کبوتران سرخ آذربایجان- س.اودلاریوردو

 

يکشنبه  ۲۷ دی ۱٣٨٨ -  ۱۷ ژانويه ۲۰۱۰

 

امروز جهت مرور اخبار تراختور آذربایجان و استقلال تهران و اتفاقات رویداده در بازی سایتهای مروطه را مرور می کردم که با خبری تعجب بر انگیز و البته تاسف برانگیز روبرو شدم. خبری که من را به تامل واداشت. "طرفداران تیم استقلال تهران کبوتر سرخ شده تیم تراختور را کشتند ". در برخی سایتها تصاویری نیز از این اتفاق منتشر شده بود. اتفاقی که انگیزه انجام آن سوالی است به عمق تاریخ. سوالی که جواب آن را باید در فتوحات امیر تیمور جست. اتفاقی که انگیزه اش را باید در فتوحات آتیلا یافت و دشمنی تاریخ با ترکها. باید تاریح را ورقی زد و امپراتوریهای وسیع و قدرتمند تورکها را مرور کرد و عقده فرمانروایی این سخیفان را دید تا درک کنیم چرایی کشته شدن پرنده آزادی را. باید نگاهی به تاریخ غرورآمیز آذربایجان کرد. روزهای پر سرفراز مشرطیت را دید که برای آزاد زیستن تا پای جان مقاومت کردند در حالیکه در نوکران جان از ترس خود آزادی را به قیمت بردگی فروختند. آزادستانی را دید که برای آزادی برپاخاست در روزگاری که خفتگان روزگار جرات بیداری نداشتند. و 21 آذری را به یاد آورد که آزادگان آذربایجان را به جرم آزاد زیستن به خاک و خون کشیدند چراکه اینان متنفرند از رهایی یافتگان بند استبداد. اینان که در زمان زمامداریشان نشان دادند عمق تنفرشان از آذربایجان را. زبان کودکانمان را بریدند و می برند تا آزاد مردان آتی را کشته باشند. زبانی را که آزاد زیستن را به سخن می نشیند به سخره گرفتند و تزها نوشتند برای از میان بردنش. و امروز از آذربایجانی که آذربایجانی بودنش را زندگی می کند متنفرند.

آری، این کبوتر نه مغذوب استقلالیهای وا مانده در مقابل تراختور آذربایجان بلکه کشته شده ی نفرت از تورکها بود. نمایشی از آینده بود که چگونه برخی در آرزوی تکرار دوباره 21 آذر 1325 اند ولی شرایط برایشان فراهم نیست. آیا هم زیستی با این دیوانگان دیوانگی نیست؟ آیا خیانت به خویشتن نیست فراموشی تاریخ؟

اگرچه کبوتر سرخمان را کشتند ولی روزی کبوتر آزادیمان به پرواز در خواهد آمد. اگرچه تا آن روز کبوتران دیگری به خون خود خواهند غلتیط.

از یادمان نخواهد رفت کبوترانی که در خرداد سرخ آذربایجان بی بال وپر شدند تا ملتی را به سوی آزادی رهنمون سازند.

آری؛ این کبوتر نیز کبوتریست از کبوتران آذربایجان. نمادی است برای رهروان آزادگی و آنان که از بند بندگی خواهند رست. این کبوتر آذربایجان است که روزی آزادانه در آسمان نیلگون خود بودن به پرواز درخواهد آمد.

 

ویترینده کی قورودولموش قوش

اوزگورلویو دوشونور

بیر گون اوچاجاق

http://www.oyrenci.com/Articles.aspx?articleId=2367

---

بازی عجیب شونیسم فارس : نظرسنجي 90 توهين مستقيم به تورك ها

 

 سه‌شنبه  ۲۹ دی ۱٣٨٨ -  ۱۹ ژانويه ۲۰۱۰

 

برنامه این هفته نود به پایان رسید و تیم تراکتور سازی از بین دو میلون و پانصد هزار نفر شرکت کننده در نظر سنجی انجام گرفته فقط دویست هزار رای آورد! این در حالی است که تراکتور در نظر سنجی مشابهی که چند ماه پیش از طریق همین برنامه صورت گرفته بود بیش از پنجاه در صد کل آرا را به خود اختصاص داده بود. خبرها حاکی از آن است که اس ام اس های ارسالی از شهرهای آذربایجان یا خطا داده و یا ارسال نشده است . جالب تر این که وقتی با همان موبایل و همان سیم کارت به گزینه ای به غیر از گزینه شماره 3 ( یعنی تراکتورسازی ) اس ام اس زده میشد ، پیام ارسال شده و پیغام همیشگی برنامه نود برای شما ارسال میشد .

لااقل در طول این فصل دیده ایم که خیل عظیم طرفداران تراکتور در ورزشگاه ها با آنچه که در نظر سنجی این هفته برنامه نود دیدیم کاملا مغایر است . به هر حال مشکلی برای ارسال اس ام اس های ارسالی به گزینه 3 وجود داشت که باعث رنجیده خاطر شدن طرفداران پر شمار این تیم شده است و مسلما در نتیجه آرا هم تاثیر مستقیم داشته است.

خوب...

باز هم نتونستم خودمو كنترل كنم و مجبور به نوشتن بیانیه شدم.

از كجا؟؟؟آها..یادم اومد..از زمانی بگم كه یك نظرسنجی در برنامه 90 گذاشته شد با نام پرشورترین طرفداران لیگ كه تراكتور با 53 درصد اول شد.بعد از اون فراز كمالوند زنگ زد به برنامه 90 و حرف از 30 میلیون تورك زبان زد كه كاملا هم درست گفت.و نودی ها رو دعوت كرد به اینكه نظرسنجی پرطرفدارترین بزارن.عادل فردوسی پور و مسئولین شبكه 3 و صدا سیما و مخابرات دست به یكی كردن تا مهر باطل بزنن به حرف كمالوند كه همون 30 میلیون تورك بود.خوب...دیروز بالاخره هماهنگی های لازم برای توطئه انجام شد و اس ام اس پرطرفدارترین تیم گذاشته شد.تو خونه ما جمعا 8 تا خط هست كه 6 تاش همراه اول هست و 2 تاش ایرانسل.من و برادرام با همشون ارسال كردیم و گزینه 3 رو انتخاب كردیم ولی ارسال نشد و جوابش هم نیامد.به یكی از اقوام در شهر اردبیل زنگ زدم و گفتم میتونی اس ام اس ارسال كنی یا نه...ولی یك حرف عجیب به من زد...گفت من به 3 زدم نرفت ولی به 2 زدم هم رفت هم جوابش اومد.خیلی تعجب كردم و خواستم امتحان كنم..2 رو فرستادم...دیدم بله...ارسال شد...صبح زود كه رفتم كلاس دیدم یك جنجالی برپاست و همه شاكین..گفتم چی شده همشون گفتن اس ام اس ما ارسال نشد.فهمیدم كه جلوی اس ام اس هایی كه از طرف آذربایجان ارسال میشد به گزینه 3 گرفته شده و اون 200 هزار نفرم تورك ها خود شهر تهران بودند كه تراكتور رو انتخاب كردند.خیلی عجیبه.....

استقلالی كه در هر بازی 5000 تاشاگر داشت دوم میشه...

پرسپولیس اول میشه...

آخه مرد حسابی شماها چطور طرفداری دارین كه به ورزشگاه نمیان ؟

دیشب حداقل..حداقل..حداقل 4 میلیون اس ام اس ارسال شده بود برای تراكتور كه هیچ كدوم نرفت...

آذربایجان شرقی و غربی و اردبیل و زنجان و قزوین و همدان كه اكثرا تورك نشین هستند...جلوی اس ام اس هاشون به برنامه 90 گرفته شده بود...

برای بازی های تراكتور 80000 نفر به ورزشگاه میرن تنها....تو خود شهر تبریز 100 درصد مردم طرفدار تراكتورن...از كودك 2 ساله گرفته تا پیرمرد  120 ساله....

از زن و بچه و دختر و پسر و .............. همه طرفدار تراكتورن...

آقای فردوسی پور خر خودتی و ارباب های احمقت كه هدفی جز تخریب تورك ها نداشتید....

http://tractor-club.blogfa.com/

 

 

---

 

بر حاشيه هاي نژادپرستي در ايران: تاملي بر برنامه 90 شبکه سه سیما

 

سه‌شنبه  ۲۹ دی ۱٣٨٨ -  ۱۹ ژانويه ۲۰۱۰

 

اويرنجي: شب دوشنبه براي ديدن برنامه نود به اتاق تلويزيون خوابگاه رفتم. عده اي از توركها و البته تعداد بيشتري از غيرتوركها هم آنجا بودند. فردوسي پور برنامه را آغاز كرد و مسابقه  SMS براي مشخص كردن پر طرفدارترين تيم فوتبال ايران آغاز شد. با توجه به برنده شدن تراختور در نظرسنجي هاي اينترنتي و همچنين پيشتازي آن در تمام نظرسنجي هاي قبلي برنامه 90 همه يقين داشتند كه تراختور مدعي اصلي است. وقتي پس از دقايقي نتيجه اوليه نظرسنجي اعلام گرديد فردوسي پور تبسم موذيانه اي نمود و بدين ترتيب تراختور از همان اعلام اول تا آخر حوالي 11 درصد راي آورد. با اينكه نتايج اين نظرسنجي همانند انتخاب احمدنژاد حيرت آور بود اما در اين برنامه اتفاقي رخ داد كه موجب تاثر همه تورك ها و البته خوشوقتي غير توركها شد. در گزارشي با عنوان "حواشي مسابقه تراختور-استقلال" توهينها و تمسخرهايي عريان در قالب بزله گويي و شيرينكاري به نمايش درآمد كه نشانگر عمق ديدگاه سخيف و نهادينه شده نژاد پرستي در جامعه ايران است.

