شعر بی نام

بر سینه ات نشست

زخم عمیق کاری دشمن

امّا  ،

              ای سرو ایستاده نیافتادی

              این رسم توست که ایستاده بمیری.

در تو ترانه های خنجر و خون

در تو پرندگان مهاجر

در تو سرود فتح

اینگونه چشمهای تو روشن

                         هرگز نبوده است.

با خون تو ،

           میدان توپخانه

                         در چشم خلق

                                   بیدار می شود

مردم ،

از آن سوی توپخانه ، بدین سوی

                                  سرریز می کنند

نان و گرسنگی  ،

             به تساوی تقسیم می شود

ای سرو ایستاده !

این مرگ توست که میسازد

دشمن دیوار میکشد

این عابران خوب و ستم بر

نام ترا ، این عابران  ژنده  نمیدانند

و این دریغ  هست  ، امّا

روزی که خلق بداند

            هر قطره خون تو محراب می شود

این خلق ،

نام بزرگ ترا

           در هر سرود میهنی اش

                                        آواز می دهد

نام تو پرچم ایران  

خزر به نام تو  زنده   است.

خسرو گلسرخی

asrenou