرافيا و
فرهنگ و سنت
و نژاد،
موافق
نيستند و از
آن هم عجيبتر
سرزمين
ايران را در
زمره ی
دارايی و
ميراث
نخستين
متجاوزی میدانند
که در بیاختيار
و مقيد کردن
بوميان کهن
اين اقليم
با کمک وسيع
يهوديان
منطقه،
موفق بوده
است و بدين
ترتيب
آشکارا
اعلام میکنند
که کمترين
پيوندی با
هستی و هويت
و ديرينهی
ملی
ندارند، به
تسلط شمشير
معتقدند و
چنان که
خواهم
نوشت،
بيگانه
پرستاند.
کهنگی و بیکارگی اين انديشه، آن گاه مضاعف میشود که در سدهی اخير، کار متمايلان به مداومت غلبهی داريوشی، که عمدتا کسوت سياسی سلطنت طلبی میپوشند و ادعای برتری فارسيان را دارند، حتی به نفی حضور باستانی عمده ترين گروههای نژادی ايران انجاميده است. اين توقف مسلم انديشه ورزی و اين تسليم بیقيد و شرط به عوامگرايی، تا آنجا رشد کرده است که میتوان مدعی شد در حال حاضر باستان پرستان ما فاقد تاريخ ملی پيوستهاند و از جمله نمی توانند با دورانهای متعدد و دراز مدت مديريت مقتدرانهی ترکان، بر سرزمين ايران، از غزنويان و سلجوقيان تا صفويه و قاجار، تعيين تکليف کنند و نمیدانند که آن ادوار و حکومتها را ادامهی حيات ملی بنامند و يا دوران انقياد و اشغال و حاکميت بيگانه بيانگارند؟!!! داستان اين دست و پا بستگی باستان پرستی بیسواد ايران، به چنان مراتب مضحکی منتهی شده است که تمسخر عمومی آنان، محمل عقلی و اثباتی غيرقابل ترديدی به خود میگيرد و خردمندان را وادار می کند که دمی از ستيز فرهنگی با اين بازگويان افسانههای دست ساخت يهوديان دربارهی هويت و هستی ايرانيان باز نمانند.
دانستههای
امروز ما،
درباره ی
سرزمين و
سرگذشت و
سيرهی شرق
ميانه، به
طور کامل بر
منابعی
تازه ساز
متکی است و
از مسائلی
می گويد که
در خطوط
اصلی، تا دو
سده پيش، در
تصورات و
اسناد هستی
تاريخی اين
منطقه
منعکس
نبوده است.
از جملهی
حيرتآورترين
اين دادههای
جديد، ظهور
ناگهانی يک
دسته اوراق
مسلسل و
شماره بندی
شده، در
تاييد و
تثبيت قوم و
اقليم «فارس»،
همراه با
تلقين قوام
و قدمت و حتی
ادعای
برتری آن ها
نسبت به
ساير
ساکنين
بومی ايران
است! اين
ظهور
سازمان
داده شده،
در حالی
هياهو وار
بر ذهنيت
ملی ما
سرازير شد،
که پيش از
آن، سکوت کشداری
را دربارهی
حضور قوم و
قدرت فارس،
بر اسناد
تاريخی
ايران مسلط
می بينيم، و
چنان که اين
بررسی نشان
خواهد داد،
دورتر از
دوران
جديد، در
حيات اين
سرزمين،
کسی را نمیشناسيم
که به نام و
کام
فارسيان
شمشير و يا
قلم زده
باشد.
از
۱۵۰
سال پيش،
چنان که
گويی سراب
بهشتی را بر
شوره زاری
برآورند،
نهضت
بازشناسی
فارس و
فارسيان به
راه میافتد
و يکی پس از
ديگری، قلمدارانی
از راه میرسند
که از هر سنگ
و کلوخ فارس
تا دورترين
دره، و از هر
آوازمند
تاريخی آن،
تا اعماق
ناپيدای
پيشداديان
باخبرند و
به راستی
جاده ای را
میکوبند
که عبور
پرمدعا و
ويرانگرانهی
رضا شاه، که
پراکندگی
ملی را، با
تبليغ
خونين پارس
پرستی پايه
گذارد، در
چند دهه
بعد، با
تبختر
تمام، ميسر
شود. آن ها و
ناگهان، از
قوم و قبيله
و اقليمی
خبردادند
که گويی
هستی عمومی
ايرانيان
را بنيان
گذارده اند
و يکی پس از
ديگری، و با
رونويس از
يکديگر، در
فاصلههای
کوتاه، متن
هايی مشابه
تدارک
ديدند، که
بخش تاريخی
آن، به
راستی جز
پندار بافی
افسانهگون
نيست که
آشنايی با
فهرست اين
فرآوردهها،
چه بسا
خردمندان
را مايهی
تاملی شود.