در حالي كه حدود 50 هزار تماشاگر تورك در ورزشگاه آزادي تراختور را همراهي كردند دوربين نود بصورت بيشرمانه اي با اهداف مشخص به انتخاب سوژه هاي خود پرداخت. از بين اينهمه طرفدار تراختور براي اولين بار در صدا و سيما از فردي مست كه نمي توانست تعادل خود را حفظ كند و در وصف تراكتور اشعار نامفهومي مي خواند فيلمبرداري شده بود. در حالي كه حركات نوساني دوربين بر روي قيافه و بدن طرفداران علاقمند تراختور نوسان مي كرد صحنه اي كاريكاتوري از توركان به نمايش درآمد. در ادامه مردي ميانسال و شريف به تصوير كشيده شد كه اشتباها "استاديوم" را "استاديو" تلفظ مي كرد. در حالي كه خنده هاي چندش آور فارسهاي از خود راضي در اتاق تلويزيون ادامه داشت خبرنگار از زاويه اي پايين به بالا يك طرفدار مد روز استقلال را به تصوير كشيد كه در پشت سرش نمايي از هزاران طرفدار استقلال در ورزشگاه ديده مي شد. بر خلاف گزارش از طرفداران تراختور اطراف وي كاملا خلوت بود و وي با آرامش سوال نمود كه چرا بيش از 10% درصد ورزشگاه به تراختور اختصاص يافته است؟ بعد از اين برش جواب طرفداران تراختور پخش شد كه مشخصا از بي ربط ترين جوابها انتخاب شده بود. در حين پاسخگويي طرفداران تراختور سخنانشان ناقص قطع مي شد و چندين جواب گاها ساده و گاها مضحك با هم ادغام شده بود و انسانهاي از خود راضي فارس در اتاق تاويزيون به پشت خوابيده و از خنده روده بر شده بودند و معدود توركان حاضر در اتاق براي نديدن ادامه صحنه ها آنجا را ترك كردند. آيا در بين آنهمه طرفدار كسي نبود كه جوابي ساده به اين سوال طرفدار بزك شده استقلال بدهد؟ آيا كسي نمي توانست بگويد كه حتي در صورت وجود چنين قانوني استقلال و پرسپوليس دهها سال است كه اصلي ترين ناقض آن قانون هستند؟ و...  بدون اينكه قصد اهانت به كسي را داشته باشم اين مسئله مسلم است كه در بين 50 هزار نفر هرگونه شخص با اطلاعات كم و بيش و روحيات و شخصيت نرمال و غيرنرمال وجود دارد. اما حركت تاسف برانگيز گزارشگر نود در به تمسخر گرفتن انسانها و بدتر از همه يك ملت قطعا انتقام احساسات پانفارسيستي نهادينه شده در درون انسانهاي فارس از عظمت تيم توركان و حضورشان در پايتخت ايران بود. آنها ساعتها براي خنده سوژه اي يافتند و ميليونها انسان بي خبر از توطئه را تحقير و تمسخر نمودند.

حس خود برتربيني و پست انگاري ديگران بويژه توركان به حدي است كه كاملا در نهاد ناخودآگاه انسان هاي ايراني-فارس رخنه كرده و حتي اعتراض به آنرا نشانه پانتركسيم مي دانند و تمسخر ديگران را پديده اي طبيعي و حق مسلم خود مي انگارند. بدون اينكه قضاوتي قطعي در مورد درستي يا تقلبي بودن نظرسنجي داشته باشم بايد عنوان كنم كه حتي اگر تنها يازده درصد از طرفداران فوتبال ايران طرفدار تراكتور باشند با توجه به حضور اين تيم در ليگ يك و حضور 6 ماهه در ليگ برتر جذب اين تعداد تماشاچي نيز موفقيت بزرگي است و بيش از پيش به اين نتيجه رسيدم كه طرفداران تراختور نه تنها علاقمندان به فوتبال بلكه مي بايست مديران و مبارزيني ميدان ديده باشند چراكه خواسته يا ناخواسته سرنوشتشان شبيه به سرنوشت ملتشان شده است. مي بايست توان ادامه راه و گسترش فعاليت هاي خود و مديريت بحرانهاي تحميلي به تراكتور را داشته باشيم. حمله به كمالوند و به تصوير كشيدن سنگ قبر پدر وي، نظرسنجي جنجالي و مشكوك و از همه زشت تر گزارشي تحقير آميز از كينه هاي ژرف به تراختور و آذربايجان نشان دارد. هر چند روي صحنه رويدادهايي همچون نظرسنجي كاملا آشكار است اما در پشت صحنه دست هاي بسياري دركارند. وقتي كمالوند از تقلب در مسابقه سخن مي گويد ساعتي بعد مجبور به تكذيب آن مي شود آيا كمالوند از سوي سازمانهاي امنيتي اخطار گرفته است يا ...؟ آيا آنها موفق به انتقام شدند؟ آيا آنها موفق به ايجاد حاشيه براي تراكتور شدند؟ ما چه ابزاري براي مقابله با هجمه دستهاي نامرئي و مسلح به مدرنترين ابزار رسانه اي و تصميم سازي داريم؟ و....

همه تماشاگران، مربيان، بازيكنان و مسئولين تيم بايد هوشيار باشند.

به عنوان آخرين سخن پيشنهادي دارم:

با امضاي طوماري به مسئولين تراختور و صداو سيما از آنها بخواهيم كه جلوي پخش هرگونه مطلبي در مورد تراختور از برنامه نود را بگيرند.

با تشكر- اوزگوز قيزيل يورد -تهران

http://www.oyrenci.com/News.aspx?newsId=8621

روشنفكران و ناسيوناليزم در ملت هاي بدون دولت: مطالعه موردي كاتالان- مونتسارت گوبرنائو

سه‌شنبه  ۲۹ دی ۱٣٨٨ -  ۱۹ ژانويه ۲۰۱۰

Nationalism and Intellectuals in Nations Without States: the Catalan Case; Guibernau, Montserrat, The Open University, Walton Hall

مترجم: ائلشن گونئيلي  Elshen.Guneyli@gmail.com

ترجمه شده توسط سايت www.oyrenci.com

مقدمه مترجم: مقاله اي كه پيش روي خواننده است را از چندين جهت مفيد به ترجمه دانستم: اول اينكه در باب ملت هاي بدون دولت سخن مي گويد، دوم اينكه نقش روشنفكران را هم از جنبه نظري و هم از جنبه مطالعه موردي مورد تدقيق و سنجش قرار مي دهد و دست آخر اينكه تجربه اي از نوع ديگر و آنهم مربوط به ملت كاتالان در سواحل مديترانه اي و مرزهايي فرانسوي اسپانيا را برايمان روايت مي كند. هر چند ملت كاتالان در بسترهاي تمدن غربي به سهم بزرگي از حقوق ملي خود دست يافته و در مقايسه با ملت آذربايجان كه در خفقان استبداد شرقي زندگي مي گذراند مرفه به نظر مي رسد اما از بسياري از جنبه ها ويژگي هاي اين ملت شبيه به ملت آذربايجان است. عليرغم اينكه مترجم معتقد است كه هر ملتي با توجه به ويژگي هاي دروني و محيطي روش هاي مبارزه مخصوص به خود را مي طلبد اما آشنايي با تجربيات ديگران همانند تمرينهاي فكري به مبارزان ملي در فهم رويدادها و تصميم گيري در موقعيت هاي خطير ياري خواهد رساند.

چكيده

هدف اين مقاله فراهم نمودن چارچوبي براي مطالعه ارتباط بين روشنفكران و ناسيوناليزم در ملت هاي بدون دولت غربي است. مشخصا، اين نوشته بر روي نقش روشنفكران در بازآفريني ناسيوناليزيم كاتالان در طي ديكتاتوري فرانكو بين سالهاي 1939 تا 1975 تمركز خواهد نمود.

مقاله به سه بخش تقسيم شده است. در ابتدا، بخش اول يك چارچوب نظري شامل تعريف مفاهيم ملت، دولت، و ناسيوناليزم و همچنين معرفي مفهوم دولت هاي بدون ملت را بنيان مي گذارد. سپس فرق بين "ناسيوناليزم دولتي" و ناسيوناليزم در "دولت هاي بدون ملت" را بيان مي كند. بخش دوم رابطه بين روشنفكران و ناسيوناليزم در آثار الي كئدوري[1]، تام نايرن[2]، جان برولي[3] و آنتوني دي. اسميت[4] را تحليل مي كند. بخش سوم زمينه هاي ويژه اي را بررسي مي كند كه روشنفكران در دولت هاي بدون ملت در آن مانور مي دهند. اين نوشته به مطالعه نقش روشنفكران كاتالان در دفاع از زبان مادري و فرهنگشان در طي رژيم فرانكو تمركز مي كند و سپس پروسه اي كه در طي سالهاي دهه هاي 1960 و 1970 ناسيوناليزم كاتالاني را از سطح نخبگان به سطح جنبش توده اي منتقل كرد، آناليز مي كند. همچنين به مقاومت فرهنگي روشنفكران كاتالان در طي اين مدت، دلايل گرايش برخي از نخبگان به ناسيوناليزم و مولفه هاي عقلاني و عاطفي اي استفاده شده بوسيله نخبگان به عنوان عامل بسيج توجه ويژه اي شده است.

بخش اول

مقدمه: تعريف دولت هاي بدون ملت

مي بايست تفاوت مفهومي اساسي بين ملت، دولت و ناسيوناليزم مشخص گردد. در بحث از "دولت[5]" با اخذ تعريف وبر، به "يك جامعه انساني كه مدعي حق استفاده انحصاري از نيروي فيزيكي در قلمروئي مشخص مي باشد" اشاره داريم، گرچه تمام ملت ها موفق به تشكيل آن نمي شوند و يا برخي از آنها علاقه به تشكيل آن ندارند. در بحث از "ملت[6]" به خودآگاهي يك جمعيت انساني در تشكيل يك جامعه، اشتراك در يك فرهنگ مشترك، وابستگي به يك قلمرو واضح و مشخص، داشتن گذشته اي مشترك و پروژه اي براي آينده با ادعاي حق حاكميت بر آن اشاره داريم. از اينرو، از نظر نويسنده يك "ملت" پنج مولفه را شامل مي شود: روانشناختي (آگاهي بر تشكيل يك گروه)، فرهنگي، قلمرويي(سرزميني)، سياسي و تاريخي. با ارائه اين تعريف، واژه ملت را از دو واژه دولت و دولت-ملت تمييز مي كنيم و در ادامه از اين تمايز در بررسي "دولت هاي بدون ملت[7]" ياري خواهيم گرفت. در بحث از "ناسيوناليزم" منظورمان احساس تعلق به يك جامعه اي است كه اعضاي آن بوسيله مجموعه اي از سمبل ها، اعتقادها و سبك زندگي شناخته مي شوند و ميل دارند در مورد سرنوشت سياسي مشتركشان تصميم بگيرند.

اما هنوز واژه ديگري وجود دارد كه مي بايست تعريف شده و فرق آن با واژه هاي پيشين كه بدانها اشاره گرديد مشخص گردد: ملت-دولت[8]. ملت-دولت (دولت-ملت) پديده اي مدرن است كه در اثناي انقلاب فرانسه در اواخر قرن 18 ميلادي ظهور يافت. مشخصه دولت- ملت ادعاي انحصار بر حق مشروع در استفاده از زور در قلمرو مشخص، تلاش در جهت اتحاد مردم تحت تابعيتش بوسيله يكسان سازي[9]، ايجاد فرهنگ، سمبلها و ارزشهاي مشترك و احياي سنتهاي و اسطورهاي اصيل و بعضا اختراع آنها مي باشد. 

