دوست عزیز آقای kaveh

این رسمش نیست که شما هر چی دلتون خواست بگید و بعدش هم بنویسید من دیگه پیام نمیذارم یعنی تو هم جواب نده! آخه یه ذره انصاف هم خوب چیزیه لااقل واسه اتهاماتتون یه مدرکی هم میاوردید: "توهين به زبان و شاعر و فرهنگ نه تنها ايرانيان بلكه انكار يا خائن خواندن بهترين و رشيدترين مبارزان اين سرزمين مانند خرمدين و كسروي و ...." البته ما تو این سایت خیلی پوست کلفت شدیم! ولی به هر حال من چهار بندی رو که نوشتین حقتون می دونم و فکر می کنم شما خیلی منصفتر از بقیه مخالفام هستین. بند 1 و 2 تون رو من هم قبول دارم فقط با این فرق که تعداد زبانهای رسمی رو هم باید به رای گذاشت. شما می تونین فقط به یه زبان رسمی رای بدین ما به چند زبان رسمی. با بند 3 هم موافقم فقط چرا حق اعتراض رو از ما می گیرین؟! درسته که همه باید نتیجه رفراندوم رو بپذیرن ولی اقلیت هم حق دارن به صورت قانونی بهش اعتراض کنن، راهپیمایی کنن و اعتراض خودشونو نشون بدهند این اصل مسلم دموکراسیه. یعنی نمی شه گفت که دیگه شما رای نیاوردین پس خفه شین! خمینی هم همین رو می گفت که جمهوری اسلامی رو اکثریت بهش رای دادن پس اقلیت مخالف باید خفه شن! اگه فدرالیسم رای آورد شما هم می تونین به صورت مدنی اعتراض کنین.

  بند چهار رو هم قبول دارم و حق طلاق رو هم به رفراندوم واگذار می کنم به شرطی که انتخابات مجلس موسسان و رفراندوم، آزاد، عادلانه و با نظارت بین المللی باشه. پس می بینین که خیلی هم اختلافامون عمیق نیست!؟ اما دوست عزیز شما نوشتین: "شما لازم نيست نگران زبان پارسي باشيد. اين زبان به اندازه كافي دوستدار داره كه نميزارن نبه اين سادگي ها از بين بره عزيز!!!" نمیدونم که شما مقاله من رو چقدر دقیق خوندین که اینطوری به من توصیه کردین که بی خودی نگران نباشم! چون خودتون هم درست همونطوری که من گفتم عاشق زبان عامیانه هستین وگرنه کتابی می نوشتین! مگه من چیزی غیر از این گفتم که فارسی رو هم باید مثل انگلیسی به زبون عامیانه نزدیک کرد. من واقعا گیج شده ام، شما اگه با این حرف من مخالفین، چرا کتابی نمی نویسین و اگه موافقین پس چرا اعتراض می کنین!؟ آخه من گناهم چیه اسمم پان ترک در رفته!!! ولی بازهم حق با شماست، فارسی زبون خودتونه و صاحب اختیارین.

  1- تمام اقوام ايراني بايد بتوانند زبان مادري خود را به هر صورتي كه ميتوانند نگه دارند و دولت نيز مجبور است به آنها در تامين اين آموزش كمك كند.
2- زبان رسمي كشور نيز يكي بيشتر نباشد.كه مردم در رفراندومي ان را انتخاب كنند(كه شكي ندارم زبان پارسي است)(البته علاقه زيادي به برپايي اين رفراندوم براي زبان ندارم ولي براي قانع كردن و بهانه به دست انگشت شماراني مانند شما ندادن حاضر به پذيرش آن خواهم بود)
3- با فدراليسم نيز مشكلي ندارم(البته اين را هم با رفراندوم مشخص ميكنيم كه آيا فدراليسم باشد يا انواع ديگر حكومت ها)و اگر اكثريت با فدراليسم مخالفت كردند افرادي مانند شما نيز ديگر حق اعتراض ندارند.
4- و شخصا به شدت مخالف داشتن حق طلاق براي هيچ كدام از قويمتها در آن فدراليسم خواهم بود و باز همه مردم بايد نظر دهند كه آيا حق طلاق باشد يا نه .كه من ابدا به داشتن حق طلاق راضي نخواهم بود.نه تنها من بلكه اكثريت هم زبانان شما نيز مخالف خواهند بود.
چون همنطور كه تو نظر قبلي گفتم آذربايجان يا هر شهر ديگر ايران فقط (حتي براي 100%) مردم آن شهر نيست. و ملك باباتون نيست كه بخواهيد بمونه يا نمونه.اگر باز هم با تمامي شرايط فوق و داشتن يك حكومت فدرال متناسب با خواسته هاي شخص شما , مشكل داشتيد ديگر مشكل خودتان است و پيشنهادم اينكه به جاي اينكه خاك اين كشور رو باخودتون ببريد شخصا به مدينه فاضله خود برويد.
در ضمن همانطور كه بعضي از دوستان فرمودن شما لازم نيست نگران زبان پارسي باشيد.اين زبان به اندازه كافي دوستدار داره كه نميزارن نبه اين سادگي ها از بين بره عزيز!!!
شما هم لازم هر روز وقت صرف كنيد و مقاله منتشر كنيد كه نگران تماميت عرضي كشور و زبان و.... اين كشور هستيد.
مطمئنم كه ساير دوستان عزيز به خوبي جوابتان را خواهند داد واسه همين احتمالا ديگه نظري نميزارم چون من تنها مشكلي كه الان دارم حكومت فعليه

  با سلام. اين آخرين پيامي است كه ميزارم.چون واقعا نميتونم با كساني بحث كنم كه اختلافات عميقي باهاشون دارم.اون هم توهين به زبان و شاعر و فرهنگ نه تنها ايرانيان بلكه انكار يا خائن خواندن بهترين و رشيدترين مبارزان اين سرزمين مانند خرمدين و كسروي و ....
به هرحال در جوابتان بگويم بله درسته كه اطلاعاتم به اندازه شما نيست و ناقص است!!
ولي به اين افتخار ميكنم كه هميشه ميهن پرست بودم و هستم و خواهم بود و چشم به آن طرف مرزها نداشتم.
اولا اينكه من با فدراليسم مشكلي ندارم.اين شماييد كه به هيچ كس اعتماد نداريد و معلوم نيست همين فدراليسم هم در اينده نظرتان را جلب كند يا نه.
خيلي خلاصه فقط نظراتم را بيان ميكنم تا نقاط مشترك و اختلافات روشن شود.

  آقای kaveh عزیز،

خوشحالم که بحث ها را پی گیری کرده اید. در مورد حق طلاق ملتها یا جدایی، دو دیدگاه وجود دارد، یک بحث انسانی و حقوق بشری است که می گوید انسان ذاتا آزاد است و حاکم بر سرنوشت خویش و هیچ کس اسیر دیگری نیست. این که بگوییم حتی اگر یک بخشی از جامعه تحت هیچ شرایطی خواستار ماندن در زیر یک سقف با بقیه نباشند، باز چون اکثریت جامعه با آن مخالف است، آنها حقی ندارند و باید تسلیم رای دیگران باشند، مانند این است که بگوییم آنها اسیر دیگران هستند و حق آزادی انتخاب ندارند. اما یک دیدگاه دیگر براساس موازین بین الملل است که تمام کشورهای عضو سازمان ملل، تمامیت ارضی یکدیگر را به رسمیت می شناسند و عرف متداول بین الملل دقیقا به نفع نظر شماست. یعنی اینکه تغییر مرزهای کشورها تنها با رای اکثریت مردم آن کشور ممکن است و کوزوو اولین تخطی از این اصل بود و به همین دلیل هم بسیاری از کشورهای دنیا با آن مخالفت کردند، چون خود مشکلات داخلی داشتند. در اینجا توجه شما را به این نکته جلب می کنم که مونته نگرو تنها با رای کمتر از 60 درصد مردمش اعلام استقلال کرد و صربستان هم آن را پذیرفت ولی در کوزوو این رقم بالای 90 درصد بود ولی دنیا دوچار دودستگی شد! دلیلش این بود که در قانون اساسی یوگسلاوی سابق ایالتهای بوسنی، کرواسی، مونته نگرو حق داشتند که با رفراندوم اعلام استقلال کنند ولی برای کوزوو چنین حقی پیش بینی نشده بود.

  چون در تاریخ ایران و در قانون اساسی آن هم چنین حقی برای آذربایجانی ها، کردها و... پیش بینی نشده، آنها هم برای جدا شدن شرایطشان مشابه کوزوو است و تغییر مرزهای ایران هم فقط با رای اکثریت مردم ممکن است. پس این ترسی که عده ای در دل مردم ایجاد کرده اند که فدرالیسم باعث تجزیه خواهد شد کاملا بی مورد است. شما اطلاعاتتان ناقص است. مثلا نمی دانید که هندوستان ساختار فدرالی دارد و چندین زبان رسمی در آن کشور وجود دارد و زبان انگلیسی زبان مشترک است. ربط دادن انقراض زبانها به خود خانواده ها خیلی عامیانه فکر کردن است، زبانی که به صورت سیستماتیک آموزش داد نشود و در رسانه ها، ادارات، مدارس و دانشگاهها به صورت روزمره استفاده نشود نابود خواهد شد، فقط زمان نابودی آن ممکن است به تعویق بیفتد. این اصلا تناقضی با وجود زبان مشترک ندارد. در مورد زبان مشترک، من هم معتقدم که رفراندم به نفع فارسی خواهد بود ولی تاکید بر انتخابی بودن به معنی مخالفت با اجباری بودن است و نه دشمنی با زبان فارسی. تا موقعی که رفراندومی نبوده باشد، همیشه می توان ادعا کرد که زبان فارسی اجباری است، پس بگذارید با رفراندم، این بهانه هم گرفته شود.

  در مورد اعتماد داشتن به سیاستمداران، باید به شما توصیه کنم که هیچگاه به هیچ سیاستمداری اعتماد نداشته باشید، حتی در دموکرات ترین کشورها هم موارد فساد مالی و سوء استفاده از قدرت به کرات مشاهده شده است! اصلا سیاست جای اخلاق نیست و اشتباه بزرگ ما هم این بود و هست که دنبال سیاستمداران راستگو، عادل و دارای اخلاق پیامبرگونه بوده ایم! این سیستم است که باید درست و عادلانه و دارای سیستمهای نظارتی دقیق و مستقل باشد و الا سیاستمدار عادل یافت می نشود، جسته ایم ما! مگر مخالفت خود شما با فدرالیسم از زاویه بی اعتمادی به ملیتها (یا قومیتها) نیست که می گویید این حرفها بهانه است و دنبال جدا شدن هستید؟! وقتی شما به ما اعتماد ندارید ما چطور به شما اعتماد داشته باشیم؟ راه حلش این است که هیچ کدام به دیگری اعتماد نداشته باشیم بلکه سیستم سیاسی و روابط متقابلمان را براساس قانون اساسی، طوری تنظیم کنیم که نه حکومت محلی بتوانیم به راحتی جدا شود و نه حکومت مرکزی بتوانید خواستهای قانونی اقلیتها را زیر پا بگذارد. مگر در قانون اساسی جمهوری اسلامی تدریس زبانهای محلی در مدارس مجاز اعلام نشده، پس چرا اجرا نمی شود؟! در مورد راه حل جامعی که می تواند برای برون رفت از این بن بست بر سر مساله ملی (قومی) در ایران ارائه شود، نیاز به یک مقاله مفصلی است که اگر فرصتی باشد، بعدها به آن خواهم پرداخت.

  دوست عزیز آقای kaveh،

کم لطفی می فرمایید، مشکل ما ترکها فقط جوکهاست!؟ جوک یک پدیده اجتماعی است و همه جای دنیا کم و بیش وجود دارد ولی جوکهای نژادی همه جای دنیا مذموم است و جوکهای عمومی و بدون تاکید بر نژاد ترجیح داده می شوند. روشنفکران جامعه باید خطرات این نوع جوکهای نژادی را به مردم گوشزد کنند ولی به هر حال دهان مردم را نمی شود بست! و من شخصا بسیاری از جوکهای ترکی را توهین آمیز نمی دانم و آنها را بیشتر مزاح و شوخی می دانم و با لبخندی از کنار آنها می گذرم.
اما به نظر می رسد که شما از خوانندگان جدید سایت باشید و در جریان بحثهای قبلی نیستید. اگر علاقه مند باشید به دو مقاله زیر که در آن به مسائلی که مطرح کرده بودید، به صورت پرسش و پاسخ پرداخته شده مراجعه کنید:

http://www.iranglobal.info/I-G.php?mid=2&news-id=2887&nid=autor

http://www.iranglobal.info/I-G.php?mid=2&news-id=2933&nid=autor

همینطور در مورد بحث فدرالیسم نیز مقاله زیر را می توانید بخوانید:

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=3837

  البته من قبل از اينكه دانشجو بشم فكر ميكردم تمامي صحبتهايي كه چه عمدي (كه خيلي كمه) و چه غير عمد(كه خيلي زياده) در مورد زبان شما و خودتون ميشه رو فقط فارس زبان ها ميزنن.بعد از اينكه 4 سال در يك شهر ترك نشين دانشجو بودم( و البته هيچ مشكلي هم باهاشون نداشتم) فهميدم كه مثلا در مورد جك ها (اكثر شون رو خودشون براي خودشون ميسازن).
اين ديگه مشكل ما نيست.
البته ميگه ما فرض بر اين نشود كه ميگويم " ما پارسها"
منظورم از ما همه ايرانيان غير از تجزيه طلبان و خائنين است.

