سلام
اصل مطلب:
دیگر کسی به ایرانی بودن خود تره هم خورد نمی کند در کشوری که روزی نیست به ملل آن توهین نکنند چطور باید جوان بلوچ یا عرب یاتورک خود را ایرانی بداند
بلوچی که به خاطر سنی بودن خود باید مورد هجئم وحشیانه رژیم قرار میگیرد
یا جوان تورک که میگوید من زبان مادری خودم را میخواهم رژیم ایران با آن چه میکند
زنده باد آزادی زنده باد حرکت ملی آذربایجان

آقای تقوایی گرامی،
به نکات مهمی اشاره کرده اید. این که "در زمان نوشتن قانون اساسی در 6 ايالت اصلی امريکا ... انگليسی زبانها دراقليت بودند.حتی اين موضوع که بايد زبان مشترک امريکا المانی می بود يا انگليسی نيز يکی از موضوعات مورد بحث انزمان بوده است." و من نوشته ام : "در شیوه آمریکایی زبانهای محلی در سایه زبان مشترک رنگ می بازند و به تدریج محو می شوند (همانطور که امروز در آمریکا هیچ اثری از زبانهایی مثل آلمانی و یا فرانسوی وجود ندارد) امکان شکوفایی و آفرینش ادبی به زبان های غیر از زبان مشترک از بین می رود چون آن زبان ها متولی رسمی ندارند" حال پرسش اینجاست که آیا اگر آن زمان آلمانی زبانان می توانستند تصویر امروز را ببینند باز حاضر بودند آن قانون اساسی را بپذیرند؟ اگر امروز به آنها دسترسی نداریم می توانیم یک نظرسنجی در کشور آلمان انجام دهیم! اما من یکطرفه نگاه نمی کنم شاید نوادگان امروزی آنان چندان هم ناراضی نباشند چون آنها تا چشم گشوده اند وضع موجود را طبیعی و عینی دیده اند و از نسلی به نسل دیگر خود را بیشتر انگلیسی زبان دیده اند تا آلمانی زبان و امروز شاید خیلی از آنها حتی به یاد هم ندارند که اجدادشان آلمانی زبان بوده اند. ولی ما نمی توانیم براساس معیارهای زمان نوشته شدن قانون اساسی در امريکا تصمیم بگیریم چرا که در آن زمان اصلا بحثی به نام مبارزه با تبعیض موضوعیت امروزی را نداشت و همانطور که خود بدرستی اشاره کرده اید این مساله موضوعی است که از حدود قرن بیستم آغاز شده و بویژه پس از آنکه اعتقاد به برتری نژاد آریایی در دوران نازیسم هیتلری، جنگ جهانی خانمان سوزی به راه انداخت، اعلامیه جهانی حقوق بشر با تاکید بر نفی نژادپرستی و تبعیض خصلتی جهان شمول یافت.
به نمونه مشابه کشور خودمان بنگریم در تهران که به جرات می توان گفت بیش از 60 درصد جمعیت آن از کسانی که اصالتا غیرفارس زبان بوده اند تشکیل شده امروز جز مهاجران جدید که دوران کودکیشان را در شهرستانها گذرانده اند، کسی زبانهای غیر فارسی را نمی داند. تقریبا تمام کودکان به زبان فارسی، زبان باز می کنند و فارسی را چنان بدون لهجه سخن می گویند که اگر خود نگویند که پدر و مادرشان ترک، کرد و ... هستند کسی اصلا نمی تواند که تشخیص دهد او غیر فارس زبان است تا تبعیضی هم بر او قائل شود! این حل کردن مساله نیست، بلکه پاک کردن صورت مساله است!