ويژگي مشخص اين مقاله از هدف آن در فراهم نمودن چارچوب تئوريك براي مطالعه رابطه بين روشنفكران و ناسيوناليزم در دولت هاي بدون ملت ناشي مي گردد. در بحث از "دولتهاي بدون ملت" به ملت هايي اشاره داريم كه عليرغم داشتن قلمروي محصور شده در درون سرحدات يك يا چند دولت، احساس جداگانه از هويت ملي برپايه فرهنگ مشترك، تاريخ، تعلق به قلمرو مشترك و آرزوي آشكار براي حاكميت بر خويش را دارند(Guibernau, 1999). هم اكنون، اغلب جنبش هاي ناسيونالستي در حال گسترش در ملت هاي بدون دولت غربي در بين ملت هايي به وجود آمده است كه قبلا تمايل به هويت سياسي و/يا فرهنگي داشته اند و هم اكنون بدان استناد كرده و آنرا احياء نموده، با موقعيت سياسي-اجتماعي جديد سازگار مي كنند.

تعيين سرنوشت و تسلط بر مقدرات گاها به مثابه خودمختاري سياسي، و در موارد ديگري به داشتن حق حياتي مستقل تعبير مي شود. كبك[10]، كاتالونيا[11]، اسكاتلند[12]، باسك[13] و فلندرها[14] به استثناي چند ملت بدون دولت خواستار خودمختاري بيشتري هستند. برخي از اين ملت ها داراي نوعي از دولت هاي مخصوص به خودشان هستند و گاها اختيارات قابل توجهي نيز به پارلمانهاي محلي شان تفويض شده است. اما خودمختاري سياسي و حتي فدراليسم اساسا با استقلال تفاوت دارند چراكه موارد مزبور سياست خارجي و اقتصادي، دفاعي و مواد قانون اساسي را شامل نمي شوند و درست به اين دليل است كه در ارجاع به آنها واژه ملت هاي بدون دولت به كار برده مي شود.

تمايز ويژه بين "ناسيوناليزم حكومتي" و "ناسيوناليزم در دولت ها بدون ملت" براي شناخت برخي از ويژه گيهاي كليدي ناسيوناليزم در هر دو مورد ضروري است. مي بايست تاكيد كنيم كه آنچه دو نوع از ناسيوناليزم را از همديگر متمايز مي كند صرفنظر از قضاوت ارزشي در مورد آنها به عنوان ناسيوناليزم «خوب» يا «بد» و يا «قومي» و «مدني» است. اغلب بيشترين تفاوت بين دو نوع از ناسيوناليزم به دستيابي آنها به قدرت و منابع بر مي گردد؛ به گونه اي كه ناسيوناليزم دولتي معطوف به تحكيم و قدرتمندسازي دولت بوده و ناسيوناليزم در دولت هاي بدون ملت درگير حقانيت بوده و اغلب درپي ساخت دولتي نوين مي باشد.

وقتي به ارزيابي رابطه بين روشنفكران و ناسيوناليزم مي پردازيم، نويسنده در حيطه تعريف اسميت، روشنفكران را انسانهايي مي داند كه آثار هنرمندانه اي خلق كرده و توليد انديشه مي كنند. بدين ترتيب آنها را از طيف گسترده طبقه روشنفكر و متخصصين كه اين انديشه ها و خلاقيت ها را انتقال يا انتشار داده و توده اي آموزش ديده از طريق اين ايده ها شكل مي دهند، متمايز مي كنيم(Smith 1991, p. 93). قبل از بازگشت به مطالعه اختصاصي وظيفه روشنفكران در دولت هاي بدون ملت، اين نوشته تئوري كئدوري، نايرن، برويلي و اسميت را كه قسمتي از كارهايشان را به رابطه بين ناسيوناليزم و روشنفكران اختصاص داده اند مرور مي كند، و مي بايست تاكيد كنيم كه آثار آنها به نقش ويژه روشنفكران در دولت هاي بدون ملت نمي پردازد. بر عكس، آنها فراموش كرده اند به تفاوت آشكار بين روشنفكران دولتي كه به تحكيم ناسيوناليزم دولتي مي پردازند و روشنفكران در ملت هايي كه براي خود دولتي ندارند، بپردازند. در اين بين كئدوري كه به تحليل روشنفكران در جوامع استعماري مي پردازد يك استثناست.

بخش دوم

   روشنفكران و ناسيوناليزم

الي كئدوري: در "مردان حاشيه اي"

   "...من در مقابل جلال و شكوهي كه بدان تعلق ندارم دست به شورش مي زنم"

كئدوري نگرشي مخالف در قبال ناسيوناليزم را بنا مي نهد و آنرا به عنوان نوعي از سياست تعريف مي كند كه معطوف به واقع گرايي نبوده و تنها هدف آن يك جهان دروني است و سرانجام آن محو تمام اصول سياسي مي باشد.(Kedourie 1986, p. 85) او ناسيوناليزم را بيماري اي مي داند كه در غرب شكل گرفته و سپس به ساير نقاط جهان منتشر شده است. در ديدگاه وي، روشنفكران به دليل توليد دكترين هايي كه فرض مي كنند ملت ها گروههاي آشكار و طبيعي از نژاد انسان از لحاظ تاريخ، انسانشناسي و مدارك زبانشناختي مي باشد مقصر هستند.

بر طبق ديدگاههاي كئدوري، روشنفكران ناآرام و منحرف از سياست هاي عقلاني منحرف شده و به رومانتيسيزم روي آوردند و ناسيوناليزم را به عنوان دكتريني كه ظرفيت اعطاي نقش مهم در جامعه به آنها دارد، توليد كردند. او به شدت منتقد روشنفكران رومانتيك همچون فيخته[15] و هردر[16] بوده و ناسيوناليزم را كاملا سرشار از رومانتيزم تعريف مي كند.

كئدوري به نقش روشنفكران در جوامع استعماري تمركز مي كند. او توضيح مي دهد كه چگونه افراد بومي آموزش ديده غرب كاملا از جامعه سنتي خود بيگانه مي شوند و بوسيله فرهنگ و رسوم استعمارگران هويت مي يابند؛ تنها به اين دليل كه از موقعيت هاي شرافتمندانه و مسئوليت هايي كه مختص به استعمارگران سفيد است محروم نگردند. او مي نويسد:

يك هندي تنها وقتي مي تواند از خدمات اجتماعي برخوردار گردد كه كاملا اروپاييزه شده باشد؛ يعني كاملا بر اساس و آميخته با كاراكترهاي يك جنتلمن با تحصيلات بالاي انگليسي زبان باشد. اما تاكنون اثبات نشده است كه فردي هندي با چنين "آميختگي" با كاراكترهاي مزبور بصورت آسان و اوتوماتيك وار همچون يك جنتلمن انگليسي رفتار كند (Kedourie1971, p. 84).

در حقيقت، آنچه كئدوري در باب نخبگان بومي در جوامع استعمارشده مي نويسد بسيار با تحليل برخي از نخبگان محلي در ملت هاي بدون دولت مشابه است. بويژه اينكه برخي از خويشاوندي ها و قرابت هاي منطقه اي اين نخبگان به عنوان سدي در مقابل پيشرفت آنها در ساختار اجتماعي-سياسي و اقتصادي حكومت محسوب مي گردد.

مهمترين مخالفت ها با نظريه كئدوري به اين مسئله بر مي گردد كه وي ناسيوناليزم توليد شده و مورد دفاع توسط روشنفكران "رسمي/حكومتي" را كه مقام و موقعيت خود را در ارتباط با حكومت تعريف مي كنند ناديده مي گيرد. ناسيوناليزم استعمارگر مي بايست به دليل عدم پذيرش فرد الينه شده در ملت استعمارگر عليرغم همسانسازي خود با وي مورد انتقاد قرار گيرد.  

نظريه كئدوري فرض مي كند شكاف گسترده اي بين نخبگان فعال و توده منفعل و بدون جهت گيري وجود دارد. به اعتقاد وي، تنها راه براي متقاعد كردن مردم در حمايت از جنبش ناسيوناليستي استفاده از تبليغات و پروپاگاندا و كنترل بر آموزش است. جهت بسيج مردم، نخبگان مي بايست "به اعتقادات و تجربيات بومي گرايش داشته باشند و به خداي تاريكي و رسومش بگروند و اسطوره ها و شخصيت هاي صرفا مذهبي را به سمبل ها و قهرمانان سياسي و ناسيوناليستي تبديل كنند كه همگي بخشي از قوميزه و ناسيوناليزه كردن  اديان جهاني و فراتاريخي است"(Smith 1998, p. 113).

كئدوري عنوان مي كند كه يك نخبه روشنفكر همان ناعدالتي هايي را كه توده مردم هم ملتش از آن رنج مي برند متحمل مي شود و به ساختن دكترين ناسيوناليستي با هدف حذف موقعيت ناعادلانه موجود اقدام مي كند؛ از اينرو نخبه و توده را در زير يك عنوان واحد متحد مي كند. اما به عقيده او هدف اين روشنفكران متعصب فراتر از آرزوي اتمام وضعيت ناعادلانه مي رود. هدف روشنفكران بدست گرفتن قدرت در جامعه و متوقف كردن بيگانگي و محروميتشان از موقعيت ها و مزايا است.  

تام نايرن: بسيجگران مردم

"قشر نوين روشنفكران ناسيوناليست متعلق به طبقه متوسط مي بايست توده را به تاريخ فرابخوانند؛ و كارت دعوت مي بايست به زباني كه آنها مي فهمند نوشته شود" (The Break-Up of Britain, p. 340)

نايرن رويكردي ماركسيستي به مسئله ناسيوناليزم دارد. او ناسيوناليزم را پديده اي منسوب به بورژوازي مي داند كه مي تواند از گسترش ناهمگون سرمايه مابين طبقات مشتق شده باشد(Nairn 1977, p. 98-99).  ناسيوناليزم، ناشي از استثمار مناطق حاشيه اي است كه نخبگان محروم آن چاره اي جز روي آوردن به توده و درگيركردن آنها در يك پروژه ناسيوناليستي ندارند. از اين ديدگاه هدف عمده ناسيوناليزم مخالفت با "توسعه" اي است كه توسط استعمارگران كاپيتاليست به اجرا درمي آيد(Nairn 1977, p. 339).