  واقعا براي آيدين و كاوه (هم نام خودم) متاسفم كه فقط دنبال بهانه ميگردند كه تحت لواي "حق آزادي سرنوشت" تيشه به ريشه ايران و فارس و شاهنامه و .. بزنند.
وقتي ميگيم ايران منظور همه قوميت ها است .با هيچ قومي هم مشكلي ندارم.بگذاريد يك حكومت دمكرات بر سر كار بيايد انوقت اگر به شما ظلمي واقع شد حق داريداعتراض كنيد.ولي در اين موقعيت كه همه قوميت ها زير فشار هستند حتي پارسي زبانها (كه خودم نيز يكي از آنها هستم)و نميدانم شما چه مشكلي با اين زبان و فرهنگ داريد و آرزوي جدايي را در دل ميپرورانيد.
تو اينهمه نظرات يكجا نديدم كه كاوه عزيز و ايدين عزيز صراحتا مشكل خودشان و "حق تعيين سرنوشت" را بشكافند كه يعني چه؟
يعني فدراليسم؟
يعني جدايي؟
دقيقا مشخص كنيد چه ميخواهيد.
من خودم گيلكم.ولي اول از همه خودم رو ايراني كه زبان رسمي و ابديش فارسي است ميدانم.بعد گيلك.
يكي از مشكلاتي كه شما داريد(اونجوري كه من شنيدم) اينه كه چرا نميتونيد تو مدارس زبان خودتون رو تدريس كنيد(نميدونم) يا صحبت كنيد.
خوب البته من هم مشكلي نميبينم.ولي به شرط اينكه در كنار زبان خودتان هم زبان رسمي كشور به عنوان زبان رسمي تدريس شود.نميدونم چه اصراري به داريد يا همه ايران تركي صحبت كنند يا شما جدا بشيد تا بتونيد با خيال راحت هم تركي بنويسيد هم صحبت كنيد.همون سوئيس رو كه مثال ميزنيد.سه منطقه داره كه به زبان هاي گوناگون صحبت ميكنند.و يك زبان رسمي هم داره كه با هم ارتباط بر قرار ميكنند.
چرا اونجا كسي نميگه كه مثلا چون زبان ما فرانسويه پس بايد جدا شيم.
البته خوب ميگيد چون دموكراسي برقراره.درسته من هم همين رو ميگم.اخه هنوز كه يك حكومت دموكراتي سر كار نيومده.
اونوقت به جاي اينكه همدل شيد تا يه نظام دموكراتيك بر پا كنيد هي تو بوق جدايي فوت ميكونيد.
من هم به شدت با فارس زباناني كه متاسفانه به هر دليلي خود را برتر ميدانند و زبان شما را مسخره ميكنند مشكل دارم.ولي اين دليل نميشه دم از ... بزنيد

  آقای م.سحر
هر چهار بخش کامنت شما را خواندم . تنها میتوانم اظهار تاسف کنم که چه کسانی پرچمدار فرهنگ و هنر «ایرانی" هستند . دراین بیانیه طولانی ، حتی «کلمه"ای منطقی نیافتم . این قبیل بیانیه ها ، ناخواسته انسان را به یاد توابین حزب توده می اندازد که وارد حزب رستاخیز شده و چنان پورشور و آتشین سخنرانی میکردند که گویی کل بشریت از بیضه حزب آریامهری آویخته است . از انسان های شریف ، وطن پرست و هنرمندی مثل شما انتظار میرفت و میرود که در مقابل بیست و هشت سال انتشار مجله علمی – فرهنگی «وارلیق" و سایر کتابهای مربوط به زبان و ادبیات ترکی از طرف دکتر جواد هیئت ، انتشار هشت جلد کتاب های «دوازده قرن سکوت" آقای ناصر پورپیرار ، مقالات دکتر رضا براهنی و ... حداقل کلامی دفاع منطقی به فضای فرهنگی کشور تحویل دهید ، اما تنهاا کاری که توانسته اید این بوده که با نفوذ در تشکیلات فرهنگی جمهوری اسلامی از جمله «وزارت ارشاد اسلامی" و «مرکز گفتگوی تمدنها" مانع از انتشار دنباله کتابهای «دوازده قرن سکوت" بشوید . این تنها هنر امثال شما بوده است . ایکاش همچنانکه در برابر نشریات فوق الذکر سکوت مرگبار انتخاب نموده و به فعالیتهای شبه اطلاعاتی پناه برده بودید ، در برابر این مقاله آقای تبریزی که نه توهین و تهمتی در بر دارد و نه بحث از ضعف زبان شما هاست ، ساکت میماندید و تا این درجه خود را کوچک نمیکردید .

  من اینجا پیشگویی کردم که موج دوم شعر نو با بازگشت به زبان عامیانه و گویش امروزی فارسی ایجاد میشه. این حرکت شروع شده فقط نسل قدیمی نمی خواد بپذیره! اما وقتی یکی مثل نیما پیدا بشه که هم استعدادش رو داشته باشه و هم علمش رو و هم چشم به آینده داشته باشه و بتونه از اسارت گذشته در بیاد، مردم چنان استقبالی از شعراش می کنن که همه ناباورام باورشون میشه! فقط دلم می خواد اون موقع یادی هم از من بشه!

آیدین تبریزی

  چه بگویم؟ سخنی نیست....

  جناب استادمحمد سحر چیمه

ناراحتی وآه وسوزهمراه بافحش وبدوبیراه لایق خود شماوسایرناسیونالیستهای افراطی (مندرج درسایت آذرگشنسب)قابل درک است.پدیده ی پورپیرارباجوانب مثبت ومنفی بابددهنی وافتر ازبین نخواهدرفت!
اگرتادیروزپورپیراریک مشکل دانشگاهی بین اساتیدمزدورونانخورباستان پرستی ودانشجویان مبارزبود،امروزه پدیده ی پورپیراربیک معضل بزرگ اجتماعی- فرهنگی تبدیل میشود.من ازجمله کسانیکه مدافع تاریخ ادبیات غنی فارسی هستند انتظاردارم بجای بددهنی وافترابادلیل ومنطق گفته هاوداده های جدیداوراردکنند.
وقتی پورپیراردرمیان صدهاداده جدیدازجمله طبق اسنادملی ثابت میکند که مثلأشهر شیراز تازه ساخت بوده وبیش از 300-250سال نمیتواندعمرداشته باشدوبوسیله کریم خان زندساخته شده ونتیجه میگیردکه این شهرتازه ساخت نمیتواند دو شاعربزرگی چون حافظ وسعدی داشته باشد!آیا چیزی برای گفتن درمورد ادبیات غنی دارید؟بفرمائیدمنتظرشنیدنیم.

  جناب م سحرشاعر پارس گوی مقیم پاریس

.آیامیتوانیدبگوئیدزبان مشترک ،ملی سرتاسری کشورسوئیس درهمسایگی محل اقامت شما چیست؟آیاشمازبان رابط اجباری وباسمه ای فارسی بزورسرنیزه های شاه وشیخ رابازبان ملی عوضی نمیگیرید؟
زبان شیرین صربها مهترازآن زبان" شیرین" روسی سرتاسری باآنهمه پشتوانه غنی ونویسندگان توانائی چون پوشکین،
گوگول وماسیم گورکی ..... ازحلقوم ملل غیرروس زبان پائین نرفت وزبان تلخ مادری خودرابه آن زبان شیرین روسی !!!روسی سراسری وملی و... ترجیح دادند.
آیادرایران رفراندمی جهت تعیین زبان رابط انجام گرفته است؟تکرارمفاهیم تحریک آمیز زبان مشترک وملی وسراسری
چیزی جزدامن زدن باختلافات ملی وقومی وحرکت درجهت تجزیه نمیتواندباشد.
شماازچندنفرشخصیت هنری- فرهنگی آذربایجانی نام بردید،آیااین افرادانتخاب دیگری بجز نوشتن بفارسی داشتند؟مثلأ زنده یادساعدی که درتمام عمرکوتاهش اسارت زبان مادریش گله داشت:** ... تنها در فاصله ی سال های بیست و چهار و پنج بود که کودکان دبستانی آذربایجان دریافتند که مدرسه چندان جای وحشتناکی هم نیست و می شود از درس و مشق، نه تنها عذاب نکشید و نترسید که بسیار هم لذت بُرد، چرا که به یک باره هیولای زبان خارجی از توی کلاس ها بیرون رانده شد و همه به زبانی می خواندند و می نوشتند که حرف هم می زدند.**
**مأموران حکومت مرکزی در آذربایجان برای تسلط جابرانه قدرت شاهنشاهی، علاوه بر همه ی سلاح های جورواجور، دشنه زبان فارسی را بیشتر از همه به کار می بردند تا آنجا که نوشتن و چاپ کردن حتی چندین و چند کلمه به زبان محلی جُرم بزرگی محسوب می شد تا آن جا که حروف چین های چاپخانه ها دستور داشتند که کلمات آذربایجانی را به فارسی ترجمه کنند و در متن خبر بچینند.**دونقل قول از مقاله ساعدی" بنام ریشه درخویش "که درکنار مقاله های ترکی ساعدی درسایت تازه تاسیس بایقوش،نویسندگان آذربایجانی مقیم کاناداچاپ شده است.

  جناب محمدسحر،بازحرفهای تکراری وپوسیده هشتادساله،زبان مشترک،ملی،سراسری وهویت ساز و...برای اینکه متوجه باشیداین مفاهیم چه اندازه موهومی اند،فرض کنیدگربه سیاهی راکه وجودندارددراطاق بسیارتاریکی جستجوکنید هرگزنخواهیدیافت چون وجودندارد!درزمینه مسائل ملی اعدامهای مدام مبارزین درکردستان،بلوچستان وخوزستان وشعارهای تظاهرات میلیونی مردم آذربایجان نشان میدهد که مردم غیرفارس زبان چقدراین زبان تحمیلی رادوست دارند!!

رژیم جمهوری اسلامی درفارس بازی وفارس تازی افراطی تر از استبدادشاهنشاهی است،وبرای اینکه این سلاح زنگ زده وپوسیده ،فارس تازی راازدست بقایای استبدادپیشین بگیرد،دست به تهیه فیلم،جعل تاریخ درکتب درسی،تحریک همسایگان عرب درتحریف نام خلیج مشترک باانتشار دوکتاب سراسردروغ وجعل""خلیج فارس درنقشه های کهن"زده،
وسخن رانی های مدا م رهبران جمهوری اسلامی ازخامنه ای ورفسنجانی وخاتمی ودکترپاسداراحمدی نژاددرستایش زبان فارسی بعنوان تعصب وهویت تمام ایرانیان،ونامیدن زبانهای ملی،منطقه ای وجهانی چون کردی ،ترکی وعربی بعنوان خرده فرهنگ وزبان های محلی!!! ومقایسه باگفته های پریشان همیشگی شماهمفکری صددرصدشمارابارهبران جمهوری اسلامی نشان میدهد.ناگفته نماند خامنه ای گوی سبقت رابرده وچون پیش کسوتان خود احمدکسروی ومحمودافشارافراطی ترازبقیه بوده ومدام درسخن رانی هایش مخصوصأدرملاقاتهابانمایندگان اقشارمختلف آذربایجانی تکرارمیکندکه من نه آذربایجانی ونه ترکم بلکه فارسی رابایدبه هویت همه ایرانیان تبدیل کنیم.

  کاشت نام براهنی در کنار شاملو وگلشیری توهین بزرگی نه تنها به اندوست بلکه به بشریت است.
براهنی ممکن است منتقد ادبی خوبی باشد (به اعتقاد بسیاری)ولی شاعر ونویسنده نیست ولی خیلی ادعایش میشود.برویدقابله سرزمین من ورازهای سرزمین من(احتمالا ترکیه مقصودش است) را بخوانید تا شدت بیماری روانی وی دستگیرتان شود. این هم یکی از فجایع ارتکابی اش :

سگم بر درخت می شاشد و می رود

عصا به دست من نیز می روم

آنکه می گوید: اوم مانی پادمه هوم

بر هوا علامت می گذارد و می رود

من که می گویم: شانتیه شانتیه می روم

مَردُم یک بار که من مُردَم مُردَم

برنخواهم گشت

تنها نامم خواهد ماند

که تا ابد مو بر اندامِ زبان راست خواهد کرد

  آقای ایرانی عزیز،

من هرگز نگفته ام هرکسی تئوری مرا نپذیرد، شوونیست است و اتفاقا شما نباید هم به این راحتی یک تئوری انقلابی مثل آنچه من مطرح کرده ام را بپذیرید. من یک تئوری مطرح کرده ام و اتفاقا سالها پیش ابتدا در مورد ترکی آذربایجانی آنرا مطرح کردم که مقاله اش را هم اورده ام و از شما چه پنهان ترکها هم چندان استقبال گرمی از آن نکردند! اما من به این تئوری معتقدم و از مقایسه انگلیسی با زبانهای خودمان به این نتیجه رسیده ام. انگلیسی زبانی دموکراتیک است. متخصصین ادبیات انگلیسی در میان مردم رفته اند و تمام فنوتیک های زبان را استخراج کرده اند و در دیکشینری ها بخش مهمی به تلفظ روز مردم اختصاص دارد. املای قدیمی بعضی لغات انگلیسی نشان می دهد که آنها قبلا به گونه دیگری تلفظ می شدند و الا بعید است که کسی که اولین بار الفبا را ابداع می کند، آنرا برخلاف تلفظ لغت استفاده کند و کار خودش را سخت کند! اینها مسائلی است که باید بررسی و تحقیق شود ولی من از روی نشانه هایی که آورده ام از جمله روی آوردن نسل جوان به زبان عامیانه و فینگلیش می گویم که این بحران ساز است. البته زبان نابود نخواهد بلکه عقیم خواهد ماند. آیا پرسیده اید که چرا پس از شاملو، گلشیری، براهنی، ... دیگر نسل جدید نویسندگان بزرگ ظهور نمی کنند؟ من پاسخ قطعی را نمی دانم ولی همین دوگانگی زبان می تواند دلیل مهمی باشد.

  تصحیح: هزار سال زمان کافی برای اینکار بوده است،

  جناب آقای آیدین تبریزی

مسئله ای که شما به آن اشاره می کنید، متأسفانه یک تئوری پردازی بدون پشتوانه است. اینروزها در بین قومگرایان مُد شده است که تا به اشکالی برخورد می کنند آنرا به گردن زبان فارسی بیندازند، یکی می گوید فرهنگ مردسالاری تقصیر زبان فارسی است (و از اشعار جعلی فردوسی نمونه می آورد که گویا گفته است زن و اژدها هر دو در خاک به*)، یکی مثل آقای قابوسی افاضات می فرماید که اصولا علت العلل عقب افتادگی فرهنگی ما همین زبان فارسی است. حالا هم شما آمده اید و می گوئید اگر مردم ایران کتاب نمی خوانند تقصیر زبان فارسی است (البته با آن تفاسیری که خودتان می کنید و انتظار دارید ما باور کنیم که شما مشکلی با زبان فارسی ندارید). اینکه نگذاشته اند شما بزبان مادری خودتان خواندن و نوشتن یاد بگیرید، باعث تأسف است، ولی این تبعیض باعث نمی شود که من نوعی تئوریهای عجیب و غریب شما را قبول کنم (و اگر نکردم محکوم به شوینیسم بشوم). زبان فارسی بیشتر از هزار سال است که کمابیش به همین شکل نوشته می شود و به شکل دیگری حرف زده می شود. یعنی از همان روزگار غزنویان تا دوره مشروطه مردم یا باسوادانشان زبان فارسی را اینطوری می نوشتند و در خانه و مغازه یکجور دیگر حرف می زدند. اگر قرار بود این مسئله باعث انحطاط یا نابودی زبان فارسی بشود، مطمئن باشید هطاز سال زمان کافی برای اینکار بوده است، بخصوص که فارسی هیچوقت زبان قوم حاکم نبوده است که بگوییم با اعمال زور و پشتوانه مالی قوم حاکم از آن پاسداری شده.