شما به درستی گفته اید: " به باور من سياست بايد شرائطی را فراهم اورد که هر ايرانی در هر نقطهای از ايران که مايل بود به تواند کار کرده و زندگی کند." شما بهتر از من می دانید که در کشورهای فدراتیو مثل سوئیس نیز هیچ مرزی بین ایالتها نیست و مهاجرت از یک ایالت به یک ایالت دیگر به آسانی یافتن یک مسکن (با اجاره کردن یا خرید مسکن) در آن ایالت و اطلاع دادن به مقامات محلی است. و طبیعتا زبان مشترک لازم است و کسی مخالف آن نیست. اما بحثی که وجود دارد این است که به همانطور که زبان اصلی در مناطق فارس نشین، فارسی است و زبانهای دیگر به عنوان زبان دوم و به درخواست والدین آموزش داده می شود در مناطق دیگر مثل تبریز زبان اصلی باید زبان ترکی آذربایجانی باشد و زبانهای دیگر مهاجران در کنار آن آموزش داده شود. چون اگر همه جا حتی در تبریز زبان اصلی، فارسی باشد و زبانهای دیگر در کنار آن آموزش داده شود، همانند آمریکا، زبانهای محلی در برابر زبان مشترک به تدریج رنگ می بازند و از بین می روند.
من پیشنهاد آقای مزدک بامدادن را بیشتر می پسندم که برای افزایش حس تفاهم بیشتر بین مردم ایران، هر ایرانی به صورت اجباری دو زبان ایرانی را بیاموزد که طبیعتا یکی زبان مادریش و دیگری زبان فارسی است و هموطنان فارسمان نیز به انتخاب خود یکی دیگر از زبانهای دیگر ایرانی را بیاموزند. البته حرکت به سمت فراگیر کردن آموزش به یک زبان بین المللی مثل انگلیسی هم کاملا ضروری به نظر می رسد. تحقیقات علمی نیز نشان داده است که کودکان دو زبانه باهوش تر از کودکان تک زبانه هستند و اگر سیستم آموزشی صحیحی پیاده شود کودکان قدرت زبان آموزی بالایی دارند و حتی می توانند به سه زبان به صورت کامل تسلط یابند.
آقای تقوایی گرامی، شما به عنوان یک اندیشمند و روشنفکر صدیق می بایست تصویرها را کاملا شفاف و بدون وارونه سازی به مردم نشان دهید و از آنها بخواهید با آگاهی کامل تصویر دلخواهشان را انتخاب کنند. من نمی خواهم پیش داوری کنم که تصویر کدامین شهر شما بهتر و زیباتر است ولی تصویری که شما از شهر مطلوبتان کشیده اید، تصویر زوریخ است نه واشینگتن! اگر آمریکا مهاجر پذیری را متوقف کند و به همین شکل موجود ادامه دهد، در چند صد سال آینده، هیچ آمریکایی را پیدا نخواهید کرد که زبان مادریش غیر انگلیسی باشد (هر چند بدیهی است که بدلایل تجاری و سیاسی آموزش زبانهای دیگر همواره وجود خواهد داشت) اما در سوئیس همواره سه زبان آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی به حیات خود ادامه خواهند داد، هرچند برخی از ایتالیایی زبانان به خاطر زندگی چندین نسل متوالی در زوریخ، آلمانی زبان خواهند شد و برعکس (این مساله چندان مهم و خطرناک نیست) ولی سوئیس همواره سه زبانه باقی خواهد ماند و تنوع زبانی و فرهنگی همواره باعث نوزایی و طراوت جامعه خواهد شد.