نايرن ظهور ناسيوناليزم در مناطق محروم را عكس العملي در مقابل توزيع نامتوازن سرمايه مي داند. اما او وجود استثناهايي را نيز بين رابطه اي كه وي ميان ناسيوناليزم، عقب ماندگي و حاشيه بودگي بنا نهاده را تائيد مي كند.

براي بسيج توده اي و كسب حمايت براي جنبش ناسيوناليستي، روشنفكران نخبه جديد مي بايست بر روي ساخت "جامعه درون طبقاتي نظامي[17]" كه در هويت مشتركي سهيم مي شوند تلاش نمايند؛ هرچند كه اين هويت مشترك جنبه اسطوره اي داشته باشد.

نايرن به مانند روچ[18] و پيتر وورسلي[19] يك پيشرفت مرحله به مرحله اي از گسترش ناسيوناليزم از نخبه گان به درون توده ها را ترسيم مي كند.

در انديشه نايرن در صورت موفقيت جنبش ناسيوناليستي، حمايت توده اي خشونت بار خواهد بود. اما بازگشت به مردم بر چه معني است؟ او به سه دلالت و معني اشاره مي كند: (1) سخن گفتن به زبان آنها؛ (2) بهره گيري از جنبه هاي كلي "فرهنگي" آنها كه با انديشه هاي روشنفكري بدان ارجاع شده و (3) كنارآمدن با تفاوت هاي گسترده و هنوز ناسازگار عمومي و زندگي رعيتي(Nairn 1977, p. 101).

جان برويلي: آفرينندگان ايدئولوژي

"ناسيوناليزم ريشه در پاسخ روشنفكران به مسئله مدرن رابطه بين دولت و جامعه دارد" (Nationalism and the State, p. 349)

برولي ناسيوناليزم را نوعي سياست اساسا مخالف مي داند. از ديدگاه وي، واژه "ناسيوناليزم" براي اشاره به جنبشي اجتماعي مورد استفاده قرار مي گيرد كه در جستجوي اعمال قدرت و ايجاد رضايت و خشنودي از اين اعمال از طريق مقوله هاي ناسيوناليستي است(Breuilly 1982, p. 3). 

برولي همراستا با كئدوري و نايرن، بر توانايي ناسيوناليزم در كسب حمايت توده اي و اعطاي نقش برجسته به روشنفكران و متخصصين به عنوان شخصيت هاي كليدي در ساختن ايدئولوژي ناسيوناليستي تاكيد مي كند. اما بر طبق انديشه هاي وي، "ناسيوناليزم نمي تواند به عنوان سياست طبقه اجتماعي خاصي نگريسته شود... و همچنين نمي تواند به عنوان سياست روشنفكران تلقي گردد"(Breuilly 1982, p. 332).

از نقطه نظر او، اين انديشه كه "ناسيوناليزم مي بايست اساسا به عنوان جستجوي هويت و قدرت از سوي روشنفكران بدون جايگاه در نظر گرفته شود مبالغه آميز است". اما برولي تاييد مي كند كه محروميت از موقعيت هاي مورد انتظار كه باعث رنجيدگي برخي از نخبگان روشنفكر شده باشد ممكن است به حمايت آنها از ايدئولوژي ناسيوناليستي منجر شود كه مي تواند هويت جديدي را شامل"تصويري از يك حكومت و جامعه ايده ال فراهم سازد"، به گونه اي كه آنها موقعيتي مطمئن، مورد احترام و رهبرانه را خواهند داشت(Breuilly 1982, p. 329).  

او عنوان مي دارد كه سمبل ها، مراسم و مناسك به ايده هاي ناسيوناليستي از دو جنبه فضاسازي مي كنند: آنها تصويري از ملت ارائه مي دهند و به مردم در بيان انسجام ملي اشان ياري مي رسانند.

آنتوني دي. اسميت: در جستجوي ايدئولوژي

"در واقع يك قرابت و كشش آگاهانه اي بين يك مدل از ملت مدني در منطقه اي خاص و موقعيت، نياز و علايق و منافع مبارزين حرفه اي وجود دارد"(National Identity, p. 121)

اسميت در كارهاي ابتدائي اش به تاثير مولفه هاي ديني و سياسي در ظهور ناسيوناليزم قومي بيشتر از مولفه هاي اجتماعي و فرهنگي اشاره داشت. به اعتقاد وي دوران مدرن بوسيله گسترش حكومت مبتني بر علم يعني دولتي كه از علم و تكنولوژي در جهت اهداف عمومي بهره مي گيرد شناسايي مي شود. روشنفكران به عنوان افراد همسنگ كشيشان حكومت هاي قبل مدرن از چالش بين حكومت مبتني بر علم و حكومت سنتي مذهبي تاثير پذيرفتند.

از نظر اسميت گسترش روشنفكري سكولار در درون چارچوب دولت مبتني بر علم با چندين مانع روبرو شد كه به اين موارد مي توان اشاره نموده: توليد مازاد پرسنل با كيفيت بالا، مخالفت بروكرات ها با عقلانيت انتقادي روشنفكري، بهره گيري از نژاد و ديگر زمينه هاي فرهنگي از سوي روشنفكران براي دستيابي به منزلت هاي اجتماعي بالا.

اسميت بر نقش تعيين كننده روشنفكران در مراحل اوليه جنبش صحه مي گذارد اما در مورد كاركرد آنها در مراحل توسعه يافته جنبش به ديده شك مي نگرد. وي مخالف افرادي است كه روشنفكران را افرادي جوياي قدرت تعريف مي كنند هرچند كه معتقد است استثناهايي نيز همانند روشنفكران برخي جوامع استعماري وجود دارد. برخلاف ديدگاههايي كه به ملت به عنوان موجودي مصنوع و دست ساخته مي نگرند(Hobsbawm and Ranger, 1983)، اسميت "ريشه هاي قومي-ائتنيكي" مولفه هاي فرهنگي اي كه روشنفكران با گزينش از ميان آنها اقدام به ساخت ملتي مدرن مي كنند برجسته مي نمايد.

در توضيح چرايي تمايل روشنفكران در نقاط مختلف جهان به ناسيوناليزم و تاثير ماندگار آن بر ايدئولوژي و زبان ناسيوناليزم، اسميت به "بحران هويت" تجربه شده بوسيله مردم بطور عام و روشنفكران به طور خاص استناد مي كند كه از چالش حادث در مذهب سنتي و جامعه بوسيله حكومت مبتني بر عقل ناشي گرديده است. او معتقد است كه "راه حل ناسيوناليستي" به اشخاص امكان مي دهد تا هويت خود را از هويت اجتماعي ملي خود دريافت كنند. بدينگونه فرد به عنوان شهروند داراي حقوق از يك جامعه سياسي  و همچنين جامعه فرهنگي مبتني بر تاريخ و آينده به رسميت شناخته مي شود. در اينجا اسميت به رابطه بين شهروندي و هويت ملي تاكيد مي كند كه نشانگر ابعاد سياسي و فرهنگي ناسيوناليزم است.

نوشته هاي كئدوري، نايرن، برولي و اسميت قويا روشنفكران را در جايگاه آفرينندگان ناسيوناليزم مي نهد. بنابراين اين محققين در سازگار نمودن موفقيت آميز ناسيوناليزم به عنوان ايدئولوژي سياسي مدرن با حمايت توده ها، و همچنين رابطه بين روشنفكران و توده ها از طريق گوناگون نيازمندند.

كئدوري بر شكاف گسترده بين نخبگان و توده تاكيد دارد و در مقابل نايرن بر لزوم ايجاد يك جامعه درون گروهي همراستا با اهداف عمومي تاكيد نموده و برولي بر روابط تعاملي بين نخبگان روشنفكر و توده اشاره دارد. اسميت بر كاراكترهاي مشترك از هويت ملي در بين اعضاء ملت متمركز مي شود.

  هر چهار صاحب نظر بر نقش تعيين كننده توده ها در موفقيت جنبش ناسيوناليستي تاكيد دارند. همچنين آنها بر قدرت فرهنگ، زبان، سمبل ها و مراسم و مناسك به عنوان پايه هاي كليدي ناسيوناليزم تاكيد مي كنند. آنچه آنها فراموش مي كنند اينست كه آيا نقش روشنفكران در ملت هاي بدون دولت متفاوت مي باشد و اگر چنين باشد گستره آن چقدر است.

بخش سوم

روشنفكران در ملت هاي بدون دولت: مطالعه موردي كاتولونيا

بخش سوم اين مقاله تحليل نظري از پس زمينه هاي اجتماعي- سياسي كه روشنفكران در ملت هاي بدون دولت در آن عمل مي كنند، ارائه مي دهد و بطور ويژه، بر روي نقش روشنفكران در حفظ زبان و فرهنگ كاتالان ها در دوران ديكتاتور فرانكو (1975-1939) متمركز مي شود. ابتدا، تصويري مختصر از مبارزات مقاومت فرهنگي روشنفكران كاتالان ارائه مي گردد، سپس فرايندي كه ناسيوناليزم كاتالان از نخبگان به توده منتقل گرديد تحليل مي گردد. در پايان، مقوله هاي احساسي و عقلاني مورد بررسي قرار خواهد گرفت كه روشنفكران كاتالان با تمسك به آنها نقش عناصر بسيج گر در ناسيوناليزم معاصر كاتالان را بازي كردند.

زمينه هاي  اجتماعي-سياسي

نويسنده معتقد است كه مطالعه ناسيوناليزم در ملت هاي بدون دولت نيازمند يك رويكرد ويژه كه حائز دو فاكتور كليدي است مي باشد. اول اينكه ناسيوناليزم غيرحكومتي[20](يا خرده ناسيوناليزم يا ناسيوناليزم فرعي) همزمان با ناسيوناليزم حكومتي مستقر ظهور مي كند و در ثاني، نيازمند "نخبگان جايگزين" است كه آماده چالش با حكومت و ساختن ايدئولوژي ناسيوناليستي و هدايت جنبش ناسيوناليستي باشند.

(1)   ناسيوناليزم در ملت هاي بدون دولت همزمان با ناسيوناليزم مستقر حكومتي ارائه شده توسط سيستم آموزش همگاني، سيستم رسانه اي ويژه، نخبگان سازماندهي شده حكومتي و مجموعه اي از نهادهاي سازنده دولت و تعريف كننده چارچوبهاي سرزميني، سياسي، اجتماعي و اقتصادي ظهور مي كند. ملت هاي رسمي و منسوب به حكومت مجسم كننده مجموعه اي خوشه اي از نهادها هستند كه معني دهنده و حكومت كننده بر كشور هستند در حالي كه ملت هاي فاقد دولت ممكن است به برخي از خودمختاري هاي سياسي و فرهنگي متمايل نباشند.