  روشنفکران ایرانی دوران مشروطه چه در ایران و چه در قفقاز با همین زبان منویات خود خودشان را که در روزگار خودشان افکار بسیار مدرنی بودند، به توده مردم منتقل کردند و توانستند آنها را آگاه کنند. آیا فکر نمی کنید اگر این مشکل به آن شکلی که شما مطرح می کنید وجود داشت، حداقل در عصر روشنگری کسی یا کسانی به فکر رفع آن می افتادند؟ در دوره مشروطه که هنوز پهلویهای راسیست پانفارسیست باستانپرست روی کار نیامده بودند که بقول قومگرایان "زبان فارسی را بزور سرنیزه به مردم تحمیل کنند"!
مسئله این است که ما در ایران یک خط ممتد زبانی به طول بیشتر از هزار سال داریم که می شود گفت هیچ کشور دیگری حداقل در منطقه ما از این موهبت برخوردار نیست و همین مسئله خاری در چشم کسانی است که فکر می کنند با تئوری بافیهای عجیب و غریب در باره زبان فارسی تلافی تبعیضهای اعمال شده در حق زبان مادریشان را می توانند در بیاورند!
امیدوارم شما از آن دسته نباشید.

* من حاضرم یک جایزه اینترنتی به هر کسی بدهم که این شعر را در شاهنامه به من نشان بدهد!!!

  دفاع از زبان مادری فارسی
م- سحر گرامی
فردی مثل آقای آیدین تبریزی باید از افرادی چون شماها درس صداقت و ایرانپرستی یاد بگیرد و بجای اسم حتماً مستعار و حتماً پان ترکی "آیدین" اسم حتماً واقعی "ج" و بجای فامیل حتماً مستعاری که از مصادره ی کلمه ی "تبریز" با یک یای نسبت که یدک کش هویت قوم پرست و نژادگرای خویش نموده است فامیل حتماً واقعی "شب" را مینوشت. آقا یا خانم م-سحر نمیدانم آیا تا بحال به آقای کمال تبریزی – فیلمساز – هم در خصوص مصادره ی کلمه تبریز اعتراض نموده اید یا نه؟ اما چند کلمه ای هم با آقای آیدین خودمان حرف دارم : دوست عزیز اینها راست میگویند ما دایه ی مهربان تر از مادر نمیشویم بنابراین چه بهتر که با بچه ی مردم کاری نداشته و آنرا به مادرش سپرده و به بچه ی خودمان بچسبیم . ضمناً همانطور که در جمهوری اسلامی ایران هر کسی بخواهد در زمینه سیاسی فعالیت کند باید التزام عملی خود را به ولایت مطلقه ی فقیه نشان دهد، صحبت از زبان فارسی و مسایل ملی ایران نیز دارای پیش شرط "اعتقاد به ولایت مطلقه ی زبان فارسی" بوده و هر گونه صحبت از زبان ترکی بمنزله ی " فارسی ستیزی و ایران ستیزی" تلقی میشود فلذا آنهایی میتوانند در این زمینه اظهار نظر نمایند که سابقه ی سوء در این خصوص نداشته و خودی باشند . افراد غیر خودی تنها در صورتیکه جلوتر از خودیها بدوند مورد پذیرش واقع میشوند. موفق باشید

  (ادامه 1) اما آنچه که من در این مقاله مطرح کرده ام اصلا ارتباطی با قدرت و ضعف زبان فارسی ندارد و من اصلا ادعا نکرده ام که زبان فارسی ذاتا دچار اشکال است. بلکه مشکل اساسی آنجاست که دید باستانپرستانه در ادبیات فارسی هم نفوذ کرده و حاضر نیست این واقعیت را بپذیرد که زبان فارسی هم مثل تمام زبانهای دیگر دنیا در طول زمان تغییر یافته و نو شده است. این دید باستان پرستانه می خواهد به زور بگوید که زبان فارسی امروز هیچ تفاوتی با زبان فارسی زمان سعدی نکرده و اگر هم تفاوتی در زبان مردم فارس زبان امروز رخ داده باید آن را به عقب برگرداند! زبان فارسی امروز حتی از نظر نحوه صرف افعال هم با زبان دوران سعدی فرق دارد و این کاملا طبیعی است. کدام زبان است که هزار سال بدون تغییر مانده باشد!؟ تفاوت زبان امروز فارسی با زبان دوران سعدی تنها در گویش و نحوه تلفظ هاست و از لحاظ زبان شناسی تمام گویش های یک زبان هم ارزند و هیچ گویشی بر دیگری برتری ندارند. بنابراین در انتخاب گویش معیار زبان باید به جای نگاه نوستالژی گونه به ادبیات کهن، گویش متداول امروزی را به عنوان گویش معیار و رسمی انتخاب کرد تا احساس دوگانگی در زبان رسمی ایجاد نشود.

  (ادامه 2)این کاری است که در تمام دنیا انجام شده و اصلا هم باعث نشده که ادبیات کهن ملتها نابود شود. ادبیات کتابی فارسی نتوانسته به زبان روزمره مردم تبدیل شده و در رسانه هایی مثل رادیو و تلویزویون همه گیر شود و تنها به برنامه های بسیار جدی و رسمی محدود شده است. شاید یکی از دلایل عمده کم توجهی مردم ایران به کتاب و کتاب خوانی و این که فرهنگ ما فرهنگی شفاهی باقی مانده و به فرهنگ کتبی تبدیل نشده، همین احساس بیگانگی با زبان کتابی فارسی باشد. چون مردم با این زبان احساس صمیمیت نمی کنند. مردم شعرهای حافظ و سعدی را دوست دارند ولی نمی خواهند مثل آنها حرف بزنند و شعر بگویند! نیمایوشیج اولین موج نوگرایی در شعر را ایجاد کرد و موج بعدی مطمئنا با بازگشت به گویش امروزی فارسی آغاز خواهد شد. ادبیات کهن را هم می توان در کنار ادبیات امروزی تدریس کرد ولی لزومی ندارد آن را به زبان امروزی تحمیل کرد. چون حوزه زبان و فرهنگ خصوصی ترین حوزه مردم است و در این حوزه اجبار و تحمیل کارساز نخواهد بود.

  آقای م.سحر گرامی،

واقعا حیف عمر نیست که شما صرف کرده اید تا مرا با واژه های تان بنوازید، به جای آنکه به شبهاتی که من از روی نادانی و جهالت مطرح کرده ام پاسخ بدهید!؟ مطمئن باشید ضدپانترکهای حاضر در این سایت در این زمینه خیلی از شما استادترند! از شما که ادیب و دانشمند زبان فارسی هستید بیشتر از اینها انتظار است. اگر حرفهای من بی منطق است، شما با استدلالهای منطقی تان سوء تفاهمها و شبهه ها ایجاد شده در ذهن من و "بسیاری از اذهان مستعد و ساده اندیش و در میان بسیاری از ایرانیان بی اطلاع یا کم سواد ،" را راهنمایی بفرمایید تا از گمراهی و جهالت خارج شویم. آیا این که بگویید من" دچار گرفتاری های پاتولوژیک و تسخیر شدهء هنر بلاهت یا دلباخته به ایدئولوژی های بیگانه گرایی از نوع پان عربیسم یا پان تورکسیم" هستم، آن سوء تفاهمها و شبهه های ایجاد شده توسط نوشته فوق برطرف خواهد شد؟! ما مردمانی استبداد زده ایم و این فقط سیاستمداران ما نیستند که مستبدند، بلکه ادیبان، روشنفکران، هنرمندان، باستان شناسان و... ما هم مستبدند! آنها تحمل نظر متفاوت را ندارند. حال فرض کنیم من دشمن زبان و ادبیات فارسی هستم و با این نوشته خواسته ام آن را نابود کنم، شما بیایید به شبهات من پاسخ دهید و از زبان فارسی دفاع کنید. از دشمنی مثل من بیشتر از این نمی شود انتظار داشت، شما که داعیه طرفداری دارید، بیایید و با منطق به سئوالات مطرح شده پاسخ دهید. اما شما خوب می دانید که من بر روی دوگانگی بزرگی بین زبان نوشتاری و گفتاری فارسی امروز انگشت گذاشته ام و همین شما را برآشفته است. ولی بیماری را باید درمان کرد و نه اینکه آن را انکار کرد.

  خواهش از خوانندهء گرامی
لطفاً خواندن این یادداشت های مرا که به علت فنی در 4 بخش فرستاده شده است
از پائین به بالا بخوانید
با سپاس

  آری ملت ایران همواره برخوردار از هنر و فرهنگ و اندیشه و قلم و قدم فرزندان خود در آذربایجانی ست که در طول تاریخ و به ویژه در این یکصد و پنجاه سال اخیر برای همهء ایرانیان سراسر این سرزمین گرامی تر از جان بوده است و هست و خواهد بود. بنا بر این کسانی که دچار گرفتاری های پاتولوژیک اند یا تسخیر شدهء هنر بلاهت یا دلباخته به ایدئولوژی های بیگانه گرایی از نوع پان عربیسم یا پان تورکسیم هستند بهتر است بروند خود را باشند ، و اگر میتوانند در علاج خود کوشند و به دامن ملت ایران باز گردند و همدوش با برادران و خواهران خود در سراسر ایران برای آزادی و دموکراسی بکوشند و خواست های زبانی و قومی و فولکلوریک برحق خود را هم در سایهء آزادی و دموکراسی در ایران جستجو کنند.
بهانه های بی پایه و ناسالم را رها کنند ، فدرالیسم و حقوق بشر و لالایی در گهواره را بهانهءای برای پیش بردن اهداف و انگیزه های بیگانگان در ایران نسازند و یادشان باشد که زبان فارسی (ونه فارس و نه فارس زبان)دشمن هیچیک از ایرانیان نیست. یک دارائی مشترک است که محمل تمدنی ست بزرگ که ما ایرانیان (از هرمنطقه ای که باشیم ) آن را به میراث برده ایم و باید در حفظ آن بکوشیم . زیرا پدران همهء ما (از هرمنطقه که بوده اند) در آفرینش و توسعه و شکوفایی شکوهمند آن نقش داشته اندو احدی حق ندارد به میراث آنان اهانتی کندکه اگر کند ایرانی نیست ، یا آنرا وسیلهء داد و ستد های حقیر ایدئولوژیک و سیاسی و استراتژیک با بیگانگان و دشمنان تاریخی ایران سازد .تمام
م.سحر

  فقط به این آقای مستعار می گویم که شما نگران زبان فارسی نباشید. این زبان ملی و مشترک و سراسری به دلسوزی دایه های مهربان تر از مادری مثل شما نیاز ندارد. ایران و زبان فارسی انسان های شریف و دانا و فاضل و حق شناس در همین خطهء آذربایجان آنقدرها دارد که به وجودوکلای تسخیری از نوع شما و استادانتان همچون زهتاب و هیئت و پورپیرار و اخیراً رضابراهنی نیازی ندارد.
زبان فارسی به عنوان یکی از شکوهمند ترین عناصر وحدت آفرین و ضامن یکتایی ملی ایرانیان و محمل مدنیت و فرهنگ ایرانی وضامن یکپارچگی کشور ، مدافعینی همچون محمد علی موحد ، یکی از بهترین نثرنویسان معاصر , ساعدی بزرگترین نمایشنامه نویس معاصر ، شهریار و حسین منزوی ، بهترین غزلسرایان معاصر فارسی و دکتر حسین انوری برجسته ترین فرهنگنامه نویس فارسی پس از دهخدا و معین و بسیاری ازمردان و زنان باهرهنگ دیگر را از خطهء آذربایجان دارد و از همت و توانایی آنان برخوردار و به عِرق میهنی و شرافت وطن دوستی انان پشتگرم است و خواهد بود

  . امابدبختی اینجاست که اگر صاحبان اینگونه افکار قوم گرا و نژاد پرست به حال خود رها شوند و به نام مظلومیت زبانی و فرهنگی یا به نام آزادی و دموکراسی میدان به آنها سپرده شود متأسفانه در بسیاری از اذهان مستعد و ساده اندیش و در میان بسیاری از ایرانیان بی اطلاع یا کم سواد ، سوء تفاهمها و شبهه ها ایجاد خواهند کرد کما اینکه پدران فکری این قبیل افراد یعنی کسانی مثل جواد هیأت (که به قول ساعدی در زمان حکومت سابق با ساواک همکار بوده است و در این دوره که بیضهء اسلام انچنان متورم شده وروی ایران و بخشی از جهان افتاده که نفس را بر اهل ا یران بسته است پزشک خاص ولی فقیه است و بیش از بیست و پنج شش سال است از «آزادی اسلامی" اهدایی امنیت خانه رژیم وکرامت ویژهء شیخ ِ خامنه برای پراکندن بذر تحریکات قومی و نژادی در ایران برخورداراست) یا یک موجود شرّی به نام ناصر پورپیرار (که دستپروردهء روسها بوده و سال ها وردست نورالدین کیانوری و سپس به عنوان مأمور فکری و مورخ فرمایشی برای تحریف تاریخ و تدوین ایدئولوژی نفرت و شکاف قومی و فروپاشی ملت ایران مسخدم سازمان امنیت آخوندها بوده است) خود این آقای مستعار و بسیار آدم های قوم پرست و تنگ نظر و کینه توز و نفرت طلب را به دام انداخته و از راه به در برده اند.
نمی خواهم بیش از این مطلب را طولانی کنم

  این جناب «آیدین" مستعاری که کلمهء تبریز راهمراه با یک یای نسبت مصادره و یدک کش هویت قوم پرست و نژاد گرای پان تورک خویش کرده است
چنان که از کوشش های بلا وقفه و «حرفه ای و تمام وقت" او بر می آید، گویا هیچ هدف و کار دیگری در جهان به جز ستیزه و عناد با زبان ملی و مشترک و سراسری ایران یعنی زبان فارسی ندارد.و پیداست که فارسی ستیزی و کین و پیکار با زبان فرهنگ و مدنیت هزارره ای ملت ایران را هیچ نام دیگری جز ایران ستیزی و دشمنی با ایران نمی توان نامید. من این شخص مستعار را نمی شناسم اما مدت های مدیدی ست که آرام ناپذیری او را که قطعا حاصل یک گرفتاری پاتولوژیک یا سرسپردگی ایدئولوژیک یا سیاسی ست در نفرت پراکنی و کین توزی به زبان فارسی اینجا و آنجا دیده ام و از آنجا که حرف ها آنچنان سست و بی منطقند که مخاطب را از هرگونه پاسخی بی نیاز می کنند، انگیزه ای برای پاسخ به آنها درخود نیافته بوده ام .