در میان ما ایرانیان که بتازگی به مهاجرت روی آورده ایم، کم نیستند کسانی که زندگی در آمریکا را به زندگی در اروپا ترجیح می دهند و جامعه آمریکا را بدون تبعیض تر و دوستانه تر می یابند، پس شاید نیازی نباشد که تصاویر را وارونه و جابجا جلوه دهیم، چون شاید تصویر واقعی آمریکا هم طرفداران زیادی داشته باشد. اما اینجا باید یک نکته مهم را تذکر دهم و آن اینکه ما تصویر شهرها را نباید از دید یک مهاجر ببینیم بلکه باید از دید ساکن اصلی و بومی به آن بنگریم. چرا که ما نمی خواهیم سیستمی سیاسی و اجتماعی بسازیم که برای مهاجرانی که در آینده به ایران خواهند آمد، جذاب باشد! بلکه این سیستم باید برای خود ساکنان اصلی ایران بهترین انتخاب باشد. حال سئوالی که اینجا پیش می آید این است که آیا سرخ پوستان و سیاه پوستان بومی آمریکا بیشتر خود را با سفید پوستان برابر حس می کنند یا آلمانی تبارها، ایتالیایی تبارها و فرانسوی تبارها در سوئیس؟
اما مساله را از زاویه دیگری هم باید دید. مساله ای به گستردگی و تنوع ایران، لزوما یک پاسخ عمومی که در همه جا صادق باشد ندارد. مثلا کلان شهر تهران نمونه بارز یک جامعه مهاجرنشین مشابه کشور آمریکاست که در آن تمام مهاجرین از چهارگوشه کشور جمع شده اند و به صورت غیرقابل تفکیکی با هم ادغام شده اند. بنابراین نظر شما در مورد رد ایده "جدایی و برابری" در آنجا کاملا صادق است. چون هیچ انسان عاقلی به این فکر نمی افتد که مردم تهران را به زور به محلات ترک نشین، فارس نشین، کرد نشین و ... تقسیم کند تا جدایی و برابری را تضمین کند! در کلان شهری چون تهران مطمئنا مدل آمریکایی بهترین انتخاب است. اما در شهری مثل تبریز با اکثریت جمعیتی آذربایجانی، مدل اروپایی مناسبترین انتخاب است. همانطور که جدا کردن و خط کشی کردن بین مردم تهران غیرعاقلانه است، به فرض مثال کوچاندن اجباری مردم بومی و جایگزینی نژادهای دیگر در تبریز برای ساختن مجازی مدل آمریکایی نیز بی خردی است. از طرف دیگر حتی اگر بتوان تصور نمود که شهری مثل ارومیه دارای ترکیب جمعیتی نسبتا متنوعی است، مدل آمریکایی در آنجا می باید براساس زبان اکثریت یعنی ترکی آذربایجانی برقرار شود و زبانهای دیگر در کنار زبان اصلی آن شهر در مدارس آموخته شود.
اگر به مسائل اجتماعی و سیاسی بدور از تعصب و همانند یک مساله بهینه سازی ریاضی نگریسته شود، همواره می توان جواب بهینه مطلقی را یافت که مقبول همگان باشد (و یا حداقل کمترین مخالفتها را به بار آورد) به شرطی که همه پذیرای منطق عقل و علم باشند. اما اگر هرکس با دید محدود خود پاسخ ناقصی را برای بخشی از کشور بیابد و آن را به همه جا تعمیم دهد، نه تنها مساله بسیار پیچیده ای مثل رفع تبعیض از اقلیتهای ملی در قالب یک سیستم دموکراتیک و در قالب یک ایران یکپارچه حل نخواهد شد، بلکه حتی کسانی که مساله ای به نام اقلیتهای ملی در ایران را اصلا قبول ندارند و این مساله در دکترین سیاسی شان جایی ندارد، نیز نخواهند توانست مساله به مراتب ساده تری را که برای خود تعریف کرده اند که همانا برقراری دموکراسی در یک کشور تک ملیتی و تک زبانی است، را حل کنند و اختلافاتشان را کنار بگذارند! چون تا موقعی که عقل حکمفرما نباشد و استدلال جایگزین تهمت و افترا نشود، هیچ کس نخواهد توانست دیدگاه خود را به دیگران بقبولاند و یا برسر یک فرمول کلی تر با آنها ائتلاف کند. فردا روزی نیز که گردش روزگار قدرت را در دستان او قرار داد، برای به کرسی نشاندن دیدگاهش که به آن اعتقاد راسخ هم دارد، مجبور به سرکوب دیدگاههای مخالف خواهد شد تا نظم اجتماعی را جایگزین آشوب و برهم ریختگی کند و یا تمامیت ارضی کشور را تضمین کند و باز دیو استبداد خود نمایی خواهد کرد. استبداد حتی خود را قهرمان نجات کشور و مقابله با تجزیه آن خواهد خواند! به این ترتیب دور باطل دیکتاتور ها در ایران دوباره تکرار خواهد شد. این تصویر دلخراشی است که در انتظار ایران آینده است اگر اندیشمندان و عقلا مسئولانه رفتار نکنند و علم و خرد را به عنوان داور نهایی نپذیرند.