اغلب بيش از يك ملت در زير چتر يك حكومت زندگي مي كنند. همواره، يك ملت بر ديگر ملت ها برتري مي يابد و نقش رهبري را در حكومت بر كشور و همچنين در تعريف هويت آن با تكيه بر استعلاي فرهنگ و زبان ويژه خود پيدا مي كند و اقليت هاي ديگر را به حاشيه مي راند. در اسپانيا كاستيل ها به ضرر كاتالانها، باسكها و منطقه گاليسيا ملت حاكم هستند.

صرف وجود يك جامعه اي كه خود را ملتي متمايز از ملت رسمي كه حكومت در صدد اعتلاي آن است به حساب آورد تهديد و ابهاماتي در مشروعيت حكومت به عنوان نهاد سياسي يكپارچه پديد مي آورد. حكومت هاي دموكراتيك تفاوت هاي دروني را به رسميت مي شناسند و تمايلي به استفاده از واژه ملت در ارجاع به ملت هاي اقليت ندارند، زيرا پيامدهاي سياسي حاصل از آن همانند شناسايي حق تعيين سرنوشت كاملا مشكل ساز است. به اين دليل، حكومت ها گرايش به ناديده انگاري ناسيوناليزم اقليت ها به مثابه يك خطر و يا حداقل به عنوان پديده اي نامطلوب و دردسرساز دارند.

روشي كه حكومت ها براي پاسخگويي به مطالبات ملت هاي اقليت در سرزمين خود به كار مي برند به ذات حكومت، ويژگي هاي جنبش ناسيوناليستي و حكومت هاي حامي آن بستگي دارد.

(2)   ظهور يك جنبش ناسيوناليستي در ملت هاي بدون دولت نيازمند وجود روشنفكراني است كه آمادگي ساختن گفتمان ناسيوناليستي اي متفاوت از ناسيوناليزم حكومتي را داشته باشند.

در مقابل روشنفكران منسوب به دولت-ملت (ملت حاكم) آثارشان را با تكيه بر چارچوبهاي مستقر كه بوسيله دولت حمايت مي شود خلق مي كنند. زمانيكه يك دولت ملت در فرايند آفرينش قرار مي گيرد، گفتمان روشنفكران بر اساس زبان و فرهنگ و همزمان در حاشيه راني فرهنگ و زبان هاي منطقه اي ساخته مي شود. در نتيجه، اين روشنفكران اغلب منتقد و حتي نابودكننده جنبش ناسيوناليستي منطقه اي محسوب مي گردند.

نخبگان بالقوه

همراهي و موقعيت "روشنفكران بالقوه" در گسترش جنبش ناسيوناليستي تعيين كننده است. بدين وسيله قصد داريم به آن اشخاص تحصيل كرده اي كه در صورت موفقيت جنبش ناسيوناليستي رهبران آن خواهند گرديد اشاره كنيم. نخبگان بالقوه عبارتند از:

الف) نخبگاني كه از رفتار حكومت در قبال جامعه خود ناخشنود هستند. درجه و شدت ناخشنودي اين نخبگان متفاوت است و در برخي جوامع به درجه سركوبي و تبعيض بستگي دارد كه اعمال آن دامنه اي وسيعي از حقوق فرهنگي، اجتماعي سياسي تا استفاده از زور و قدرت را دربر مي گيرد. نخبگان و روشنفكراني كه در جنبش مقاومت ملي كاتالان بر عليه رژيم ديكتاتوري كاتالان درگير شده اند نمونه اي مناسب مي باشند.

ب) افرادي كه از موقعيت هاي رسمي حكومتي به دليل موقعيت منطقه اي محروم شده اند. چنين افرادي نمي تواند كارهاي خود را با وجود چنبره قدرت حكومتي به پيش ببرند و ناچارا فعاليت هايشان را به منطقه بومي خود محدود مي كنند.  براي مثال مي توان به نگرش و رفتار كاستيلي ها به كاتالان ها اشاره كرد كه موجب محروميت آنها از حضور در ساختار قدرت اقتصادي و سياسي در طي قرن نوزده و بيشتر قرن بيستم شد.

ج) افرادي كه وفاداري به ملت بدون دولت خود را بر پيشرفت در قالب آميختگي با نخبگان رسمي حكومتي مقدم مي دارند. اين مسئله باعث تعهد آنها در قبال جنبش ناسيوناليستي مي شود كه در نقطه مقابل خواست هاي حكومت قرار دارد و به طور اتوماتيك منجر به محروميت اين نخبگان از موقعيت هاي نخبگان حكومتي مي شود. در اين مورد به جاي محروميت سيستماتيك نخبگان منطقه اي از سوي حكومت اين انتخاب خود نخبگان منطقه اي است كه منجر به محروميت آنها مي گردد. در اسپانياي دموكراتيك معاصر ترجيح برخي از روشنفكران كاتالان در استفاده انحصاري از زبان كاتالاني باعث محروميت آنها از دايره روشنفكري اسپانيايي زبان مي شود؛ عليرغم اينكه كارهاي آنها معمولا به اسپانيايي ترجمه مي شود. برخي بر اين عقيده اند كه دليل اينكار دايره بزرگتر روشنفكران ملي-دولتي مي باشد كه امكان رقابت و مطرح شدن را از آنها مي گيرد در حالي كه با نوشتن به زبان كاتالاني رقابت منحصر به ملت كوچكتر كاتالان مي شود و آنها موقعيت خود را آسانتر حفظ مي كنند. اين ديدگاه به انديشه اي اشاره دارد كه معتقد است روشنفكران در جهت منافع شخصي اقدام به گسترش جنبش ناسيوناليستي مي كنند.

از نظر نويسنده گرچه منافع شخصي نخبگان در برخي موارد نقشي اساسي در تشريح چرايي حمايت روشنفكران از ناسيوناليزم در ملت هاي فرعي/خرده ملت ها[21] بازي مي كند اما استفاده از اين ديدگاه در تشريح تعهدات ناسيوناليستي همه نخبگان منحرف كننده خواهد بود. عشق اصيل و ناب به ملت و اراده در جهت شكوفايي آن الهام بخش بسياري از جنبش هاي ناسيوناليستي در ملت هاي بدون دولت بوده است بويژه در زمانيكه ملتها از لحاظ فرهنگي، سياسي و اقتصادي تحت فشار و سركوب حكومت مركزي قرار داشته اند. در اينجا وقف زندگي فرد در راه دفاع و اعتلاي شاخصه هاي ويژه ملي اش نيرويي قدرتمند محسوب مي گردد. اين مسئله موجب معني يابي زندگي فرد شده و اهدافي منسجم و واضح را براي اقدامات وي ترسيم مي نمايد. افراد بدليل همراهي با پروژه ناسيوناليستي، خود را ملتزم به حمايت اخلاقي و انسجام به عنوان عضو يك جنبش ناسيوناليستي با اهداف همگاني مي دانند. احساس تعلق به ملتي واحد مي تواند در حين زندگي و تجربه برادرانه با همديگر در قالب جنبش يا احزاب جنبش گسترش يابد.

عليرغم همه اين موارد نبايد از تفاوت و اختلاف در بين برخي از رهبران جنبش ها چشم پوشيد به گونه اي كه تقابل تند بين رهبران جنبش ها پديده اي رايج است. رقابت و حسادت بين روشنفكران امري بسيار شايع است. آنها براي بيشتر شناخته شدن، موثرتر بودن و كسب موقعيت هاي مناسب تر با هم كشمكش مي كنند.

روشنفكران و ناسيوناليزم در كاتالونيا

مقاومت فرهنگي

در طي دوران رژيم فرانكو، نخبگان روشنفكر كاتالان به دو بخش تقسيم شدند: آنهايي كه از فرانكوايسم حمايت كردند و آنان كه در مقابل وي ايستاده و رسالت حفاظت از زبان مادري و فرهنگشان را بردوش كشيدند. اينگونه بود كه وقتي گروه اول با جريان اصلي نخبگان اسپانيايي زبان درآميختند، گروه دوم بطور اتوماتيك محروم شدند و اغلب توسط رژيم مورد آزار و اذيت قرار گرفتند. وقتي پيشگامان در نگهداري از زبان و فرهنگ كاتالاني را بررسي مي كنيم، مي بايست بين دو گروه تمايز قائل شويم: پيشگاماني كه از بين افراد و گروههاي خاصي برخاستند، و آنهايي كه از بخشهاي دو نهاد قدرتمند يعني كليساي كاتوليك و دانشگاه ظهور كردند.

پيشگامان فردي و عمومي

موسسه مطالعات كاتالان (Institut d^Estudis Catalans)، كه در سال 1939 منحل گرديده بود در سال 1942 به وسيله جوزف پويوي كادافالچ[22] و رومن آرامون[23] سازماندهي دوباره شد. فعاليت هاي زيرزميني آن انتشار كتاب و مقاله در باب علوم، طب و داروسازي و غيره به زبان كاتالاني را شامل مي شد. موسسه نيمه مخفي با نام Omnium cultural كه از سال 1964 فعاليت خود را آغاز كرده بود، در سال 1967 به طور قانوني به رسميت شناخته شد و سپس شاهد افزايش رويايي در تعداد اعضايش (از 639 نفر در سال 1968 به 11000 نفر در 1971) بود. در بين فعاليت هاي اين موسسه مي توان به تدريس زبان كاتالاني و تامين مالي جايزه تعهد به نويسندگي به زبان و الفباي كاتالاني(Premi d^honor de les lletres catalanes)   نام برد. سازماندهي همزمان دو گروه  فرهنگي مخفي با نام هاي Poesia Amics de la و Estudi or Miramar به همراه برگزاري مسابقات ادبي همانند Nit de Santa Llúcia  و  Cantonigrós و انتشار نشريات به زبان كاتالاني از ديگر فعاليت هاي عمده اي بود كه بوسيله نخبگان روشنفكر سازماندهي مي گرديد(Casassas, 1999).   