  برای همین است که پیام شما با این نوع قبیل حرفهای چپگرایانه و نژادگرایانه بیتعارفی پایان میابد:
« هیچیک از ملیتهای ایرانی ، با ایران و ملت و زبان فارس دشمنی ندارند ، تنها بدنبال تساوی حقوق بین همه ملیتها و برسمیت شناخته شدن زبان و فرهنگ آنها است". اول اینکه من نمیدانم شما از کجا رهبر و معاون به اصطلاح «ملیتهای" ایرانی شدید. و دوم افرادی مانند شما اتفاقا با زبان فارسی دشمنی دارند و برای همه روشن است. سوم بنده هرچه از تهرانم ولی اجدادمان از شهرستانهایی هستند که زبان اصلیش فارسی-دری نیست بلکه یکی دیگر از زبانهای وابسته است. من خود را دارای قومیت و هویت و تاریخ و اسطوره و فرهنگ ایرانی میدانم.
چهارم در ایران زبان فارسی همیشه زبان مشترک و رسمی خواهد بود ضمن اینکه بایست به گویشوران زبانهای دیگر نیز اجازه داد که در کنار زبان مشترک و همگانی فارسی، زبان قومی خود را نیز پرورش دهند که البته چنانکه نشان دادم، زبان فارسی به طور دموکراتیک در انقلاب مشروطه رسمی گردید و عناد هم با زبان ترکی از سوی روشنفکران آذربایجان براساس روبرویی با پان ترکیستم قفقاز و ترکیه پیش آمد. در رابطه با دوران ایلخانیان نیز، کتابی بسیار مهم به نام سفینه تبریز دارد شهرت جهانی میبابد و امیدوارم اندییشمندان ایرانی بیشتر به این کتاب توجه کنند. در رابطه با شیعه شدن یکی از سلاطین ایلخانانیان نیز اسناد فروان وجود دارد و نیازی نیست که به معماری درب و داغون سلطانیه نگریست که هرکسی تفسیر نادرست کند! هر معماری پس از هفتصدسال فرسوده خواهد شد و کسی نمیرود شیعه بودن یا نبودن یک سلطان ایلخانی را در رابطه با یک گنبد هفتصدسال (که خدا میداند چه بلاهایی در هفتصد سال برسرش آمده) پیدا کند.
در نهایت گذر زمان خواهد نشان داد که آیا اهالی آذربایجان ایران در آینده غالبا پورپیراریست/زهتابیست میشوند یا باهوشترتند!.

  حالا شما میتوانید بگویید اینها را کلیمیها جعل کردند. من فکر کنم برای ریشه-یابی این بیماری که چرا برخی از هموطنان ترکزبان ما به سوی پورپیرار میگروند (یعنی درصد بالایی از پیروان پورپیرار را تشکیل میدهند) برمیگردد به یک ماجرای دیگر. برای شما تاریخ ماد و هخامنشیان و پیشین اسلام یا ادبیات فارسی و شاهناه و غیره چندان به دلایل نژادگرایانه خوشایند نیست و ناچار یا مانند جمهوری آذربایجان افرادی مانند بابک خرمدین یا حتی نظامی (که برای ترک معرفی کردن این شاعر سرمایه کلانی میریزند و مجسمه میسازند) را تورک بایست معرفی کرد یا اگر نمیشود، بایست وجود آنها را انکار کرد یا چهره آنها را خراب کرد (کورش کبیر). درست همین کار را جمهوری آذربایجان میکوشد با تاریخ ارمنیان انجام دهد و نویسندگان فراوانی در ترکیه همین کارها میکوشیدند (شاید هنوز هم بکنند) در رابطه با فرهنگ یونان انجام بدهند و حتی برخی ادعای ترک بودن هومر را نیز کردند.

  در ضمن کتاب پیرنیا هیچ جا تا آنجا که میدانم اشکانیان را ترک –تبار بخواند ضمن اینکه تاریخ پیرنیا کتابیست بسیار کهن. در هر حال در علم کنونی ما از اشکانیان هزارانها سند داریم، که مهمترینشان همان اسناد نسا هستند. از زبان پارثی مانوی هم اسناد کافی وجود دارد و به طوری کلی اشکانیان(پارثها) را جزو اقوام ایرانی-تبار میدانند. زهتابی هم هیچ نوآوری نکرده است و تنها حرفهای تاریخنگاران افراطی ترکیه و باکو را به آذربایجان ایران آورده است و حتی سخنهای دیاکونوف را جعل کرده است. ضمن اینکه دیاکونوف چندین بار بر ایرانی-تبار بودن مادها و اشکانیان و اسکیها و غیره اعتراف میکند، زهتابی این موضوع را نادیده گرفته است. اما به نظرم همین که شما از زهتابی رفتید به سوی پورپیرار یعنی از چاهی به چاه دیگر افتادید. میخواهم بگویم از چاله به چاه افتادید ولی راستش هردوتاش یکی هست. شما با تاریخ شناخته شده و پرداخته شده جهان مشکل دارید. راستش من نمیدانم شما واقعا به داده-های پورپیرار باور دارید یا نه. ولی اگر واقعا اینچنین باشد، من تنها میتوانم بگویم که مایه تاسف است. در رابطه با ساسانیان صدها و هزارانها نوشته و سکه و منبع تاریخی وجود دارد. از مصر تا چین. چندوقت پیش جای شما خالی، در یکی از شهرهای بزرگ آمریکا رفتم به نمایشگاه هنر ساسانیان و بسیار هم لذت بردم.

  برخلاف آنچه شما میگویید من اعتقاد دارم که سیاست ترکیه و جمهوری آذربایجان بر مبنای پان ترکیسم دراز مدت است که اول از طریق فرهنگی آغاز میشود و در شرایط مناسب، آن را به اتحادیه سیاسی تبدیل خواهند کرد. دکتر احمدی خوب این موضوع را شرح داده است:
http://www.azargoshnasp.net/recent_history/pan_turkist_philosophy/khetneh.htm
اما در رابطه با جمهوری آذربایجان، ماجرای بابک خرمدین اصلا تا هشتاد سال پیش مطرح نبود. ولی با کارآمدن شوروی، بابک خرمدین و کلا قیام مزدکیها بسیار با دیدگاه-های چپی و کمونیسی شباهتهایی دارد. شورویها برای اینکه آذربایجانیهای قفقاز را از اسلام دوری دهند، شخصی مانند بابک خرمدین را اول تورک-آذری و سپس ضد عرب و ضد ایران معرفی کردند و سپس اسطوره-ای ساختند بر اساس اینکه بابک (و آذریها) و گرجیها و ارمنیها برضد اعراب و ایرانیان و اسلام میجنگیدند. کلا تاریخنگاری جمهوری آذربایجانی بسیاریش براساس دوران شوروی است.

  آقای ساوالان
با سلام مجدد. ببینید ترکیه ماجرای پیچیده ای است ولی ارتش دولت ترکیه و در کل سیاست خارجه در دست گروه-های راست و ژنرالها است و سیاست خارجی ترکیه نیز بر پایه پان ترکیسم است. یادتان هست در دوران اربکان (نامش را نمیدانم چگونه به خط فارسی مینویسند) اولین سفر خارجی به ایران انجام گرفت و روابط بین ایران و ترکیه داشت گرم میشد. اما در دوران اردوغان، اسلامگرایان بایستی خیلی بیشتر مراقب باشند، و برای همین اولین سفر به آمریکا انجام گرفت. همچنین روابط تناتنگ نظامی و اقتصادی ترکیه با اسرائیل نشانگر آنست که همان سیاست خارجی در دست گروه-های خاص است. همانطور که شما میبینید، در آمریکا هم سیاست خارجی در دست گرو-های اسرائیلی است و خود محمدرضاشاه هم ایران میدانست و بسیاری از مردم آمریکا هم دارند به این نکته پی میبرند.
در ترکیه البته طیف دیگری وجود دارد که اسلامگرایان هستند و من اتفاقا در آمریکا چندتا از این نوع افراد را در دوران دانشگاهی حدود 6 سال پیش میشناختم و قبول دارم که آنها پان ترکیست نیستند. ولی سیاست نسبی ترکیه در قبال ارمنیان و کردها و ایران و یونان ..بر مبنی پان ترکیسم است. مال جمهوری آذربایجان هم تنها لازم است به چند سفارتخانه رسمی آنها سر بزنیم و من یک نمونه آن را آوردم. آنها حتی مادها و زردشت و سلسله آکادی و غیره را ترک کردند. افرادی در آمریکا از جمهوری آذربایجان با تنگترین روابط با اسرائیل (امثال برندا شیفرها) سعی میکنند که آذربایجانیهای ایرانی ساکن آمریکا را جزو خود کنند و به سوی ایرانستیزی و ایرانگریزی تشویق کنند.

  آقای ایرانخواه
اینکه یک ادعای پوچ و بی اساس را مبنا قرار داده و در باره شخص یا سیستم سیاسی قضاوت کنیم ، چیزی جز عقده و نفرت را ثابت نمیکند . اینکه دولت آذربایجان و ترکیه با اسرائیل روابط نزدیک دارند ، چیزی نیست که بتوان کتمان کرد . اما آنچه را که شما باید ثابت کنید افکار «پانترکیستی" آن دولتهاست . دولت حاکم ترکیه در نقطه مقابل ملی گرایان قرار گرفته و همه روزه شاهد کشمکش های آنها هستیم . دنیز بایکال رهبر جزب ملی گرای ترکیه و سایر ملی گراها در روزهای که مساله آزادی حجاب برای دانشجویان دخترمطرح است ، دولت اردوغان را متهم نموده که قصد دارد سیستم لائیک را از بین برده و سیستمی نظیر جمهوری اسلامی برقرار کند . جمهوری آذربایجان نیز هنوز درگیر سرزمینهای اشغالی خود بدست داشناک های ارمنی است . اصولاً دوران «پان ترکیسم" و هر پان دیگر گذشته است و من یقین میدانم که شما این مساله را بهتر از من میدانید اما بر اساس آرمانهای باستانگرایانه خود نمیخواهید قبول کنید . اگر با زبان ترکی آشنایی داشته باشید و به بحث های تاریخی تلویزیونهای «جمهوری آذربایجان" یکی دوبار نگاه کنید ، خواهید فهمید که آنها باصطلاح تاریخ باستانی!! ایران را خیلی محکمتر از شما چسبیده اند . در باره باصطلاح مبارزات ضد عربی «بابک" فیلم ساخته اند . طغرل سلجوقی!! را قهرمان میشناسند .

  (2)
مرحوم «محمدتقی زهتابی" دوجلد کتاب قطور «تاریخ دیرین ترک های ایران" را بر همان مبانی نوشته و حتی با استناد به کتاب تاریخ ایران «پیرنیا" اشکانیان را «ترک"!! نامیده است . زرتشت بی نشان را هم ترک نامیده اند و می نامند اما حقیقت چیز دیگری است . من قبل از آنکه با آثار پورپیرار آشنا شده باشم ، با آثاری مانند کتابهای پروفسور زهتابی آشنا شده بودم . تصادفاً نوشته های آنها بیشتر با تمایلات ملی سازگار داشته و دارند ولی من بدنبال حقیقت بوده و هستم . خلاصه کرده باشم که «یهود" نه تنها تاریخ ایران ، بلکه تاریخ منطقه را مخدوش کرده و حتی در تاریخ جهان تاثیر گذارده است . همین در همین جمهوری اسلامی ، در شهر «باشت" سال گذشته مجسمه «آریوبرزن" را نصب نموده اند که جز اسمی در کتابهای تاریخ ایران ، کوچکترین نشانی ندارد . یعنی اساساً از هخامنشیان بعداز خشایارشا و سلسله های اشکانی و ساسانی حتی یک سنجاق سر نشانه مادی وجود ندارد . وقتی پورپیرار اثبات میکند که سلجوقیان و غزنویان سایر سلسله های «ترک" واقعیت تاریخی ندارند ، در حقیقت آب سردی است که بر روی آتش تمایلات ملی ریخته میشود . ملی گرایانی که افتخارشان این بوده که بعداز اسلام هزار سال بر ایران حکومت کرده اند و آنها بوده اند زبان فارسی را ترویج نموده اند ، اکنون با مواجهه با یافته های تاریخی پورپیرار همه آن افتخارات کذایی را به سطل آشغال می ریزند .

  (3)
آیا بنظر شما که خود از ملی گرایان هستید پذیرش نظرات پورپیرار آسانتر و گواراتر است یا همان تاریخی که تا به امروز به خورد ما داده اند ؟ شما مرتب بنده و امثال بنده را به «ایرانی ستیزی" متهم میکنید . آیا برای این ادعای خود دلیلی هم جز پذیرش واقعیات تاریخی دارید ؟
آقای ایرانخواه ، اینکه «یارشاطر" نظرات(از نظر شما اراجیف) پورپیرار را نمی پذیرید نه تنها من ، بلکه پورپیرار هم شکی ندارد و دلیلش هم انتشار همان اراجیف ایرانیکا است . آن نامه هم واقعیت دارد و کپی آن موجود است و البته منباب اهداء کتاب تشکر نموده اما در مورد محتوی آنها نیز نظر داده است و متن نامه کاملاً شفاف و غیرقابل تفسیر است .
اگر سری به وبلاگ آقای پورپیرار بزنید بدون نیاز به خواندن متن و تنها با مشاهده تصویر به حقه بازیهای انجام شده در گنبد سلطانیه و برج معروف به برج طغرل پی خواهید برد . برج طغرل بنا بر عکسی که «سوروکین" گرفته است بنایی است مستطیلی ام در زمان ناصرالدین شاه که اصلاً صحبت از تعمیرات آثار باستانی نبوده آنجا را تعمیر! کرده اند و به برجی استوانه ای ! تبدیل شده است . آیا این قبیل حقه بازیها بدون هدف و برنامه مشخص بوده ؟ چرا امروزه نیز کسی در باره این دستبردگی ها به آثار باستانی اعتراضی ننموده است ؟

  (4)
با وجود اینکه مدعی هستند الجایتو از تشیع به سنی دگردیسی کرده و حتی احتمال میدهند که از اسلام برگشته باشد ، همین امروز بنای سلطانیه را عکس های قبل از تعمیرات آن موجود است با کاشی! هایی مزین به شعائر شیعه میکنند ؟ از اطاله کلام پوزش می طلبم و به شما اطمینان میدهم هیچیک از ملیتهای ایرانی ، با ایران و ملت و زبان فارس دشمنی ندارند ، تنها بدنبال تساوی حقوق بین همه ملیتها و برسمیت شناخته شدن زبان و فرهنگ آنها است و کاری هم با دولتهای ترکیه و آذربایجان ندارند و تنها ملتهای ترک را در همه جای دنیا و از جمله ترکیه و آذربایجان ، برادران و خواهران خود میدانند . البته برخی تندروی ها وجود دارد که امری کاملاً طبیعی است و آنچه مهم است ، جو غالب بر فعالیتهای ملی ، خصوصاً آذربایجان همان است که عرض شد .