آقای تقوایی، شما در مقاله تان دانسته یا ندانسته سرکوب حرکتهای ملی در ایران را تئوریزه کرده اید. شما با این که صادقانه نظر پونتام را نقل کرده اید: " البته پوتنام مروج اين انديشه نيست که اين دو نوع شبکه (" نهادهای های همبسته" و " نهادهای پل گونه") در فرايند دمکراسی در دو فطب متضاد قرار می گيرند، بلکه او بر اين باور است که هريک در روند تکامل ميتواند در جايگاه ديگری قرار گيرد "زيرا در عمل هردو عملکرد ( همبستگی و پيوند ) به يکديگر ياری می رسانند . " ( بولينگ به تنهائی ) " اما بی هیچ مدرک معتبری چنین نظری را در مورد نهادهای مدافع حقوق اقلیتهای ملی باطل دانسته اید و در نهایت نتیجه گرفته اید: " امروزه سياست و راهکارهايی که تکه پاره کردن جامعه سياسی و مدنی را بر پايه سياست "جدائی و برابری" هدف خويش قرار می دهند ، راهکارهای دمکراتيک قلمداد نمی شوند و مروجين چنين سياستی در زمره نيروهای دمکراتيک جامعه به حساب نمی ايند . " و بدین ترتیب هرگونه تعامل و گفتگوی سیاسی بین گروههای سرتاسری و فعالین حوزه اقلیتها را نفی کرده اید که معنای دقیق سیاسی آن تقاضای سرکوب این حرکتهای سیاسی است چرا که وقتی می گویید نباید با یک گروه سیاسی که کاملا مدنی و بدون توسل به اسلحه و با روشهای متعارف سیاسی فعالیت می کند (برخی شعارهای افراطی را که چندان طرفدارانی هم ندارند به کناری بگذارید) گفتگو کرد، پس تنها راه باقیماده سرکوب است! این استرتژی خطرناکی است که می تواند عواقب جبران ناپذیری داشته باشد. شما به جای آنکه به گروههای سیاسی توصیه نمایید که با گفتگو با نیروهای دموکرات منش این حرکتها و تلاش برای ائتلاف با آنها بر پایه فرمول کلی تری که توافق همگان را جلب کند و نیروهای افراطی را خلع سلاح نماید، فرمان سرکوب تمام حرکتهای سیاسی را که بر پایه حقوق ملیتها فعالیت می کنند صادر می کنید و تر و خشک را با هم می سوزانید! نگران دامنه آتشی باشید که این بی مبالاتی سیاسی می تواند به بار آورد.
شما نوشته اید: " حقيقتش را به خواهيد من عقلانيتی در اين پيشنهاد که زبان مشترک مردم ايران انگليسی شود نمی بينم." این مساله را باید بیشتر باز کرد. ما باید مساله را با دو فرض اولیه مختلف بررسی کنیم. اول اینکه فرض کنیم ما تعصبی بر روی زبانها نداریم و زبان را تنها یک وسیله ارتباطی می دانیم. در این حالت مساله صرفا به یک مساله اقتصادی و سیاسی تبدیل خواهد شد. یعنی اینکه باید ببینیم سرمایه گذاری اولیه برای آموزش عمومی زبان انگلیسی در یک دوره فشرده مثلا ده یا بیست ساله برای دوران گذار به زبان انگلیسی چقدر است و آنگاه حساب کنیم که پس از موفقیت در این طرح، بازدهی اقتصادی، سیاسی، علمی، فرهنگی و ... آن در دراز مدت چقدر خواهد بود. من نمی خواهم بدون انجام مطالعات دقیق اظهار نظر قطعی نمایم ولی مزایای بسیار زیاد آن شامل حذف کامل هزینه های ترجمه متون علمی انگلیسی، دسترسی سریع و بدون تاخیر به پیشرفتهای جهانی، افزایش قابل توجه توان رقابتی تجار و صنایع تولیدی در بازاهای جهانی و صادرات، نزدیکی و تفاهم سیاسی بیشتر با کشورهای پیشرفته، افزایش جذابیتهای توریستی به دلیل رفع مشکل زبان برای توریستهایی که به ایران می آیند و ... می باشد که هرچه بیشتر بیندیشیم مزایای بیشتری می توانیم برای آن بیابیم. اما من تابع نتیجه یک تحقیق مستقل علمی و بی طرفانه هستم. اما فرض دوم این است که ما زبان را نه فقط یک وسیله ارتباطی که گنجینه فرهنگ و ادب و تاریخ بشر می دانیم و حاضریم از برخی منافع اقتصادی چشم بپوشیم و در مقابل اسباب رشد و شکوفایی زبان مادریمان را فراهم کنیم. در این صورت به همان نسبتی که یک هموطن فارس محق است که برای زبان مادریش ارزش قائل شود، یک هموطن آذربایجانی، کرد و ... نیز محقند. پس نمی توان به نفع یک زبان و به ضرر بقیه عمل کرد و تبعیض قائل شد و اگر قرار است عده ای از رشد و شکوفایی زبان مادریشان چشم پوشی کنند این قانون باید برای همه یکسان باشد تا همه از مزایای استفاده از زبانی بین المللی مثل انگلیسی به یک اندازه بهره مند شوند.