كليساي كاتوليك

به دنبال فعاليت هاي شخصي افراد، كليساي كاتوليك و دانشگاه نيز در تحكيم فرهنگ كاتالاني مشاركت نمودند. موضع كليساي كاتوليك يكنواخت نبود؛ در حالي كه برخي از بخشها از رژيم فرانكو حمايت مي كردند، ديگران در قبول ديدگاهها و رفتارهاي تخريبگر رابطه قدرتمند و تاريخي بين مذهب و فرهنگ كاتالاني بي ميلي نشان مي دادند. برخي از بخش هاي كليساي كاتوليك با برگزاري سخنراني ها و موعظه ها و تعاليم مذهبي به زبان كاتالاني و بهره گيري از آن به عنوان وسيله اي فرهنگي و ارتباطي نقش تعيين كننده اي بازي كردند. در 1942، اولين كتابي كه بعد از جنگ داخلي بطور رسمي به زبان كاتالاني انتشار يافت، كتابي مذهبي بود و تحت حمايت كليساي كاتوليك منتشر شد.

در ميان اين فعاليت ها كليساي مونتسرات[24] نقش چشمگيري در تداوم انتشارات به زبان كاتالاني داشت.  آنها در بين ديگر كارهايشان، برخي از نشريات كودكان (L^Infantil, Tretzevents)، و برخي از نشريات فرهنگي و مذهبي  cristiana)  (Serra d^Or, Qüestions de vida را تاسيس كردند. در سال 1958 اين كليسا انتشارات استئلا[25] را براي اعتلاي كتاب هاي مذهبي به زبان كاتالان تاسيس كرد و در سال 1971 انتشارات پ.آ.ام ([26]PAM) رسمي شد. اين كليسا همچنين پناهگاهي براي روشنفكران و فعالين سياسي مخفي از طيف هاي مختلف بود.

دانشگاه

سازماندهي رسمي زندگي دانشجويي توسط اشخاص طرفدار رژيم و در پيرامون واحدهاي دانشگاهي متمركز گرديد اما فعاليت هاي مقاومت به موازات دانشگاهها گسترش يافت. جبهه دانشجويي كاتالونيا[27] (Front Universitari de Catalunya or FUC) مردمان بسياري با پيش زمينه هاي مختلف را تركيب نمود. اين جبهه از بازسازي كاتالونيا مدافعه نمود و جمعي شامل منتقدان سياست جنگ در كاتالونيا را توليد نمود.

ديگر سازمانهاي دانشجويي شامل جبهه ملي كاتالونيا [28] (Front Nacional de Catalunya or FNC) و فدراسيون ملي دانشجويان كاتالونيا[29] Catalunya or FNEC) (Federació Nacional d^Estudiants de بود كه وظيفه هماهنگي فعاليت هاي مبارزاتي را بر عهده داشت. در اواسط و اواخر دهه 1950 جنبش دانشجويي با ظهور انجمن هاي جديد دانشجويي قدرتمندتر شد. سه كمپين عمده بوسيله دانشجويان در سالهاي 1960 و 1961 به راه افتاد: تقاضا براي راه اندازي دپارتمان فرهنگ و زبان كاتالاني، يك كمپين در اعتراض به گسترش تاثير Opus Dei و تقاضا براي عفو زندانيان سياسي و تبعيديان.

در اواخر دهه شصت و اوايل دهه هفتاد، با اوجگيري حركات دانشجويي در فرانسه و آلمان طرفداري از سازمانهاي راديكال در دانشگاهها افزايش يافت و خواسته هاي ناسيوناليستي به عنوان خواسته هاي بورژوازي تعبير شد. در پي آن گروههاي ناسيوناليستي تا پس از مرگ فرانكو از محيط هاي دانشگاهي ناپديد شدند.

از نخبگان به سوي جنبش توده اي

دو پديده باعث انتقال جنبش ناسيوناليستي كاتالان از نخبگان به درون توده هاي مردمي شد: آوازهاي مردمي و فلكولور جديد[30] (نوكانچو NovaCançó)، انجمن كاتالونيا[31] و ازدياد "اقدامات متحد و اشتراكي". سالهاي طولاني سركوب كاتالانها منجر به شكاف گسترده اي بين نخبگان روشنفكر و توده ها شده بود و اين شكاف خطري جديدي در راه حيات فرهنگ و زبان كاتالاني بود. جنبش نوكانچو (آوازهاي مردمي و فلكولور جديد) از سالهاي دهه شصت نقش كليدي در بازتوليد فضاي عمومي در كاتالونيا داشت. جنبش توسط گروه كوچكي از خوانندگان آماتور متعلق به طبقه متوسط شروع شد و بزودي به پديده اي پرطرفدار تبديل شد. با گسترش محبوبيت آوازهاي مردمي كاتالان، كنسرت هاي آنها ممنوع گرديد. جنبش نوكانچو در ايجاد احساس جامعه اي واحد در بين كاتالانها و بويژه جوانان سهيم بود چراكه آنها هرگز اينچنين با شور و صميميت اين احساسات را ابراز نكرده بودند(Giner 1998, p. 71-76).  

انجمن كاتالونيا (Assemblea de Catalunya, 1971)  سيصد تن را از گروههاي اجتماعي و گرايش هاي سياسي مختلف گرد هم آورد. اين مهمترين اتحاديه مخفي بعد از جنگ داخلي در كاتالونيا و ديگر نقاط اسپانيا بود. انجمن پلات فرمي عمومي بر پايه چهار خواست را تهيه كرد: (1) عفو عمومي براي زندانيان سياسي و تبعيديان؛ (2) پايبندي به حقوق بشر؛ (3) استقرار دوباره قانون خودمختاري سال 1932 كاتالونيا و ؛ (4) هماهنگي جزيره هاي انساني در مبارزه براي دموكراسي Playà Maset 1991, pp. 301-302) (Batista and. انجمن فعاليت هاي اتحادبخش خود را تا اولين انتخابات دمكراتيك در 15 ژانويه 1977 ادامه داد. از آن تاريخ به بعد گروههاي قانوني مختلف براي در دست گرفتن رهبري و كسب نتايج خوب منطقه اي و ملي بر روي تفاوت ها و اختلاف هاي بين خود تاكيد نمودند و بدين ترتيب اتحاد روشنفكران بطور محدودي شكسته شد و گفتمانهاي ناسيوناليستي مختلفي ظهور كردند.

در حالي كه ديكتاتوري هوادار ايدئولوژي محافظه كاري پابرجا بود، رژيم فرانكو در نتيجه برخي سياستهايي كه مطمئنا بنا به ضرورتهاي زمان تغيير مي كرد وارد مراحل جديدي شد. اين تغييرات عكس العملي در جهت مقبول شدن در نزد دموكراسي هاي غربي بود و بارديگر توسط تاثيرات عميق تكنولوژيك بر روي رژيم در طي سالهاي 50 و 60 تحت فشار قرار گرفت. علاوه بر اين، ايده ال هاي بازار آزاد ساختار اقتصادي اسپانيا را به طور عميقي متحول ساخت و پيامدهاي ناخواسته اي براي جامعه و ساختار اجتماعي اسپانيا در پي داشت.

در سالهاي 1960 و 1970 جنبش مقاومت بيشترين دستاوردها را در مبارزه بر عليه رژيم بدست آورد.  براي مثال سالهاي اوليه 1970 شاهد گسترش تعداد "اقدامات منسجم[32]" بود. منظور نويسنده از "اقدام منسجم" اقدامي است توسط نخبگان القاء مي شود و هدف آن بسيج توده اي است.  هدف از يك "اقدام منسجم" نشان دادن قدرت مخالفت با تمركز بر خواست هاي ويژه و نمايش دادن آن به عنوان وظيفه اي غيرقابل انكار براي حمايت توده اي است كه آنرا دريافت مي كنند(Guibernau 1996, p. 105). به عنوان نمونه براي "اقدام منسجم" كه ناسيوناليزم كاتالان را از نخبگان به توده مردم منتقل كرد مي توان به تظاهرات ميليوني بارسلونا در 11 سپتامبر 1977 در تقاضا براي خودمختاري كاتالونيا اشاره كرد.

 فرانكو در سال 1975 مرد و برنامه اصلاحات سياسي توسط نخست وزير، آدولف سووارز[33]، به اجرا درآمد. عليرغم آن، موقعيتي كه كاتالونيا با نظام نوين دموكراتيك اسپانيا مي بايست بدان دست يابد هنوز قطعي نشده است. قانون اساسي كه اسپانيا را به عنوان كشوري دموكراتيك معرفي كند و خودمختاري به كاتولونيا اعطا نمايد در سال 1978 به تصويب رسيد.

شاخصه هاي عقلاني و عاطفي به مثابه عوامل بسيج

زمانيكه روشنفكران براي بيداري ملي و توليد جنبش ناسيوناليستي توده اي مبارزه مي كنند شاخصه هاي عقلاني و عاطفي در هم تنيده مي شوند. زمانيكه ناسيوناليست ها استدلالهاي همراستا با اهداف جنبش را ارائه مي كنند، عقلانيت جريان مي يابد. استقلال يا خودمختاري بيشتر مي تواند به معني: يك اقتصاد بهتر با حمايت از توسعه منطقه اي و حق حفظ ثروت منطقه اي؛ كيفيت بالاتري از زندگي؛ رهايي از برخي محدوديت هاي اعمال شده از سوي دولت مركزي و؛ حتي تعميق دموكراسي با تمركززدايي و حق تعيين سرنوشت باشد.

جنبه هاي عاطفي مي تواند با رسيدن جامعه به نقطه اي كه با تكيه بر احساس هويت جمعي از محدوديت هاي فردي مي گذرد، اوج گيرد. تعلق به يك ملت، اگر در اذهان اعضايش به واقعيت بپيوندد، به آنها حس تداوم برپايه احساس جزئي از يك فاميلي گسترده بودن تقديم مي كند. همچنانكه  افراد در خانواده هاي ويژه خود متولد مي شوند، در ملت ويژه خود نيز قرار مي گيرند كه به عنوان عامل اجتماعي كردن اصلي افراد عمل مي كند. افراد در فرهنگ ويژه خود بزرگ مي شوند كه راههاي ارتباط افراد با همديگر، ديگران و طبيعت را تعريف مي كند. استفاده از زبان مشترك ويژه ملت خود احساس تعلق به جامعه اي با تاريخ و مجموعه ارزشهاي مشترك را افزايش مي دهد. اين مسئله فداكاري را طلب مي كند، احساس عشق و عاطفه توليد مي كند و زمانيكه گروه در خطري حياتي قرار مي گيرد ماندگار و دائمي مي گردد.

شاخصه هاي عقلاني در ناسيوناليزم معاصر كاتالان  

شاخصه هاي عقلاني و عاطفي حضور قدرتمندي در ناسيوناليزم معاصر كاتالان دارند كه هم اكنون به دو قسمت اكثريت طرفدار خودمختاري بيشتر در قالب اسپانيا و اقليت طرفدار استقلال كاتالونيا تقسيم شده است. در طي رژيم فرانكو، هدف اصلي احياي دموكراسي بود و در كنار آن دستيابي به حق توسعه فرهنگ و زبان كاتالاني و بازسازي نهادهاي سياسي خودمختاري شان قرار داشت. اينها خواست هاي عقلاني بودند كه توانايي انگيزش عكس العمل هاي شديد عاطفي را داشتند.