  آقای ساوالان
اتفاقا من جناب یارشاطر را نیز یک بار دیده ام و باور کنید به هیچ کدام از اراجیف پورپیرار باور ندارد. اگر آن نامه واقعیت داشته باشد (که اصلا روشن نیست)، تنها بخاطر اینکه کتابی به او هدیه شده است سپاسگزاری کرده است. اینکه تاریخ ایران همیشه نیاز به بازنگری هست، درست. ولی این تفسیر تاریخ است و نه اصل خود ماجرا. یعنی تفسیر دوره ساسانیان فرق دارد با اینکه یک دیوانه بگوید که سلسله ساسانیان را یهودیها جعل کردند. مطئمن باشید آقای یارشاطر که خودش از بهائیان یهودی-تبار است هرگز خریدار چرت پرت ضدیهودی پورپیرار نخواهد بود.
بله دانشگاه هارواد متعلق به ما و امثال پورپیرار بیدیپلم برای پان ترکیستهای فاقد فرهنگ و تمدن. البته خارج از ایران، میبینم که کشوری که حتی نامش جعلی است (جمهوری قلابی آذربایجان)، حتی زردشت را ترک میشمرد. یا شاعر بزرگ ایرانیان و ستاره پارسیگوی یعنی نظامی گنجوی ایرانی-تبار را میخواهد به ادبیات تورک صادر کند. نه عزیزم همه این عقده-های شما و آیدین و کاوه تورکستانی و امثالهم به زبان فارسی و تمدن دیرینه ایرانی تنها براساس عقده است.
در ضمن من به شما توصیه میکنم که به دانشگاه هارواد پیغام بفرستید:
http://www.fas.harvard.edu/iranian/
اگر مشکل دارید من هم کمکتان میکنم:
Look sir, Pourpirar who does not have diploma says Jews madeup the Old Persian language. So please stop teaching it. Yachaghchin Poorpiraar-Oglu
Aooooooooooooooooooooooow
(مانند یک گرگ خاکستری)

  خود سعدی در مورد کتاب گلستان و بوستان کلی تعریف و تمجید گفته است. چرا؟ اگر زبان سعدی زبان عامیانه مردمان همان زمان بود و مردم وقتی به بقالی میرفتند از جملاتی مشابه سعدی می آوردند چرا بسراید؛
گل همین پنج روز و شش باشد واین گلستان همیشه خوش باشد؟
دلیلش این است که سعدی آن زمان هم به زبان مکالمه روزمره مردم زمان خویش نمیسرود بلکه به زبان ادبیات میسرود و می نوشت. اگر به گفته آقای آیدین از این رو که ماهم زبان روزمره مان با زبات گلستان تفاوت دارد پس گلستان مرده است، نتیجه باید گرفت که گلستان از همان آغاز که به زبان مکالمه مردم کوچه و بازار نبوده است مرده بوده! از نظر من گلستان زنده است چرا که دیپلمه ایرانی آنرا بسادگی می فهمد. اما دیپلمه انگلیسی یا عثمانی زبان ادبیات قدیم خود را نمی فهمد. بسیاری از جملات سعدی حتا مشکلهایش در جملات نوشتاری و مقالات امروز کاربرد دارد اما اگر انگلیسی زبان یا ترک ترکیه بخواهد به تقلید از نویسنده ایرانی از ادبیات هفتصد سال پیش خود سود ببرد نمیتواند زیرا که عامه مردم و حتا تحصیلکردگان آن را نمی فهمند. از این رو میتوان گفت زبان فارسی قدیم هنوز زنده است اما زبان عثمانی و انگلیسی قدیم مرده اند. اینها را ترکها به معنی تحقیر زبان شان نگیرند. این یک واقعیت است همانگونه که گفتار شما در مورد کمبودهای زبان فارسی ممکن است درست باشد. بهرحال این بحثها هیچ ربطی به سیاست و هیچ ربطی به آزادی بیان ندارد تنها عقده ای هایی نظیر ساولان دشمن ایران را شاد می کند و دق دلی اش را خالی می کند.

  من نمی دانم چرا در این سایت تمام بحث ها در نهایت به بحث شیرین! پورپیرار منتهی می شود. من یکی از معضلاتی را که زبان فارسی امروزی با آن دست به گریبان است نوشته ام و امیدوار بودم که اهمیت این موضوع حداقل نظر عده ای صاحبنظر را جلب کند تا به دنبال راه چاره باشند. من هیچ مشکلی با زبان کتابی ندارم و اتفاقا جز معدود کسانی هستم که کاملا کتابی می نویسم هم در مقالات هم در کامنتهایم چون زبان فارسی در هر حال زبان دوم من است که آن را ازکتابها آموخته ام. اما با خواندن مقاله آقای کردی متوجه وجود یک دوگانگی در زبان فارسی شدم و خواستم آنرا با خوانندگان در میان بگذارم با این هدف که یکی از صاحبنظران زبانشناسی این ایده را بگیرد و بر روی آن کار کند. برای اینکه بهتر درک کنیم که نشانه های این بحران دوگانگی چیست فقط باید به این موضوع فکر کرد که برخلاف تمام کشورهای دنیا، در ایران هیچ یک از برنامه های تلویزیونی، سریالها، ترانه ها ... به زبان رسمی فارسی (کتابی) تهیه نمی شود و عملا لهجه تهرانی به عنوان گویش معیار استفاده می شود و این گویش تفاوتهای فاحشی با زبان رسمی دارد حتی در نحوه صرف افعال. آقای ایرانخواه گفته اند که زبان ادبی خشک و بی روح نیست. این وقتی درست است که به زبان رسمی ترانه های روز، سریالها و فیلمهای تلویویزیونی تهیه شود و برای جوانان الگوسازی کند ولی وقتی همه اینها به لهجه تهرانی است، و زبان رسمی تنها در برنامه های خشک و بی روحی چون اخبار سیاسی بکار برده می شود، بصورت طبیعی زبان رسمی احساس خشک و بی روح بودن را تداعی خواهد کرد. برای ازبین بردن این تناقض یا باید گویش کتابی را در همه رسانه ها اجباری کرد که بنظر غیرممکن می آید و یا زبان رسمی را به لهجه تهرانی نزدیک کرد که باز چندان آسان نیست. من دیگر این بحث را ادامه نمی دهم و امیدوارم صاحبنظران متوجه اهمیت موضوع شوند و به صورت علمی این موضوع را پیگیری کنند.

  آقای ساوالان تناقضی در کار نیست.
پان ترکیستها و دولت ترکیه و آران قفقاز، یعنی پان ترکیستهای که قدرت واقعی امروز در دست دارند بهترین متحدان کشور اسرائیل در منطقه هستند. اما در ایران، پان ترکیستها به هر نویسنده که به تمدن و فرهنگ ایران توهین کند برایشان بسنده است و مایه خشنودی. و با شرایط خاصی که در ایران هستند، ناچار هستند پشت شعارهای ضداسرائیلی، ایرانستیزی خود را گسترش دهند. اینکه دولت اسرائیل بهترین دوست ترکیه و آران قفقاز در منطقه هست برای همه واضح است. پورپیرار را اصولا پان ترکیست حساب نمیکنم(و این نوع بیمارهای تاریخ نویس در هر کشوری هست که دچار پارانویا هستند) ولی آنچه مینویسد به طمع پان ترکیستها میچسبد.

  آقای ایرانخواه
اولاً نامه مورد اشاره من ، «نامه ادعا شده" نیست ف اگر مایل باشید اعلام کنید کپی نامه را برایتان ارسال کنم . ثانیاً مثل اینکه متن نامه «احسان یارشاطر" را درست نخوانده اید . اگر هم خوانده باشید در روز روشن و پیش چشم همه خلاف واقع میگویید .اگر ایشان کتاب پورپیرار را نخوانده است ، از کجا میداند « این کتاب مسائلی را روشن کرده است که دانشمندان سلف مورد دقت کافی قرار نداده اند." ؟ (در باره کتاب مگر این پنج روزه )
همچنین اگر کتاب «دوازده قرن سکوت" را نخوانده از کجا میداند :« این کتاب مسائلی را روشن کرده است که دانشمندان سلف مورد دقت کافی قرار نداده اند." ؟
تصادفاً استاد پورپیرار هم در اعتراض به معلق بازی ها میگوید : «. باید از او پرسید اگر اعتقادش به لزوم بازنگری در تاریخ و ادب ایران جدی است، پس چرا پیش از این بازنگری مجلدات دانش نامه ی ایرانیکا را بیرون می فرستد و بد تر از آن چرا اکنون که در جای آن فرضیات بی ارزش پیشین، عملا و عمیقا تاریخ و ادبیات ایران بازنگری می شود، در جای قدر شناسی و سپاس، به چنین اداهای بوزینه واری متوسل اند؟!!"

  جناب ایرانخواه ظاهراً در تضاد عمیقی گرفتار شده اید . از یک طرف بقول خودتان «پان ترک"ها را پیرو پورپیرار و اسرائیل !؟میخوانید و از طرف دیگر بارها و بارها پورپیرار را به ضدیت با «یهود" متهم کرده اید . همچنین از یک طرف ادعا میکنید «تنها کسانی که اراجیف وی را همواره بلغور میکنند پان ترکیستها هستند." بلافاصله میفرمایید :« خود پان ترکیستها با پیوندی که با اسرائیل دارند، پس از کتاب اول وی دلسرد شدند."!!!
من که گمان میکنم خودتان هم نمیدانید چه میگویید . انتخاب موضوع پژوهش را هم به خودم واگذار بفرمایید!! در مورد دانشگاه بسیار معتبر هاروارد هم بعرض میرسد مطالعه مجعولات دانشگاه شیکاگو برای هفت پشت مان بس است . آنها و اراجیف سایت گشنه اسب بیشتر به مذاق «پان ایرانیست" ها سازگار هستند نه «پان ترکیست"ها!!!!!!!! خداوند مسلمین جهان را از شر شیاطین در امان بدارد .

  اسم کچل زلفعلی، اسم نابینا عینعلی، اسم دشمن ایرن هم "ایراندوست"! همه چیز بر عکس شده!!

  چه کسانی به نظر من ایرانی نیستند؟

افرادی که به زبان مشترک ایرانیان توهین میکنند. تاریخ کشورمان را تحریف میکنند. به تاریخ ایران باستان فحش میدهند. کتاب فارسی میسوزانند. با اقوام مجاور مانند تالش و کرد و ارمنی و پارسی و غیره دشمنی میورزند. زوزه-های گرگی در ِمی آورند. بازیچه ترکیه و آران قفقاز هستند. بزرگان ایرانی را میخواهند با دروغ به تمدن تورکان صادر کنند. به دروغ ایران را سرزمین ترکان از هفت هزار سال پیش میدانند. اندیشه های پان ترکیستی و ایرانستیزی ترکیه و آران را در ایران میان جوانان آذربایجان ترویج میدهند. شما و کاوه و آیدین و ساوالان جزو این گروه هستید و خود را از حوزه تمدن ایرانی خارج کردید.

  آقای رضا شما در مظلوم نمایی ماهر هستید. همچنین مانند تمامی پان ترکیستها نمایندگی بلوچها و عربها و اقوام دیگر را بعهده دارید. البته روشن نیست چند در صد از هموطنان آذربایجانی مانند شما می-اندیشند ولی ما این افراد را ایرانی میشماریم:
یک)
ترک زبانها یی که از خود را ایرانی می دانند و به تغییر زبان خود از آذری به ترکی آگاهند. اینها را هم وطنان راستین خود می دانیم .که گروهی بزرگی از خواص ، دانشمندان، نویسندگان، روشنفکران آذربایجان چنین می اندیشند.
دو)
ترک زبان هایی که خود را ایرانی می دانند و به دگر گشت زبان خود از آذری به ترکی نیز شاید آگاه باشند ولی به زبان ترکی علاقه دارند و با احترام به زبان ملی ایران( فارسی) و یادگیری این زبان می خواهند زبان مادری شان را نیز حفظ کنند. با این گروه نیز مشکلی نداریم و اینها را ایرانی میشماریم.
سه)
ترک زبان هایی خود را ایرانی می دانند ولی از تغییر زبان خویش اگاه نیستند. این گروه نیز هموطن ما هستند و آنها را ایرانی می دانیم و البته تلاش خواهیم کرد با تاریخ سرزمین خویش آشنا شوند تا به موضع گزینش و خود آگاهی دو دسته ی قبل برسند.
به هر حال عده-ای قابل ملاحظه از هموطنان آذربایجان شامل این سه گروه میشوند و اینها مانند همه ایرانیان ایرانی هستند.