بنابراین مدل آمریکایی یک زبان مشترک همه گیر و آموزش اختیاری زبانهای محلی در مدارس به صورت یک درس تک واحدی، پاسخ گوی نیازهای تمام جامعه ایران نیست بلکه مدل سوئیسی تقسیم کشور به حوزه های زبانی و فرهنگی (یا به عبارت دقیق تر به رسمیت شناختن حوزه های تقسیم شده زبانی و فرهنگی، چون این حوزه ها چه ما بخواهیم و چه نخواهیم خود تقسیم شده هستند) از یک طرف و مدل آمریکایی برای کلان شهرهایی چون تهران، بهترین گزینه ای است که می تواند ائتلافی بین خواسته های تمام ایرانیان باشد.

با آرزوی آزادی و سرافرازی برای تمام ایرانیان از هر رنگ و زبان

دوست محترم اقای تبريزی:
حتما مطلع هستيد که در زمان نوشتن قانون اساسی در 6 ايالت اصلی امريکا از جمله نيويورک ، پنسيلوانيا ، کارولينای شمالی و جنوبی انگليسی زبانها دراقليت بودند.حتی اين موضوع که بايد زبان مشترک امريکا المانی می بود يا انگليسی نيز يکی از موضوعات مورد بحث انزمان بوده است. پدران مملکت امريکا بر اهميت زبان مشترک پی برده و انرا برای اتحاد امريکا ضروری دانستند. .کشورههای بزرگ اروپای غربی نيز غالبا همين راه را بر گزيدند. چون انگليس و فرانسه و المان و ايتاليا.
امروزه تنوع زبانی از ويژگی های همه شهرههای بزرگ جهان است. در منطفه فيرفاکس که بخش توسعه يافته ايالت ويرجينا است ، 80 زبان مادری موجود است. کلاس های گوناگونی نيز موجود است که کودکان به توانند در صورت تمايل زبان مادری خود رافراگيرند.( در شهرهای بزرگ اروپائی نيز جز اين نيست )
با تمام انتقاداتی که به جامعه امريکا وارد است از منظر مبارزه با تبعيض يکی از پيشرفته ترين کشورههای جهان به حساب می ايد. اگر هدف ما از ميان بردن تبعيض است چرا مدل امريکا نبايد در اين زمينه راهنمای کار ما شود. موفقيت امريکا پس از دهه 60 در اين بوده است که در حوزه جامعه مدنی بر انتگراسيون اقوام ، نژاد ها ، مليتها تاکيد داشته و انرا در چارچوب نهادهای مولتی کالچرال به پيش برده است. اتحاديه اروپا نيز چاره ائی نخواهد داشت که چنين مدلی را بر گزيند و موانع پيوند اقليت ها را با جامعه مدنی اروپا از ميان بردارد. چند شورش جوانان عرب لازم می ايد تا اروپانيان به اين موضوع به طور جدی برخورد کند.
به باور من سياست بايد شرائطی را فراهم اورد که هر ايرانی در هر نقطهای از ايران که مايل بود به تواند کار کرده و زندگی کند. به دون وجود زبان مشترک ، کودکان ما از چنين حقی بهرمند نخواهند گشت.