در اين بخش به بررسي برخي از شاخصه هايي كه هم اكنون توسط ناسيوناليست هاي كاتالان شامل روشنفكران و سياستمداران جهت مشروعيت دهي به خواست هايشان در باب خودمختاري بيشتر براي كاتالونيا ارائه مي شود مي پردازيم؛ در حاليكه حدود بيست سال از احياي دولت خودمختار محلي شان(Generalitat) مي گذرد. از ديدگاه آنها كاتالونيا مي بايست از مراتب بالاي خودگرداني بهره مند گردد و به آن كمك مالي در جهت تعادل نابرابري هاي منطقه اي اعطاء گردد و همچنين به عنوان ملتي در درون اسپانيا مورد شناسايي قرار گيرد كه به معني توسعه هويت كاملا مختص به كاتولونيا مي باشد. برخي از ناسيوناليست هاي كاتالان معتقدند كه كاتولونيا تنها از طريق استقلال مي تواند از جهت فرهنگي و اقتصادي شكوفا شود و بدينوسيله خود را در نقش يك بازيگر سياسي بالغ در صحنه بين الملل ببيند.

به نظر نويسنده سه شاخصه در متقاعد نمودن هر دو دسته داراي احساس شديد هويت ملي و آنهايي كه تنها علاقمند به حمايت از جنبش ناسيوناليستي تنها در حدودي كه به افزايش كيفيت زندگي، تعميق دموكراسي و پويايي جامعه مدني هستند وجود دارد.

اول اينكه سهم كاتالونيا در خزانه اسپانيا بيشتر از دريافتي هايي است كه از دولت مركزي داده مي شود. اين مسئله به عنوان يك ناعدالتي ظاهر مي شود كه مي توانست بر خلاف اين روند، موجب بهبود وضعيت زندگي در كاتالونيا شود.

دوم اينكه، تمركززدايي سياسي تمايل به قدرتمند نمودن دموكراسي دارد چراكه تصميم سازي را به مردم نزديك تر مي كند. مشكلات در همان منطقه اي كه به وجود مي آيند شناسايي شده، بررسي و حل مي شوند. سياستمداران منطقه از احتياجات و علايق راي دهندگانشان بيشتر اطلاع دارند و آنچنان كه اين ديدگاه نتيجه گيري مي كند قدرت بيشتري مي بايست به كاتالونيا تفويض شود تا دموكراسي اسپانيا قدرتمندتر شده و مشاركت دموكراتيك بيشتري در منطقه شكل گيرد.

سوم اينكه تفويض قدرت به نهادهاي منطقه اي نيازمند بازتخصيص منابع براي تسهيل در سياست هاي گسسته و همچنين برنامه ريزي بودجه اي منطقه اي است. اين پروسه در احياي جامعه مدني، ترغيب پيشگامي محلي و منطقه اي شامل پروژه هاي فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي سهيم خواهد بود. تقاضا براي خودمختاري بيشتر با آرزوي افزايش توانايي و اثربخشي كاتالونيا در حكومت برخود و شناخته شدن به عنوان بازيگر جداگانه در اتحاديه اروپا و ساير نهادهاي بين المللي مرتبط مي باشد.

شاخصه هاي عاطفي در ناسيوناليزم معاصر كاتالان     

شاخصه هاي عاطفي در ناسيوناليزم كاتالان بر احساس تعلق به فرهنگ و مردم سرزميني كه در طي ساليان دراز در غم و شادي هاي هم شريك بوده اند، تاكيد مي كند. اين شاخصه ها پيرامون سه شاخه اصلي تاريخ، سرزمين و هنر نمو كرده اند.

اول اينكه قسمت قابل توجهي از مردم كه تحت حاكميت فرانكو رنج كشيده اند هم اكنون تصوير زنده اي از شكنجه، زندان، تبعيد، محكوميت و نبود آزادي براي ترويج زبان مادري و فرهنگشان را پيش مي كشند. خاطرات سركوب در حكومت كاتالان با ليست طويلي از تلاشهاي مكرر دولت اسپانيا در جهت نابودي فرهنگ، زبان و نهادهاي سياسي كاتالونيا مرتبط مي باشد. زماني كه كاتالانها از تاريخشان مي گويند حوادث تاريخي كليدي اي، با بار معنايي ويژه و ظرفيت تحريك عكس العملهاي احساسي ديده مي شود. براي مثال رويدادهاي تاريخي اي همچون قيام دروگران [34] در سال 1640 ميلادي، اتحاد آنها در مقابل رفتار خشن كاستيلي ها، نابودي حقوق و آزادي كاتالانها در  11 سپتامبر 1714 كه به عنوان روز ملي كاتالونيا انتخاب شده است و محاصره بارسلونا در حمله سهمگين فرانكو-اسپانيايي در ميان آنها قرار دارند. فيليپ پنجم دستور انحلال نهادهاي سياسي كاتالونيا را صادر كرد و كاتالونيا تحت اشغال رژيم او قرار گرفت؛ زبانش ممنوع شد و كاستيلي ها (اسپانيايي زبانها) مناصب رسمي را در دست گرفتند(Balcells 1996, p. 12-17).   

  شاخصه دو به قلمرو و سرزمين كاتالونيا اشاره دارد كه موضوع مجادله بوده است. تعداد عمده اي از مردم به آنچه كشور كاتالان مي خوانند؛ شامل كاتالونيا، والنسيا[35]، جزاير باليريك[36] و سرزميني در قسمت پيرنيس[37] در قسمت فرانسوي مرز ارجاع مي كنند. آنها ادعاي خود را چنين توجيه مي كنند كه اين قلمرو كه در قرون وسطا تحت سلطه كنت بارسلونا بود، داراي ويژگي هاي زبانشناختي و پس زمينه فرهنگي مشترك با كاتالونياي امروزي است. لهجه هاي كاتالاني هم اكنون در والنسيا، جزاير باليريك و منطقه اي در حوالي پرپيگنان[38] در فرانسه صحبت مي شود.

مناظر طبيعي و مناطق تاريخي به صورت عاطفي برجسته مي شوند و به عنوان تجسم كنندگان رسوم، تاريخ و فرهنگ كاتالاني به نمايش گذاشته مي شوند. صومعه ري پل، مونتسرات و Cuixà (در فرانسه)؛ كوهايي همانند كانيگو[39] در فرانسه، يا مناطق تمدني همانند فوسر دي لس مورئرس[40] در بارسلونا در بين اين موارد قرار دارند.

سوما، آثار برگزيده هنري هنرمندان به سمبلهاي هويت كاتالاني مبدل شده است كه اغلب نمايشگر قسمتي از فرهنگ متعالي كاتالاني است كه در صحنه بين المللي نيز به رسميت شناخته شده اند. آثار ژان ميرو[41]، سالوادور دالي[42]، آنتوني گوادي[43]، آنتوني تاپيئس[44] و پائو كاسالس[45]، در بين ديگران شانه به شانه آثار خوب رومانسكيو[46] و هنر گوتيك[47] (منطقه گوتيك بارسلونا) قرار مي گيرند. فلكولور غني كاتالان شامل ساردانا[48] (رقص ملي كاتالان) مي بايست به ليست سمبلهاي هويت كاتالان افزوده شوند.

قدرتمندترين سمبل هويت كاتالاني كه گاها از طبقه بندي و تيپولوژي موسسه هاي ورزشي فراتر مي رود تيم فوتبال بارسلونا است. در طي حكومت فرانكو، كلوب فوتبال بارسلونا[49] (Barça) به عنوان نمايشگر ملت كاتالان و نمونه مقاومت ملي بر عليه ديكتاتوري محسوب مي شد. پيروزي هاي بارسا در كاتالونيا به عنوان پيروزي كاتالانها جشن گرفته مي شود و بازي بارسا با رئال مادريد براي هر دو طرف اهميتي فراتر از يك مسابقه ورزشي دارد. احساسات و عواطف همچنان دور ورزشگاه نيوكمپ (ورزشگاه بارسا) موج مي زند. هم اكنون ناسيوناليست هاي كاتالان كمپيني را براي درخواست از دولت مركزي جهت تشكيل تيم ملي كاتالونيا جهت رقابت هاي بين المللي به راه انداخته اند. اين حركت قسمت عمده اي از مردم را با خود همراه كرده و آنها به دولت اسپانيا جهت برگرداندن راي اوليه منفي اش فشار وارد مي كنند.

روشي كه مردم به خود به عنوان شركاي يك ميراث همگاني از طريق تاريخ، سرزمين و هنر هويت مي دهند يا آنها را بازگو مي كنند بسته به جوامعشان يكسان نيست. اشاره به اين نكته ضروري است كه سمبلها بسيار تاثيرگذار هستند؛ آنها تفاوت ها را به تشابهات واضح تبديل مي كنند و به مردم امكان سرمايه گذاري در جامعه اي با ايدئولوژي يكپارچه را مي دهند. از نظر نويسنده اين توانايي ناسيوناليزم است كه مردماني از مراتب فرهنگي و زمينه هاي اجتماعي مختلف را گرد هم مي آورد.

قدرت شاخصه هاي عاطفي از جذب افرادي با فرهنگ مشترك، احساس تعلق به سرزمين يكسان، دارندگان تجربه اي مشترك از گذشته و پروژه اي براي آينده ناشي مي شود. روشنفكران، رهبران سياسي و روحانيون مذهبي با بهره گيري از عناصر كليدي هويتي و با بازتوليد آنها  احساس تعلق به ملتي واحد را برجسته مي كنند. بدين ترتيب افراد خويشتن را فراموش مي كنند و احساسات تعلق به گروه جاي آنها را اشغال مي كند.

نتيجه گيري

روشنفكران نقشي دوگانه بازي مي كنند. از يك طرف آنها معماران جنبش ناسيوناليستي با استفاده از شاخصه هاي فرهنگي، تاريخي، اقتصادي و سياسي هستند كه كاراكترهاي ويژه ملت را قوام مي بخشند و با مشروعيت دهي به آن در مورد آينده آن تصميم مي گيرند.