  جناب ايرانخواه ايكاش جنابعالي كه اينهمه اطلاعات كامل در مورد توركها داريد محبت فرموده و آمار عددي اين "پانترك"هارا كه بنده را مفتخر به سمت سخنگويي ايشان نموده ايد ، بيان كنيد كه لااقل من بدانم سخنگوي چه تعداد از اين "مظلوم نمايان" هستم.اما ايكاش اين سوال مراهم پاسخ بفرمائيد كه آيا من كه در اين ايران و در استان آذربايجان متولد شده و در آنجا زندگي ميكنم ايراني هستم(شهرونددرجه يك يا دو يا..) و حقي دارم يانه؟بنده بشما قول ميدهم چنانچه لطف بفرمائيد و كمي از وقت گرانقدرخود را صرف من كنيد و حدود و شرايط يك ايراني خوب بودن من تورك زبان را بيان كنيد و خطوط قرمزي را كه من نبايد به آنها نزديك شوم را مشخص نمائيد نه تنها من هم مانند شما يك ايرانخواه خواهم شد بلكه بعنوان سخنگوي اين جماعت گمراه پانترك قول پيشاهنگي ميدهم تا تلاش كنم ضمن برهم زدن اين حزب كساني مانند ساوالان و آيدين و كاوه و...را به دامان پرمهر پان ايرانيسم برگردانم.و بهمراه شما در راه نابودي توركيه و آذربايجان(ببخشيد ايران شمالي)و اعتلاي شعار "فلات ايران زير يك پرچم "و "فارسي را پاس بداريم "وتداوم خوراندن سوسمار به اعراب و توهين به تورك وبلوچ و ...شبانه روز در جهد وتلاش باشم.

  آقای ساوالان
شما چندتا جمله نامفهوم و بیمعنی را کاپی و پیست کردید با یک نامه ادعا شده. میبینید که آقای یارشاطر نه کتاب پورپیرار را خوانده است و نه کسی در جهان علم به او ارتباط علمی میدهند. برای نمونه دانشنامه ایرانیکا هیچ جا اراجیف پورپیرار را ندارد! تنها کسانی که اراجیف وی را همواره بلغور میکنند پان ترکیستها هستند. ضمن اینکه خود پان ترکیستها با پیوندی که با اسرائیل دارند، پس از کتاب اول وی دلسرد شدند. شما کارتان انکار تمدن ایرانیان و ارمنیان و یونانیان و سایر مردمان متمدن منطقه هست. آیا بهتر نیست اگر علاقه به تمدن ترک دارید، دستکم در باب تمدن ترکیه عثمانی پژوهش کنید. زیرا یک ترکزبان ایرانی که فارسی را در ایران یادگرفته است به نظرم مشکلی در دریافت ترکی عثمانی ندارد. خوب شما هم بجای انکار تمدن دیگران، بروید در تمدن خودتان پژوهش کنید!
ضمن اینکه نقدهای کافی و پاسخهای بسنده به وی داده شده است:
http://www.azargoshnasp.net/Pasokhbehanirani/main.htm
در رابطه با زبان پارسی باستان و سغدی و کردی (سورانی و کرمانجی) و اوستای کهن و نو..، اگر دوست دارید آنها را یاد بگیرید، بهتر است به صفحه دانشگاه هارواد (یک دانشگاه بسیار متعبر در جهان) بروید:
http://www.fas.harvard.edu/iranian/
شما با استاد بیدیپلم خوش باشید و ما هم با دانشگاه هارواد و واقعیت.
خداوند ایران را از دروغ و دشمن و خشکسالی بپاید.

  آقای ایرانخواه
اول وجود زبان هایی از جمله ماد، پارسی باستان ، ارمنی قدیم ، پارثی و خوارزمی را نه با حرف و نوشته مجعول ، بلکه مستند ثابت کنید و آنگاه بفکر قبرستانی برای دفن آنها باشید . از طرفی ، همان کتابهای مجعول هم اعتراف دارند که کوچکترین نشانی از خط یا زبان «ماد" بدست نیامده است ، شما چرا اینقدر زور میزنید ؟ باور کنید در این باتلاقی که افتاده اید ، هرقدر تلاش کنید بیشتر فرو خواهید رفت .

  آقای ایرانی
توجه شما را به چند نمونه از نامه های قطب اعظم باستان پرستان جناب احسان یارشاطر ، خطاب به «استاد بیدیپلم" آقای ناصر پورپیرار جلب میکنم . خصوصاً کتاب "مگر این پنج روزه" که تحلیلی در باب آفرینش های سعدی و حافظ است شاید شما ها را کمی به واقع نینی وادار کند. اگرچه بعید میدانم .

«دانشمند گرامی، جناب آقای ناصر پورپیرار
از مطالعه ی کتاب شما «مگر این پنج روزه" بسیار بهره مندی حاصل کردم. این که جناب عالی مشهور و مالوف را نپذیرفته و اقوال رایج را مورد نقد دقیق قرار داده اید، موجب خرسندی هر خواننده ای است که پای بند اصول عقلی است. این کتاب مسائلی را روشن کرده است که دانشمندان سلف مورد دقت کافی قرار نداده اند. امید است جناب عالی بتوانید این دقت نظر و همین تردید در آن چه قبول عام یافته است را در مورد دیگر شاعران نیز به کار برید، همان طور که تا حدی در مورد حافظ در همین کتاب به کار برده اید. با تجدید تشکر، ارادتمند، احسان یار شاطر، ۸ نوامبر ۲۰۰۰".
دانشمند گرامی آقای پورپیرار
سه نسخه از کتاب «دوازده قرن سکوت" که لطفا ارسال داشته بودید، عز وصول بخشید. بسیار ممنون شدم. یک نسخه را از طرف شما به کتاب خانه «ایرانیکا" هدیه کردم و یک نسخه را نیز به کتاب خانه ی دانشگاه کلمبیا فرستادم . بسیاری از مسائل تاریخ ایران محتاج بازنگری است و موجب خوش وقتی است که شما بدون تاثیر پذیری از عقاید رایج به بازبینی این مسائل پرداخته اید. ارادتمند، احسان یار شاطر، ۵ ژانویه ۲۰۰۱".

  ضمن عرض شاد باش نوروزی متقابل به استحضار می رساند که نامه مورخ ۲۵/۱/۷۸ حضرت عالی منضم دو جلد از چاپ دوم کتاب عزیز مگر این پنج روزه عز وصول یافت. بی شک چاپ دوم کتاب با افزوده ها و تجدید نظرهای بایسته پرتو تازه بر چهره معرفت اثر سعدی بزرگوار خواهد افکند. باید بخوانم و با دقت با چاپ پیشین که برایم ملکه ذهن شده است مقایسه کنم. چاپ قبلی آن تقریبا به مشهد نیامد و من چند جلدی را که به لطف شما رسیده بود به دوستان اهل رساندم که چون ورق زر دست به دست می شد، در هر کلاسی که موضوع کتاب را مطرح می کردم ولوله ای بر می انگیخت و همه مشتاق زیارت و قرائت کتاب بودند و نمی یافتند. امیدوارم ترتیبی دهید که از چاپ دوم مقداری برای انتشارات امام چهار راه دکترا به مشهد ارسال دارند.
جای شما در اول اردیبهشت ماه ۷۸ در شیراز خالی بود. ذکر خیری در همایش یاد روز سعدی از شما شد و متوجه شدم که به دلایلی حضور در این جمع را تحریم کرده اید، امید است من جزو تحریم شده ها و ملامت شده ها نباشم. حق با شماست، چنان که در مصاحبه گفته اید، گروهی نمی خواهند و نمی گذارند کتاب شما مطرح شود در حالی که مقاله من در شیراز موید کتاب شما بود. من خراسان در خیال سعدی را مطرح کرده بودم، خراسانی که فقط از راه خوانده ها و شنیده ها می شناخته است. با اخلاص، یاحقی".

  «دوست گرامی و نقاد راز دان، جناب پورپیرار
بدون تعارف از کنجکاوی، نکته بینی و مخالف خوانی شما خوشم می آید و همین سبب می شود تا کتاب شما را تا انتها نخوانم به هیچ خواندنی دیگر رغبت نکنم و پس از اتمام هم تا مدت ها خوانده های دیگر به دلم ننشیند. این احساس واقعی من است که کتاب های شما به واقع بر آن اثر می گذارد و تا مدت ها پس از آن هم مرا گرم نگه می دارد...". (یاحقی، لندن، از نامه سوم دسامبر ۲۰۰۱)

دوست دانشمند و گرامی، جناب پورپیرار
آن قدر در ارسال رسید و سپاس از دریافت دو ترجمه قبلی (خلاصه تاریخ کتزیاس و سفر نامه رابی بنیامین) تعلل و امروز و فردا کردم که بخش سوم پلی بر گذشته هم رسید. بعد هم چنان گرم خواندن شدم که پاک اعلام وصول و تشکر یادم رفت. بابا خیلی ملاحظه ما را کرده ای و گرنه به قیاس دیگران و از ما بهتران نوشته های ناچیز و نا درخور من بیش از این ها در قلم و نگاه شما سزاوار ملامت بود، این جا حسابی پارتی بازی کرده بودی، که چنین مباد. با همه این احوال من همچنان معتقدم زبانی که در سده سوم هجری رودکی و شهید و بوشکور و ربنجنی و حنظله و عمار و آغاجی و... داشته است (و همه این ها قبل از ترحمه قرآن های موصوف یعنی سده چهارم بوده اند) نمی تواند زبانی ضعیف و ناکارآمد از آن دست که شما تصور فرموده اید باشد. بگذریم، دست و پنجه و قلم و اندیشه شما درد نکند. می خوانم و عصبانی می شوم و لذت می برم و در هر حال آفرین می گویم". (با اخلاص محمد جعفر یاحقی، ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۱)

  گویش تهران و همدان یا شیراز و قزوین و هرات نبایست همانند باشند ولی همگی قابل فهم هستند و زبان ادبی هم یکی است. هر زبان کهن تاریخی شرایط خودش را دارد. در علم زبانشناسی، زبان مرده را برای زبان ادبی سعدی بکار نمیبرند. در علم زبانشناسی به زبان مرده میگویند extinct language مانند زبان ایلامی یا ترکی عثمانی یا لاتین. نه زبان سعدی که خواننده فراوان دارد و در میان ایرانیان هفتصد+ سال زنده است. روشن است که جناب آیدین و امثالهم دوست دارند زبان سعدی مرده باشد ولی فعلا اینطور نیست. تنها میتوان گفت سعدی دیگری نخواهد آمد، همانطور که فردوسی یا پروین اعتصامی یا اقبال لاهوری یا هر سخنگوی بزرگی یک بار تجلی میکنند. یعنی مقایسه کردن زبان سعدی با ترکی عثمانی یا لاتین یا غیره یک توهین پنهان بود. زبان فارسی که هزار و دویست سال+ زنده است را بگذارید بعهده دوستدارانش.

اینهما نمونه چند زبان مرده هستند:
ترکی عثمانی
اوراتویی
ایلامی
مادی
پارسی باستان
لاتین
گرابار (ارمنی قدیم)
پارثی
خوارزمی
پارسی باستان
...
زیرا این زبانها گویشور ندارد و کسی بجز چند پروفسور آنها را نمیفهمند.

  آن زمان که آیدین تبریزی پورپیراری بازی درآورد و ادعای زبانشناسی میکرد را فراموش نمیکنیم. هنوز آن بحثها موجود است:
http://www.iranglobal.info/I-G.php?mid=2&news-id=44218&nid=autor
گویا فرق اظهار نظر کردن یا توهین را نمیدانید.

حالا امروز همین افراد ادعای مظلومی میکنند(و جناب رضا خوب سخنگویی برای مظلوم نماندن پان ترکیستها هست زیرا اول همه ترکزبانان را با پان ترکیستها یکی میکند و سپس..) درحالیکه آن زمان صدها اراجیف ضدایرانی مینوشتند و هنوز مینویسند. هر پان ترکیستی امروز زبانشناس شده است. انگار نمیفهمند که در زبان انگلیسی و در بخشهای مختلف آمریکا هم گویشهای فراوان با زبان ادبی یکی نیست. در اسپانیایی هم همینطور است. هر کشور اسپانیایی زبان گویش خاص خود را دارد که با زبان ادبی یکی نیست. اصل زبان ادبی اسپانیایی، مال یکی از شهرهای اسپانیا هست. به زبان ادبی زبانی خشک نمیگویند! زبان ترکی قبرس اشغال شده (از یونانیان) برای نمونه تفاوتی با زبان ادبی رسمی ترکیه دارد. این مشکل نیست و همانطور که میبینید زبان پارسی با هزار و دویست سال ادبیات پیوسته و ناگسسته دوام آورده است و گویشهای خاص شهرهای بزرگ خودش را دارد. این دوام آوردن هم یکی از شگرفتهای تاریخ تمدن ایران است زیرا بارها به ایران تازیدن و کوشش کردند که تمدن ایران از بین ببرند.

  من یکی از غیر ایرانیهایی هستم (با توجه به توصیه کامنتی به جناب آیدین که تورکها را غیر ایرانی میداند)که در مدارس ایرانی فارسی آموخته ام و البته بدون توسل به متدهای کردی وار میتوانم فارسی را هم با لهجه "تهرونی" حرف بزنم و بعنوان چنین فردی که از خارج از جمع فارسی زبانان به این زبان نگاه می کنم نسبت به اختلاف زیاد لهجه حاکم بر این زبان و ادبیات جاری کتب اشراف دارم و بطور قطع میدانم که گویش رایج و ادبیات معمول بسیار متفاوت است اگرچه براثر استفاده بویژه در میان درسخوانده ها هردو شکل قابل فهم است.اما فهمیدن زبان سعدی و حافظ توسط اینجانب که سالهای متمادی از صندوق دولت خرج شده و معانی مختلف ادبیات قدیم را برایم توضیح داده اند، دلیل نمی شود که ما اعتقادی به این مشکل مطروحه مقاله نداشته باشیم.
اما از مجموع کامنتها سوالی که مطرح است اینکه چرا ما تورکهای ایران از نظر برخی روشنفکران محترم خواننده و نویسنده این سایت باید سرنوشت شترمرغ داشته باشیم که وقتی در مورد مسئله ای از ایران اظهار نظر می کنیم انواع کلمات مختلف مانند غیر ایرانی ،پان ترک ، وطن فروش، خارجی، مهمان ، اشغالگرو...(هرکسی در حد توان ادب و شخصیت خود) نثارمان میشود تا حدیکه چندی پیش کسانی نسبت به ""معاوضه ما"" هم پیشنهاد میدادند و بهرحال مارا محق اظهار نظر در مورد تاریخ و فرهنگ و سرنوشت آینده ایران نیمدانند ولی وقتی کسی از ما قبول می کند که باید جدای از این ایرانیها فکری بحال خود بکند بازهم تهمت وطن فروش و تجزیه طلب و وابسته و... را نوش می کنیم براستی کهآن مثال یک بام و دوهوا تعریف احوال ماست.