اگر لزوم زبان مشترک پذيرفته شود، گمانم اين است که هيچ انسان عاقل و عادلی با اين موضوع که يک کودک بايد اين حق راداشته باشد که زبان مادری خود رانيز بياموزد نميتواند مخالفتی داشته باشد.از اينرو اين نظريه درستی است که بايد کوشيد در تمام مدارس ايران زبان های گوناگون ايرانی تدريس شوند. ليکن اين موضوع که کودک کدام زبان دوم را بر می گزيند بايد به عهده والدين سپرده شود و نه دولت. تجربه هم نشان میدهد که از همان نخستين سالهای مدرسه کودکان قادرند دو زبان را همزمان فراگيرند.
حقيقتش را به خواهيد من عقلانيتی در اين پيشتهاد که زبان مشترک مردم ايران انگليسی شود نمی بينم. هر چند با اين گفته شما نيز موافقم که امروزه زبان انگليسی به زبان اقتصاد و علم تبديل شده است .
در انتها يک موضوع اساسی است و ان اين است که برای پايان دادن به تبعيض بايد با انديشه " جدائی و برابری " وداع گفت . خواه در فرانسه ، امريکا يا ايران يا هر نقطه ديگر جهان.

آقای تقوائی همانطور که خود نوشته اید استدلال های شما ناظر به جامعه آمریکاست. اصولا دو نوع در برخورد با مساله اقلیتها قابل تصور است من یکی را شیوه اروپایی می نامم دیگری را آمریکایی. در اروپا برعکس آمریکا دقیقا ایده "جدائی و برابری " برقرار است یعنی در اروپا تمام کشورهای چند ملیتی یا فدراتیوند یا از هم جدا شده و به کشورهای مستقل تقسیم می شوند. مثلا سوئیس نمونه کشور فدراتیو است که دقیقا به صورت ملیتی ( یا قومیتی) به سه بخش آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی تقسیم شده و یا کشور چکسلواکی تنها با یک رفراندوم به دو جمهوری چک و اسلواکی تقسیم شد ولی همان دو کشور وارد اتحادیه اروپا شدند و امروز مرزی بینشان نیست و مردم عادی هیچ تفاوتی را احساس نمی کنند و هرگاه که اراده کنند، سوار قطار شده و به کشور دیگر می روند و تنها سیستم اداری کشورشان جداست. اما آمریکا کاملا متفاوت است، جامعه ای است که مردمانش از چهار گوشه جهان به آنجا مهاجرت کرده و کاملا در هم ادغام شده اند و همانطور که شما گفته اید آنها هم در ابتدا ایده "جدائی و برابری " را در پیش گرفتند ولی واقعیتهای جامعه آمریکا این طرح را غیر ممکن می کرد چون ادغام گروههای مختلف نژادی و زبانی به قدری زیاد بود که امکانی برای پیاده سازی این ایده وجود نداشت. بنابراین آنها به طرح مخصوص آمریکایی روی آوردند. در طرح آمریکایی یک زبان مشترک وجود دارد و زبانهای محلی تنها در صورت وجود تقاضای کافی در کنار زبان مشترک آموزش داده می شود ولی زبان اداری و دولتی همه جا انگلیسی است چون غیر از آن نمی تواند باشد برای اینکه هیچ منطقه ای نمی توان یافت که در آن یک زبان غیر انگلیسی در اکثریت مطلق باشد.