از سويي ديگر، همچنان كه تاكنون اشاره داشته ايم، روشنفكران ويران كننده و سازنده گفتمان ها هستند كه مشروعيت نظم كنوني را به سراشيبي سقوط مي برند. آنها وضعيت كنوني ملتشان را محكوم مي كنند و با بهره گيري از ارتقاء سطح مناقشات راه حل جايگزين را ارائه مي نمايند. آنها مي بايست به عنوان فرموله كنندگان ايدئولوژي ناسيوناليستي شناخته شوند اما كار روشنفكران تنها به اينجا ختم نمي شود؛ چراكه بسياري از آنها در هيئت شورشيان و بسيجگران جنبش ناسيوناليستي ظاهر مي شوند. والنتي آلميرال[50] (1904-1841)، اريك پرات دي لا ريبا[51] (1917-1870)، يوردي پويول[52] (1930) نمونه كوچكي از نمايندگان ايدئولوژي ناسيوناليزم كاتالان هستند كه به رهبران تاثيرگذار سياسي تبديل شدند.

در اين مقاله بحث كرده ايم كه دو فاكتور اصلي زمينه اجتماعي-سياسي اي كه روشنفكران در ملت هاي بدون دولت در آن عمل مي كنند را تعريف مي كند. اول اينكه، ناسيوناليزم خرده ملت ها همزمان با ناسيوناليزم دولتي مستقر با نخبگان، فرهنگ، سيستم آموزش، رسانه هاي مخصوص به خود و شناسايي بين المللي به عنوان نهاد سياسي ظهور مي كند. و دوم اينكه ناسيوناليزم در دولت هاي بدون ملت براي موفقيت نيازمند وجود نخبگان جايگزين هست كه بتوانند سازنده گفتمان منتقد وضعيت موجود باشد و ايدئولوژي ناسيوناليستي جايگزين را فرمول بندي كنند.

در نتيجه گيري اجازه دهيد موضوعات اين نوشته را خلاصه نماييم.

الف) يك تركيب از فاكتورها چرايي رويكرد روشنفكران به ناسيوناليزم در ملت هاي بدون دولت را توضيح مي دهد. برخلاف اشخاصي همانند كئدوري كه اصرار دارند روشنفكران تنها به دليل منافع شخصي به جنبش هاي ناسيوناليستي مي پيوندند، با نظرات برولي موافقم كه معتقد است؛ ممكن است منافع شخصي در برخي موارد عامل تاثيرگذاري باشد اما كلي انگاري آن نادرست است.

نوع دوستي و كشش ناب به آزادي سرزمين مادري در اغلب موارد پيوند دهنده روشنفكران به ناسيوناليزم است.  براي مثال در مراحل اوليه جنبش ناسيوناليستي، سطح بالايي از نوعدوستي و عشق به وطن به عنوان نيرويي قدرتمند در شكل دهي اقدامات روشنفكران محسوب مي گردد. همچنانكه تجربه كاتالان ها در زمان رژيم فرانكو نشان مي دهد، حتي قرار داشتن در شرايط سركوب به شعله ورتر شدن اين احساسات و عواطف كمك مي كند. در چنين شرايطي همراهي با جنبش ناسيوناليستي نه تنها موجب محروميت از حلقه نخبگان حكومتي مي شود بلكه خطرات جاني نيز به همراه دارد.

هر چند پاسخ دادن به اين پرسش كه چرا در اسپانياي دموكراتيك معاصر روشنفكران كاتالان به اقدامات ناسيوناليستي ادامه مي دهند نيازمند تحليل هاي پيچيده بوده و از حوصله اين مقاله خارج است اما  برخي اشارات با توجه به شاخصه هاي عاطفي و عقلاني نهادهاي بسيج در اين مقاله تشريح شده اند.

ب) همچنانكه كئدوري، نايرن، برولي و اسميت موافقند در صورت موفقيت جنبش ناسيوناليستي نقش توده هاي مردم چشم گير بوده است. در طي رژيم فرانكو، بزرگترين مشكل بر سر حيات هويت كاتالاني وجود شكاف بين روشنفكران كاتالاني طرفدار سياست يكسانسازي فرانكو و نخبگان طرفدار ترويج فرهنگ والاي كاتالاني بود. علاوه بر اين جمعيت قابل توجهي از كاستيلي هاي مهاجرت داده شده از ديگر نقاط اسپانيا كه از حمايت دولت مركزي بهره مي برند در نبود نهادهاي سياسي كاتالان براي مقابله با آنها در تضعيف و نابودي فرهنگ و زبان كاتالاني سهيم شدند. كاتالونيا شاهد مهاجرت يك ميليون و چهارصد هزار كاستيلي زبان در بين سالهاي 1950 تا 1975 بود كه در اين سالها جمعيت كاتالونيا از سه ميليون به پنج و نيم ميليون افزايش يافت.

روشنفكران و رهبران سياسي مخفي با آگاهي از لزوم تبديل ناسيوناليزم به يك جنبش توده اي، بر نياز به تشكيل جامعه اي درون گروهي شامل تمام اعضاي جامعه كاتالان حول هدف همگاني مبارزه با ديكتاتوري فرانكو اصرار داشتند. آنها براي آزادي همراه با احياي دموكراسي و حفظ هويت كاتالاني مبارزه كردند. دموكراسي احياء گرديد؛ و رابطه بين روشنفكران و توده با تامين ناسيوناليزم كاتالاني توسط احزاب سياسي اي كه هم اكنون قانوني شده اند، به ثمر نشست.

عنوان و آدرس كامل اين مقاله:

Guibernau, Montserrat. Nationalism and Intellectuals in Nations Without States: the Catalan Case; The Open University, Walton Hall, Milton Keynes MK7 6AA,

 WP núm. 222, Institut de Ciències Polítiques i Socials, Barcelona, 2003

منابع (References)

BALCELLS, A.: Catalan Nationalism. London, Macmillan, 1996.

BATISTA, A.; PLAYÀ MASET, J.: La Gran Conspiració: crónica de l^Assemblea de

Catalunya. Barcelona, Empúries, 1991.

BENET, J.: Catalunya sota el régim franquista. Paris, Edicions Catalanes de Paris,

1973.

BREUILLY, J.: Nationalism and the State. Manchester, Manchester University

Press, 1982.

CASASSAS, J. (ed.): Els intel.lectuals i el poder a Catalunya (1808-1975).

Barcelona, Pòrtic, 1999.

ELLIOTT, J.H.: The Revolt of the Catalans. Cambridge, Cambridge University

Press, 1963.

FABRE, J.; HUERTAS, J.M.; RIBAS, A.: Vint anys de resistència catalana (1939-

1959). Barcelona, La Magrana, 1978.

FAULÍ, J. “Un segle d^edicions montserratines”, Serra d^Or, 478, p. 35-39.

GINER, S.: La Societat Catalana. Barcelona, ICE, 1998.

GOULDNER, A.: The future of intellectuals and the rise of the New Class. London,

Macmillan, 1979.

GUIBERNAU, M.: Nationalisms. Cambridge, Polity Press, 1996.

GUIBERNAU, M.: Nations without States. Cambridge, Polity Press, 1999.

HOBSBAWM, E.; RANGER, T. (eds.): The Invention of Tradition. Cambridge,

Cambridge University Press, 1983.

HODGKIN, T.: Nationalism in Colonial Africa. London, Muller, 1956.

HROCH, M.: Social Preconditions of national revival in Europe. Cambridge,

Cambridge University Press, 1985.

KAUTSKY, J.H.: Political change in underdeveloped countries: Nationalism and

Communism. New York, Robert E. Krieger Publishing Company, 1976.

KEDOURIE, E.: Nationalism. London, Hutchinson, 1960.

KEDOURIE, E.: Nationalism in Asia and Africa. London, Weidenfeld and Nicolson,

1971.

KOHN, H.: The Idea of Nationalism. New York, Collier-Macmillan, 1967.

MASOT i MUNTANER, J.: “Cristianisme i Catalanisme” in TERMES, J. et altri

(eds.): Catalanisme: història, política i cultura. Barcelona, L^Avenç.

NAIRN, T.: The Break-Up of Britain. London, NLB, 1977.

PINARD, M.; HAMILTON, R.: “The class bases of the Quebec independence

movement: conjecture and evidence”, Ehnic and Racial Studies, 7 (1), 1984,

p. 17-54.

SMITH, A.D.: National Identity. London, Penguin Books, 1991.

SMITH, A.D.: Nationalism and Modernism. London, Routledge, 1998.

TREVOR-ROPER, H.: Jewish and Other Nationalisms. London, Weidenfeld and

Nicolson, 1962.

VILAR, P. (ed.): Història de Catalunya, vol. 2 by DE RIQUER, B.; CULLA, J.B.

Barcelona, Edicions 62, 1989.

WEBER, M.: “Politics as a Vocation” in GERTH, H.H.; WRIGHT, Mills, C. (eds.):

From Marx Weber: essays in sociology, London, Routledge, 1991 [1948].

WORSLEY, P.: The Third World. London, Weidenfeld and Nicolson, 1964.

  زيرنويس ها:

http://www.oyrenci.com/Articles.aspx?articleId=2376

سانتراليزم بوروکراتيک حاکم بر ايران و لزوم حرفه اي سازي باشگاه تراختورآذربايجان و نگاهي به راز موفقيت بارسلونا- یاشار بوگون

دوشنبه  ۲۱ دی ۱٣٨٨ -  ۱۱ ژانويه ۲۰۱۰

بهار سال 88 براي مردم تبريز و آذربايجان روزي  فراموش نشدني است. هشت سال بود كه تبريز و آذربايجان مي خواست تراختور را كه تنها سمبل غيرقابل حذف توركهاي ايران است، در سطح اول فوتبال ايران ببيند اما دستهايي در پشت صحنه با تغيير مديريت اين تيم ، سست كردن منابع مالي آن ، وابسته كردن آن و نيز داوريهاي مشكوك در بازيهاي پلي آف هر سال شرايطي را بوجود ميآوردند تا تراختور نتواند زبان گوياي آذربايجان شود و انتظار مي رفت اين كار چند سالي ادامه يابد تا ملت وقايع و حوادثي را كه ديده بودند، فراموش كنند. اما انتخابات و نياز به راي ملت آذربايجان باعث شد كه اولويتها تغيير كنند. چند روز مانده به انتخابات رياست جمهوري در ايران تيم تراكتور براي صعود به ليگ برتر به مصاف تيم آلومينيوم هرمزگان رفت. اين بازي از آن جهت كه صحنه تبليغات و استفاده (شايد هم سوء استفاده) رقباي انتخابات شده بود حال و هواي سياسي به خود گرفت. پرچم هاي ايران و سبز و بيلبوردهاي حاوي تصاوير احمدي نژاد و موسوي اين رقابت را از حا