  چرا این آقایون پان ترک اسلامی با این همه کینه به بوجود آمدن زبان انگیسی نگاه نمی کنند؟زبان انگیسی کنونی ترکیبیست از زبان اسپانیایی و ویکینهای(اسکاندیناوی) و ژرمن ها!چون این منطقه مدت زیادی تحت نفوذ این گروها بوده و بعد از ویکینگها که قسمت بسیاری ار اروپا را تسخیر کرده بودن وهنوز انگیسی وقتی می خواه بچه اش را بترسون میگه ویکینگها مآین میخورنت!(شوخی در حقیقت با و جود توحشی که اینها داشته اند از مسیحیان دمکرات تر بوده اند.زن بین آنها جایگاهی نسبتا بالایی داشته و بزور دین خود را به کسی قالب نکردن.مقایسه کنید با اسلام و ادیان سامی).و بعد اسپانیا حدود چندین قرن براین منطقه حاکم بود . سپس ژرمنها و می توان هنوز آثار این زبانها را دید.مثلا کلمه کلیسا در انگلیسی میشود چرچ و در اسکاندیناوی شیرکا یا کیرکا و در اسکاتلندی میشود کیرکا!ازاین مثالها بسیار است. بنابراین توضیح و جنگ و دعوای زبانی را باید به زبان شناسان واگذارد نه به آن عمومیت داد.شکی نیست که پان اتراک اسلامی هدفی جز پراکندن تخم کینه و دشمنی بین مردم ندارند.چیزی که در نهایت به نفع حرامیان اسلامی است تا به سرکوب خود ادامه دهند!

  با سپاس از جناب یک ایرانی دیگر. مطمئن باشید که خود آلمانیها و خود گوثه بزرگ هم به زبان ادبی گوثه هرگز صحبت نمیکنند و نکردند. اگر قرار بود هرکسی گوثه و سعدی باشد و مانند زبان ادبی (و نه روزمره) آنها صحبت کند، دیگر نه گوثه وجود داشت و نه سعدی. البته گوثه هم یک چوونیست بود. اگر باور ندارید، گوثه ادبیات پارسی را یکی از چهار مهمترین ادبیات بشری میداند.
منبع:
Von David Levinson, Karen Christensen, Encyclopedia of Modern Asia, Charles Scribner"s Sons. 2002 pg 48
همچنین در مدح ایرانیان و دیوان غرب-شرق (باختر-خاور) مینویسند:
When we turn our attention to a peaceful, civilized people, the Persians, we must -- since it was actually their poetry that inspired this work -- go back to the earliest period to be able to understand more recent times. It will always seem strange to the historians that no matter how many times a country has been conquered, subjugated and even destroyed by enemies, there is always a certain national core preserved in its character, and before you know it, there re-emerges a long-familiar native phenomenon. In this sense, it would be pleasant to learn about the most ancient Persians and quickly follow them up to the present day at an all the more free and steady pace
Josef Wiesehofer, "Ancient Persia". I. B. Tauris; New Ed edition (August 18, 2001). Introduction page

  بنده دو سه بار گفتم هزار و صد و چندجا هزار و دویست. کم و بیش هزار وصد و پنجاه سال از زادروز رودکی میگذرد و حدود هزار و و صد و پنجاه سال از سلسله پرافتخار صفاریان. بنابراین هزار و صد و پنجاه سال ادبیات پیوسته زبان پارسی را میتوان ثابت کرد و شاید با اسناد تاریخی بتوان پنجاه سال دیگر به این شمار افزایید. زیرا محمد عوفی میگوید که نخستین شاعر پارسی-سرای ابوالعباس مروزی حدود هزار و دویست سال پیش در مرو میزیست.

استادی بیدیپلم اخیرا ادعا میکند که شاهنامه و بوستان و گلستان و رودکی و کتاب فارسی ابن سینا و بیرونی و غیره را یهودیها در این دویست سال ساختند. ماجرای دشمنی با زبان فارسی که صد و پنجاه سال پیش در قفقاز میان پان ترکیستها و در هندوستان بخاطر حکومت انگلیسیها آغاز شد و امروز هنوز ادامه دارد، نشانگر دشمنی عمیق ایرانستیزان با این زبان تاریخی و ایرانیست. زیرا هزار و دویست سال ادبیات پیوسته همانند است با هزار و دویست سال تمدن پیوسته. چیزی که کمتر در جهان کنونی آن را میتوان دید.

در هر حال دوستان میتوانند به سفارتخانه جمهوری آذربایجان و جعلیات فراوان بنگرند:
http://www.azembassy.be/contents.php?cid=13
زردشت ترک میشود، سومریها و آکادیها ترک میشوند، پنج سلسله غیر ترک مانند شدادیان و روادیان و سالاریان و شروانشاهان.. ترک میشوند، بابک خرمدین که پیش از ترکی-زبان شدن آذربایجان میزیست ترک میشود، نظامی گنجوی که یک بیت ترکی ندارد جزو ادبیات ترکی آذربایجان قرار میگیرد. آلبانهای قفقاز که در امنیان حل شدند تورک میشوند. این را یک دیوانه مانند پورپیرار نگفته است بلکه اطلاعات رسمی جمهوری آذربایجان است. سپس اگر ایرانیان به شاهنامه و تمدن واقعی ایران افتخار کنند، شوونیست و باستان پرست و غیره میشوند.

پاینده ایران

  خلاصه، امیدوارم عبارتهای زبانشناسی را درست بکار ببریم. زبان مرده یا extinct language را به زبان ادبی سعدی نمیگویند. بلکه به زبانی مانند ایلامی یا ترکی عثمانی یا انگلیسی قدیم میگویند!

  در اینجا برای نمونه به یک متن انگلیسی مال هفتصد سال نگاه کنیم:
oretmecgas æfter æþelum frægn:
"Hwanon ferigeað ge fætte scyldas
græge syrcan ond grimhelmas
heresceafta heap? Ic eom Hroðgares
اانگلیسی کنونی:
asked of the heroes their home and kin
"Whence, now, bear ye burnished shields
harness grey and helmets grim
spears in multitude? Messenger, I, Hrothgar"s

زبان انگلیسی هفتصد سال پیش را Old English میخوانند و یک زبان مرده حساب extinct language حساب میشود. در عین حال، زبان دو هزار و پانصد سال پیش پارسی باستان را Old Persian میخوانند. زبان پارسی میانه یا پهلوی ساسانی را پارسی میانه مینامند. نمونه:
Dārom andarz-ē az dānāgān

Az guft-ī pēšēnīgān

Ō šmāh bē wizārom

Pad rāstīh andar gēhān

Agar ēn az man padīrēd

Bavēd sūd-ī dō gēhān

برگردان فارسی امروزی:

«دارم اندرزی از دانایان
از گفته ی پیشینیان
به شما بگزارم (= گزارش دهم)
به راستی اندر جهان
اگر این از من پذیرید
بُوَد سود دو جهان".

زبان پارسی دری کنونی ، ادامه همان زبا پارسی میانه هست.
زبان کنونی پارسی دری هزار و دویست سال زنده است و تنها زبانیست که
گویشورانش میتوانند ادبیات هزار و صدسال خود را به آسانی دریابند.
ایرادهای بنی اسرائیلی که افراد به زبان پارسی میگیرند در زبان انگلیسی هم هست در حالیکه امروز زبان انگلیسی، پیشرفته-ترین زبان جهانست. برای نمونه صدای لام در این لغات تلفظ نمیشوند:
calm talk should would
یا صدای واو و کاف و نون و واو و ها در این کلامات:
who, ghost, automn, write, knot, pneumonia
یا صدای gh در bought, daughter و غیره.
همان ده ها گویش انگلیسی هم در سراسر آمریکا هست و اگر شما یک کتاب فوکلوریک بخوانید، با ده ها عبارت و واژه نامفهوم که در انگلیسی ادبی نیست روبرو خواهید شد.

  در اینجا میتوان عمق (به نظر من) نفرت افرادی مانند کاوه تورکستانی را به زبان شیرین فارسی دریافت . یا دستکم ناآگاهی. ایشان میگویند: « کتاب درسی ادبیات فارسی نگاهی بکنید و وسعت توضیحات ومعانی کلمات بعد از اشعار شاهنامه به قول شما صد در صد فارس پی ببرید ". بابا جان شما بهتر است به کتاب درسی انگلیسی هم نگاه کنید و ده ها واژه را پس از هر درس توضیح میدهند. مهمتر از این، حتی درسهایی برای امتحانهای دانشگاهی وجود دارد که صدها و شاید هزارها واژه کمتر بکار برده را یاد میدهند. آقای عزیز کودکان را به مدرسه میفرستند که زبان را یاد بگیرند. گویا ما نمیدانستیم! ولی زبان ترکی را در همان روز اول زندگی در ترکیه میفهمند و نیازی به مدرسه نیست و تمام واژگان ترکی استانبولی در همان روز اول به صورت وحی بر نوزاد نازل شود!

زبان مرده در علم زبانشناسی معنی دقیقی دارد. آن را به زبان لاتین و ترکی عثمانی و ایلامی و سومری و هوریانی و پارسی باستان و زبان ترکی آذری کلاسیک یا زبان آذری-فهلوی و غیره بکار میبرند.
یعنی در علم زبانشناسی میگویند extinct languages. سعدی بدبخت هم خودش به زبان فصیح گلستان و بوستان حرف نمیزد بلکه ایشان سبک ادبی خودشان را آفریدند. خاطر جمع باشید، که شاعران و سخنوران بزرگ هر زبانی(انگلیسی را بگیریم با T.S. Elliot یا Emerson یا Walton) همانند زبان شعر/نثر ادبی خودشان حرف نمیزنند! همینطور نظامی گنجوی یا حافظ. اما پارسی دری با هزار و صدسال ادبیات (برخلاف برای نمونه ترکی استانبولی با هشتاد سال ادبیات) امروز زنده است زیرا گویشوران آن همواره به ادبیات آن پایبند بودند. زبان مرده در علم زبانشناسی مفهوم دقیقی دارد و متاسفانه امروز هر قومگرایی ادعای زبانشناسی میکند. زبان ترکی عثمانی یک زبان extinct language حساب میشئد. زبان نظامی گنجوی و فردوسی و رودکی و تاریخ بلعمی و سمک عیار نه! البته چنین چیزی برای قومگرایان مایه خشنودی نیست.

  در تأیید حرفهای جناب ایرانخواه باید بگویم که آخر دوستان، شما کدام ملتی را در دنیا می شناسید که برای خریدن نان و فروختن خانه و براه انداختن کار ارباب رجوع در اداره ها از زبان شاعران و نویسندگانش استفاده کند؟ آیا فرانسویهای مقارن انقلاب فرانسه مثل قهرمانان کتاب بینوایان حرف می زدند؟ آیا آلمانیها امروز بزبان گونتر گراس حرف می زنند؟ آیا مردم ترکیه وقتی توی قهوه خانه نشسته اند و با هم گپ می زنند مثل نوشته های اورهان پاموک و یاشار کمای و عزیز نسین حرف می زنند؟

مسئله همان است که جناب ایرانخواه گفتند، کتابهای فارسی هزار سال پیش را اگر جلوی یک فارسی زبان، یا کسی که سواد فارسی تا دیپلم دارد، نزدیک به همه مطالب آنرا می فهمد، اگر نفهمد، باید در هوش او شک کرد، نه در زنده بودن زبان فارسی!

  جناب کاوه مرده زبانیست که گویشورانش نتوانند ادبیات خود را بخوانند. درست مانند یک نفر اهل باکو که نمیتواند فضولی و نسیمی را بفهمد یا یک نفر اهل ترکیه که نمیتواند ترکی عثمانی را بفهمد. در این راستا زبان ترکی آذری کلاسیک و زبان ترکی عثمانی مرده هستند.
نه زبان فارسی. زبان عربی ستون فقرات زبان پارسی نیست. شما نیازی به زبان عربی ندارید که تاریخ بلعمی یا شاهنامه یا رودکی (هزار و پنجاه سال پیش) یا حتی اغلب دیوان حافظ را بخوانید. برخی از نویسندگان بیشتر واژگان تازی را بکار بردند ولی این دستور زبان یا همان ستون فقرات زبان پارسی را تغییر ندارد. ولی دستور زبان فارسی با زبان عربی بسیار تفاوت دارد. آنچه شما به آن اشاره میکنید تعدد واژگان عربی است. شاید بد نباشد بدانید که تعداد واژگان یونانی و لاتین در انگلیسی بیشتر از شمار واژگان تازی در پارسی باشد. بد هم نیست به متون ترکی عثمانی یا دیوان نسیمی و فضولی نگاه کنید. زبان جعلی درست کردن که هنر نیست! اما در نادرست بودن حرف شما، من میتوانم به کتابهایی اشاره کنم که به پارسی سره نوشته شده-اند. شما در زبان انگلیسی هم قادر نخواهید بود یک کتاب سره بدون هیچ واژه بیگانه بنویسید. ولی در زبان پارسی چرا.

زبان سعدی و نظامی را ولی ایرانیان امروز میفهمند و بنابراین مرده نیست. به زبانی مرده میگویند (مانند لاتین یا ترکی عثمانی) که گویشور نداشته باشد. مانند زبان ایلامی یا پارسی باستان یا ترکی عثمانی. جناب آیدین اگر یادتان باشد زبانشناس نیست و معنی extinct language را نمیفهمد.

  یک)
با سلام
این آقایان انگار نمیفهمند که کسی در جهان انگلیسی هم به زبان شاعران حتی کنونی را صحبت نمیکند! یعنی تا بحال یک انگلیسی زبان ندیدم که درست و مانند TS. Elliot یا Walton صحبت کند. وگرنه اگر قرار بود درست هرکسی مانند سعدی صحبت کند نه سعدی ، سعدی میشد و نه ادبیات فارسی درخشان.
مهم فهمیدن آن زبان است! وگرنه سعدی عمدا کوشش کرد که زبانی آراسته را بکار برد. اما برای نمونه اگر به کتاب سمک عیار یا تاریخ بلعمی نگاه کنیم (حدود هشتصد و هزار سال پیش)، زبان آن آراسته نیست و عامی تر است. اگر دوست دارید میتوانم از کتاب سمک عیار نقل قول کنم که چندان مانند گلستان و بوستان آراسته نیست!
زبان انگلیسی را در خورد آمریکا ده نوع تلفظ میکنند ولی جور ادبی-اش یکی است. بیایید در اوکلوهوما، تکزاس، آتلاتنا، بوستون و غیره. اگر سیاه پوستان یا سپید پوستان تکزاسی تند حرف بزنند، آن را نخواهید فهمید. یعنی اگر یک نفر که تنها زبان ادبی انگلیسی را یادگرفته بخواهد زبان تکزاس بویژه مناطق روستایی آن را بفهمد، باز مشکل خواهد داشت. انگلیسی ایرلند و اسکاتلند و تکزاس را اگر قرار باشد هر کدام به نحو تلفظ بنویسند، ما ده ها نوع انگلیسی خواهیم داشت. هیچ زبان گسترده-ای (حتی ترکی ترکیه) تلفظ آواهاش یکسان نیست.

