???? ???? ????? ? ???? ????????????

تـئهران اوشاقلاری- سومئـر تـئهرانلی: پان آریانیستهای شبه میهن پرست، بنا به عادات خودبزرگ بینی و غرور کاذب ملی که تمام وجودشان را تسخیر کرده تا نتوانند واقعیتها را درک کنند برای توجیح خود و محکوم نمودن ضعف قدرت حاکم، طی اظهارنظر طنزگونه همواره ادعا میکنند که محدودۀ ایران در گذشته، بسیار گسترده و وسیع بوده است! و بدتر از آن، اینکه نام تمام سرزمینهای منطقه از 2500 سال پیش، همگی ایران و از آنِ آریاییها (!) بوده اند!!! که ملتهایی چون ترک و عرب و ... آنها را تصرف نموده اند!!! و مضحکتر اینکه به تبع همین خیالپردازیها، امروز علاوه بر کشوری بنام ایران، تمامی کشورهای کنونی خاورمیانه و گاه بیشتر از آن را در مجموع، ایران بزرگ مینامند! و اتفاقاً همین تخیلات، یکی از عوامل اصلی تفرقه داخلی بین هموطنان بوده است
تا یکصد سال پیش، تمامی سرزمینهای تحت حاکمیت امپراتوران و قدرتهای بزرگ و کوچک دنیا با نام امپراتوران وقت و سلسله های حاکم مثل: سامانیان، غزنویان، سلجوقیان، صفویان، عثمانیان و... نامیده شده و تنها با همان نام شناخته میشدند و نه ایران! و نه چیز دیگر! بنابراین تا دوران حکومت قاجار، چیزی بنام کشور ایران، آن هم با آن وسعت خیالی وجود نداشته است تا چه رسد به خاورمیانه و... . و عنوانی که تا این دوران، بر سرزمین ملتهای ساکن در ایران کنونی، نهاده شده، همانا «ممالک محروسۀ قاجار» بوده است که به شیوۀ غیر متمرکز و فدرالی اداره میشد و همینک کشورهای پیشرفتۀ کوچک و بزرگ دنیا در راستای حاکمیت دموکراسی بدان شیوه دست یافته اند.
در اوایل قرن بیستم، در کشاکش رقابتهای قدرتهای استعماری اروپایی روسیه و انگلیس بود که سلسلۀ دیکتاتوری پهلوی به عاملیت رضا پهلوی (پدر فارس) به روی کار آورده شد و از آن پس، مفهوم کشور و ملت ایران (فارس) جایگزین مفهوم سنتی ممالک محروسه قاجار گردید.
______

حدود ایران در شاهنامۀ فردوسی

درحالیکه برخی تصور دارند که حدود ایران در منطقۀ بلوچستانِ امروز در جنوبشرقی ایران کنونی و مرز پاکستان کنونی یا همان ایرانشهر باشد. اما فردوسی شاعر مورد ستایش فارسها، در شاهنامۀ مشهورش درحالیکه هیچ نامی از وجود اصطلاحات ساختۀ استعمارگرها و پان آریاییستها، چون: «آریا» و «آریایی» و «هاخام منشیان» نبرده است اتفاقاً حدود جغرافیایی ایران را به وضوح مشخص نموده که محدودۀ آن، شهر و مکانی مابین شیراز و اصفهان است، که همینک این مکان، واقع در 52 الی 53 درجه شرقی و روی 5/29 الی 31 درجه شمال جغرافیایی قرار دارد.

سکندر بیامد زی اصطخر پارس / که دیهمی شاهان به دو فخر پارس

چو دارا ز ایران به کرمان رسید / دو بهر از بزرگان لشگر ندید

صریحاً و مشخصاً فردوسی در بالا مشخص کرده که حمله اسکندر و مکان پارسیان اصطخر و فرار داریوش کبیر از ایران به کرمان بوده است مشخصاً بیان شده که کرمان در زمان داریوش بزرگ از ایران نبود و با استناد به ابیات فردوسی ایران نبوده و منطقه جغرافیای ایران فقط شهر اصطخر می باشد.

برای تائید مطالب بالا نمونه های دیگر از ابیات فردوسی بدون تفسیر در ذیل آورده میشود.

مرا خواند ندارد وانه بزرگ / که ازمیش بگسست چنگال گرگ

ورا بود شیراز تا اصفهان / که دانند خواندش مرز جهان

سپه را ز زابل به ایران کشید / به نزدیک شهر دلیران کشید

چو از شهر زابل به ایران شوم / به نزدیک شاه و دلیران شوم

بگویش که آمد به مازندران / به غارت از ایران سپاهی گران

همی رفت شادان به اصطخر پارس / که اصطخر بود بر زمین فخر پارس

وزان پس بر کشور خوزیان / فرستاد بسیار سود و زیان

تناسان به سوی خراسان کشید / سپه را به آیین ساسان کشید

از این گونه لشکر به گرگان کشید / همی تاج و تخت بزرگان کشید

ز گرگان به ساری و آمل شدند / به هنگام آواز و بلبل شدند

در و دشت یکسر همه بیشه بود / دل شاه ایران پر اندیشه بود

ز زابلستان گرز ایران سپاه / هر آنکس که آیند زنهار خواه

چه باید مرا جنگ زابلستان / و گر جنگ ایران و کابلستان

ز زابل به ایران ز ایران به تور / برای تو پیمود این راه دور

همه سوی دستان نهادند روی / ز زابل به ایران نهادند روی

از ایران ره سیستان بر گرفت / از آن کارها مانده اندر شگفت

برآشفت و اندیشه اندر گرفت / ز ایران ره سیستان برگرفت

شهنشاه ایران و زابلستان / ز قنوج تا مرز کابلستان

بدو گفت گر من به ایران شوم / ز ری سوی شهر دلیران شوم

گر آن است رستم که مازندران / تبه کرد و بست به گرز گران

هر آن شهر که از مرز ایران نهی / بگو کنیم آن ز ترکان تهی

بزاوستان در یکی شهر بود / که زان بوم بر تور را بهر بود

منوچهر کرد آن ز ترکان تهی / یکی خوب جاییست و فرحی

همی باژ و ساوش به توران برند / سوی شاه ایران همی ننگرند

تن ترک بدخواه بی جان کنم / ز خونش دل سنگ مرجان کنم

تهی کرد باید از ایشان زمین / نباید که آیند زین پس به کین

که چون ماه ترکان برآیند بلند / ز خورشید ایرانش آید گزند

سیه مار را کو را سرآید بکوب / ز سوراخ پیچان شود سوی جوب

هر آن بوم برکان ز ایران نهی / به فرمان کنم ز ایران تهی

هر آن شهر که از مرز ایران نهی / همی کرد خواهد ز ترکان تهی

ز ترکان هر آنگه که بینی یکی / که یاد آرد از دشمنان اندکی

به پیروزی از بارۀ کاخ پارس / بداری از پاک یزدان سپاس

سر شاه ترکان از آن دیدگاه / بیانداخت باید به پیش سپاه