  آقای ایرانی، کردی و بقیه دوستان،
لطفا این مقاله را درقالب دعوای زبان ترکی و فارسی نبینید! من فکر می کنم در اینجا یک مساله اساسی در مورد زبان فارسی امروز که تا به حال از نظرها مخفی مانده بود مطرح شده. من اصلا نگفته ام که زبان فارسی امروزی مرده است! ولی دقیقترین تعبیرم همان است که آقای ایرانی هم آنرا تکرار کرده : "گویش فارسی گلستان سعدی مرده است و به تاریخ ادبیات پیوسته است، چون دیگر کسی به آن گویش حرف نمی زند" یعنی اینکه منظورم بیشتر نحوه تلفظ هاست و این بدیهی است که زبان فارسی امروز از ریشه همان زبان فارسی زمان سعدی و حافظ است. ولی نکته اساسی که من دنبال رساندن آن هستم این است که گویش زبان رسمی و کتابی فارسی با زبان مردم کوچه و بازار بسیار فاصله گرفته که بسیار برای زبان مضر است. آقای ایرانی نکته خوبی گفته اند: در زبان انگلیسی بیش از ده نوع صدای ش را مینویسند. مثلا sugar را مثال زده اند. در واقع تاکید من درست روی همین موضوع است که در زبان انگلیسی املای کلمات را حفظ کرده اند ولی تلفظ آنها را از زبان مردم امروز گرفته اند. مطمئنا انگلیسی ها دنبال معما درست کردن نبوده اند که "s" بنویسند ولی "sh" بخوانند! تفاوتهای تلفظی امروز کلمات در انگلیسی نشان می دهد که این زبان در طول زمان دچار چه تغییراتی شده است. اگر انگلیسی ها هم می خواستند مثل ما برخورد کنند باید مردم را مجبور می کردند که این کلمات را همانند چند صد سال پیش تلفظ کنند، مثلا بگویند "سوگر" !

  تفاوتهای زبان محاوره ای با زبان رسمی در فارسی خیلی بیشتر از تلفظ کلمات است. مثلا صرف افعال هم با زبان نوشتاری متفاوت است. مثلا فعل گفتن را ببینیم:
می گویم(می گم)، می گویی (می گی)، می گوید (می گه) می گوییم (می گیم)، می گویید (می گید)، می گویند (می گن)
شاید این برای ما که به زبانی متفاوت با زبان محاوره ای عادت کرده ایم، خیلی عجیب و غریب بنظر برسد ولی در همه زبان ها و ازجمله انگلیسی دقیقا اینکار را می کنند یعنی اساس را بر تلفظ متداول روز قرار می دهند. راه حلی که در زبان انگلیسی مورد استفاده قرار می گیرد این است که برای یکسان کردن تلفظ در زبان نوشتاری و محاوره ای به جای تغییر املای کلمات، تلفظ آن کلمات را عوض می کنند. یعنی کلمات را آنگونه که نوشته می شود، نمی خوانند بلکه آنگونه که در زبان روزمره تلفظ می شوند، می خوانند. مثلا فرض کنید از همان اول ابتدایی به کودکان بیاموزیم که صرف فعل گفتن را مثل امروز بنویسند ولی مثل کلمات داخل پرانتز بخوانند. البته من فکر می کنم تغییر الفبا به لاتین بهترین و راحتترین کار باشد.

  جناب ایرانی
دوست عزیز وآشنای من ، نمیدانم شما چرا در ادعا های عجیب وغریب خود اینقدر پافشاری میکنید امروزه کدام فارس زبانی است که به زبان سعدی وحافظ ویا فردوسی و... صحبت کند دوست عزیز با این ادعاهای به دور از واقعیت خود در پی اثبات چه چیزی هستید؟؟؟ ما همه در این مملکت درس خوانده و دیده ایم که حتی یک فارس زبان هم نمیتواند بدون تحصیلات دبیرستانی سر از اشعار سعدی وحافظ و فردوسی و... در بیاورد !! اینجانب در شهرهای فارس زبان هم بوده ام وتا به حال کسی را ندیده ام که همانند سعدی ویا فردوسی و... با من سخن بگوید چرا نمیخواهید مرده بودن زبان سعدی وحافظ و... را بپذیرید نوشته اید "شاید برخی از واژگان گاهی اوقات برای همه قابل فهم نباشند، ولی دستور زبان شاهنامه و دارابنامه و سمک عیار و .. کم و بیش همان فارسی کنونی هست و واژگانشان هم هنوز در زبان فارسی کنونی دوام دارند" بهتر است به کتاب درسی ادبیات فارسی نگاهی بکنید وبه وسعت توضیحات ومعانی کلمات بعد از اشعار شاهنامه به قول شما صد در صد فارس پی ببرید این مسئله در مورد اشعار سعدی وحافظ هم صادق است در ضمن دوست گرامی از آنجایی که زبان عربی ستون فقرات زبان فارسی میباشد بنا بر این هیچ فرد ی نمیتواند بدون یاد گرفتن زبان عربی تبحر کامل در ادبیات فارسی بدست بیاورد !!

  آیدین جان بقول سعدی :
امیدوار بود آدمی به خیر کسان...مرا به خیر تو امید نیست شر مرسان!
برو دادش همون ترکی را خوب بخون یاد بگیر و بما هم یاد بده دفاع از فارسی را بگذار بعده ایرانیان!

  در صحنه عمل هرچه حیطه سخن از دربار دور میشد و به مردم میرسید لهجه به دری نزدیک میشد. این بود که چیزی میانه بوجود آمد. چیزی میان لهجه فتحعلیشاه و لهجه دری. این است که ترکهای هموطن اگر میخواهند به لهجه تهرانی حرف بزنند کافیست که تلاش کنند لهجه افغانی را تقلید کنند آنگاه فارسی را شاید با لهجه کمتری بکار ببرند. البته این فقط برای آنهاست که خود شاید تمایل داشته باشند که فارسی را بدون لهجه سخن بگویند. من خودم انگلیسی را با لهجه آمریکایی صحبت می کنم اما در سوئدی لهجه ام بخوبی مشخص است. منظورم این است که باز ترکها چماق بر ندارند که حالا مگه فارسی چی هست و لهجه داریم که داریم. نه آقا.. هیچ اشکالی ندارد من هم نوشتم برای آنها که میخواهند فارسی را با لهجه کمتری صحبت کنند. در محاوره ها تاکید و تشویق بر این است که زبان بدون لهجه باشد اما اگر هم باشد چیزی از چیزی کم نمیشود.
دوست دیگرمان در مورد زبان سیاهان آمریکا نوشته اند که کاملا درست است. زبانها در حال تکامل هستند. اما زبان سوئدی برای این زبان محاوره شان با نوشتار شان یکی است که آنها فردوسی و سعدی نداشتند. زبان فارسی هنوز خود را زنده نگه داشته است و دلیل آنهم پخش سخنان فردوسی در قهوه خانه ها بوده است و تدریس گلستان در مکتب خانه ها. زبان فارسی امروز زبانی مرده نیست و از زمان اولین شاعر پارسی گوی تا امروز زنده مانده و خواهد ماند اما تکامل هم خواهد یافت. فرزندان ایران آینده هم زبان خود را تکامل خواهند داد و هم سعدی و حافظ را مانند ما خواهند فهمید چون یاد گرفتن آنها زیاد مشکل نیست اما در حیطه عمل نیز همانگونه که آیدین گفته است زبان گفتاری سعدی و حافظ کاربرد ندارد. هنگام معاملات تجاری و مباحث سیاسی کسی از "منت خدای را عز و جل" سخنی به میان نمی آورد. بقیه اش ذوق و سلیقه است.

  من یک تئوری برای ترکهایی دارم که فارسی را نمیتوانند با لهجه تهرانی سخن بگویند. و این فقط برای ترکهاست. رشتی ها مشکل شان از ترکها بیشتر است هرچند گویش شان از لهجه های فارسی است.
قضیه از این قرار است که به نظر من... در ایران، همه مردم به لهجه دری سخن می گفتند یعنی همین لهجه ای که در تاجیکستان و افغانستان در کابل مرسوم است. اما لهجه تهرانی از کجا بوجود آمد؟ شاید همه ندانند که این لهجه عمر زیادی ندارد. تصور من بر آن است که در تهران، همان روستایی که آغامحمدخان در آن تاجگذاری کرد و آنجا را پایتخت نامید نیز مردم همان لهجه کابلی یا دری را داشتند. اما چه شد و این لهجه تهرانی از کجا آمد؟ این لهجه را در جایی خواندم که فتحلعلیشاه بوجود آورد. آنجا نوشته بود که این لهجه ای بود که فتحعلیشاه صحبت میکرد. بعد من به فکر فرو رفتم که چرا فتحلعیشاه این لهجه را پدید آورد؟ و به تئوری زیر رسیدم؛ فتحعلیشاه که ترک بود، برایش مشکل بود فارسی را با لهجه دری صحبت کند. مثلا حرف کاف "ک" را نمیتوانست مثل بقیه ایرانیان (مثل افغانهای امروزی) تلفظ کند. حرف کاف در اول کلمه مثلا کردستان، با حرف کاف در آغاز کلمه کیک تفاوت دارد. افغانی امروز حرف کاف در کلمه کیک را مثل حرف کاف در اول کردستان تلفظ می کند. اما فتحعلیشاه که زبان مادری اش ترکی بود، حرف کاف در کلماتی نظیر کردستان و کار و کوزه را همانگونه تلفظ می کرد که ما امروز کیک را تلفظ می کنیم. از اینجا بود که بقیه درباریان که آنها هم ترک بودند به تقلید از او کاف را به لهجه او تلفظ کردند.

  مزدگ گرامی
از شما چه پنهان؛ همکاران ایران گلوبال ازهمه ی ملیت ها , اقوام ایرانی از کرد ؛ ؛ ترک ؛ بلوچ و.... هستند
انگلیسی را هم را دوستان دیگر کنترل می کند؛ یک فارسی نگار دارم که نوشته های با حروف لاتین را ترجمه می کند
بهر حال کنترل کامنت کارمشکلی است اکنون چندین رفیق ایران گلوبال کارشان شکار کامنت" بد" است از طرف دیگر خودت که چند زبان بلدی ؛ لطفا مارا در این" شکار" یاری کن!

در پایان ؛ شمارا نمی شناسم ولی نوشته هایت نشان از تجربه و دانایی فراوان دارد ؛ چه خوب می بود که کلمه" ارزال اوباش" را از ادبیات مزدکی حذف می کردی!
با احترام

  شما گویا فرق زبان مرده مانند لاتین و ترکی عثمانی (پیشرفته ترین زبان ترکی جهان در تاریخ) را با زبان زنده نمیدانید.
برخلاف آنچه نوشتید، در جنوب کشور آمریکا، لهجه سیاهپوستان آمریکا و غیره، انگلیسی ادبی را کسی صحبت نمیکند. یا ده ها نوع گویش اسپانیانی سراسر جهان وجود دارند، ولی زبان ادبی یکیست.
زبان ترکی ترکیه هم لهجه های گوناگون دارد. برای نمونه زبان آنکارا و استانبول و دهات ترکیه یکی نیستند. همانطور که لهجه ترکی آذری باکو با تبریز یکی نیست. اما زبان سعدی و حافظ و فردوسی مرده نیستند و ایرانیان خوب آن را میفهمند. ولی زبان ترکی عثمانی یک زبان مرده حساب میشود زیرا نه کسی به آن مینویسد و نه کسی آن را میفهمد. یعنی یک فرد تحصیل کرده در ترکیه (از کلاس اول تا دوازده) قادر نیست این زبان را بفهمد. به این میگویند زبان مرده. برای یادگیری این زبان ترکی عثمانی، ناچارند زبان فارسی و عربی را نیز بیاموزند. اما زبان فردوسی و رودکی و سعدی مرده نیستند.
شاید برخی از واژگان گاهی اوقات برای همه قابل فهم نباشند، ولی دستور زبان شاهنامه و دارابنامه و سمک عیار و .. کم و بیش همان فارسی کنونی هست و واژگانشان هم هنوز در زبان فارسی کنونی دوام دارند. دستور زبان ترکی عثمانی تفاوت فاحشی با ترکی استانبولی کنونی دارد و برای هیمن یک زبان مرده حساب میشود. و برخلاف زبان لاتین، ترکی عثمانی مرگ طبیعی نداشت بلکه به دلایل تعصبات قومی این زبان را کشتند و یک فرهنگ پانصدساله را از بین بردند. اما فرهنگ و زبان حافظ و مولوی و سعدی و فردوسی و رودکی..برای فارسیزبانان قابل فهم است. زبان فارسی را دانشمندان به سه مرحله تقسیم میکنند:
پارسی باستان (هخامنشی)
پارسی میانه (پهلوی ساسانی)
پارسی دری (گویشی از پهلوی ساسانی که پس از دوران اسلام به عنوان زبان فرهنگی ایرانیان گسترش یافت).

  «گویش فارسی گلستان سعدی مرده است و به تارخ ادبیات پیوسته است، چون دیگر کسی به آن گویش حرف نمی زند"

شما گویا سواد خواندن گلستان و بوستان سعدی را ندارید ولی مردم تاجیکستان و افغانستان و ایران میتوانند زبان سعدی را بخوبی بخوانند و از آن بهره ببرند! برخلاف ترکی عثمانی که یک زبان مرده است، زبان فارسی سعدی زبان مرده نیست و در مدارس ایران تدریس میشود.

«ه مردم استانبول و آنکارا به آن حرف می زنند. آنها مجبور نیستند که سه حرف برای یک صدای "س" و چهار حرف برای یک صدای "ز"... داشته باشند."
در زبان انگلیسی بیش از ده نوع صدای ش را مینویسند.
sugar
machine
special
fascism
Naseous (se)
emulsion
tissue
mation
conscious
mission

اما میبینم که انگلیسی پیشرفته ترین زبان جهانست. یا خط چینی و ژاپنی بسیار پیچیده-تر از خط پارسی-عربی هستند، ولی تمدن آنها پیشرفته است.