حال باید ببینیم که شرایط کشور ما به کدام یک شبیه تر است. بدیهی است که شرایط ایران مشابه اروپاست و نه آمریکا و من آنرا برای ایران بهتر و مناسب تر می دانم چون در شیوه آمریکایی زبانهای محلی در سایه زبان مشترک رنگ می بازند و به تدریج محو می شوند (همانطور که امروز در آمریکا هیچ اثری از زبانهایی مثل آلمانی و یا فرانسوی وجود ندارد) امکان شکوفایی و آفرینش ادبی به زبان های غیر از زبان مشترک از بین می رود چون آن زبان ها متولی رسمی ندارند در ادارات به عنوان زبان رایج روزمره نیستند. در دانشگاهها و مدارس علوم به زبان انگلیسی بیان می شود و نه زبانهای محلی. اما من تعصبی ندارم که بگویم حتما شیوه اروپایی باید انتخاب شود ولی صریح بگویم که اگر قرار براین باشد که شیوه آمریکایی در ایران برقرار باشد، من زبانی بین المللی مثل انگلیسی را به عنوان زبان مشترک می پذیرم و نه زبان فارسی را. چون اگر قرار است که از زبان مادریم صرفنظر کنم، آن را با زبانی تعویض نمی کنم که تنها در افغانستان و تاجیکستان فهمیده می شود، بلکه با زبانی بین المللی تعویض می کنم که مرا به شهروندی جهانی تبدیل کند و درهای مخازن علوم مختلفی را که هر روزه به زبان انگلیسی در تمام دنیا تولید می شود به رویم بگشاید. اگر همه مردم ایران می پذیرند که زبان مشترک اداری و علمی ایران انگلیسی باشد و رسانه های گروهی سرتاسری به زبان انگلسی باشند و زبانهای محلی مثل فارسی، ترکی و غیره در کنار زبان مشترک و تنها در مناطق مربوطه توسط بخش خصوصی و NGO ها استفاده شود من نیز تابع نظر اکثریتم.

شما موضوعات نه چندان مرتبط جداسازی سیاهان از سفیدان در اتوبوس ها و قطارها و کافه ها را در برابر خواست خودمختاری منطقه ای و حاکمیت بر سرنوشت خود برای ملیتها قرار داده اید گو اینکه در کشورهای فدرال اتوبوسها وقطارها بر حسب نژادها تقسیم بندی می شود!؟ مثلا فردا قرار است اتوبوس ترک ها و کردها و فارسها از هم جدا شود! یا جداسازی دختران از پسران در مدارس را با دو زبانه شدن مدارس که حتی در همان آمریکا هم وجود دارد و کاملا طبیعی است یکی گرفته اید! آیا این تفاوتها را به واقع نمی بینید یا قصد تشویش دهن مردم را دارید تا از فدرالیسم برای آنها یک دیو بسازید؟!!
آقای تقوائی شما نوشته اید:
" در چگونه شهری می خواهيم کودکان ما چشم به جهان بگشايند ؟
در شهری که مردم همه به يک زبان سخن می گويند ، جملگی از يک تيره و قوم اند، همه يکرنگند، در همه خانه ها نوای يک نوع موسيقی به گوش می رسد، دينداران به يک عبادتگاه می روند، يا شهری که در هر گوشه اش مسجد و کليسا و کنيسا و اتشکده و میخانه در کنار هم برپاست و در هر کوچه اش پيشينه قومی هويداست و در خانه ها پژواک زبانها و گويش های گوناگون طنين می افکند و راستی را ارزو داريم که فرزندانمان در کدام شهر چشم به جهان بگشايند ؟ " شما در توصیف شهرهایتان واقعیت را کاملا وارونه نشان داده اید. در شیوه آمریکایی که شما مدافعش هستید، همه مهاجران پس از چند نسل در زبان مشترک ادغام می شوند، مولفه های فرهنگی بومی در برابر فرهنگ مسلط انگلیسی که توسط نهادهای دولتی و رسمی حمایت می شود قدرت رقابت ندارند و رنگ می بازند، همه جا صدای موسیقی انگلیسی به گوش می رسد در خانه ها پژواک زبانها و گويش های گوناگون از نسلی به نسل دیگر رنگ می بازد و به کلی از بین می رود.

اى بابامثل اينکه شما متفکرين اشغالگر
سرزمينھاى ديگران ,ھنوز بسادگى دست بردارا اين تفکرچپاولگرانه سرزمينھاى اشغالى بلوچستان ,کوردستان,الاحواز,آذبايجان و...نميباشيد.
بدبختانه افرادى مانند شمافکرميکنند که ھنوزاين سرزمينھاى اشغال شدۀ ۸۰ سال پيش توسط رضا شاه جزءقباله محريۀ
کشورپارستان(ايران)ميباشد.
اماماملتھاى اين سرزمينھاى اشغالى بارھا به شماوديگرمتفکرين مانند شمابا زبان ساده خودتان(پارسى)گفته ايم که
چپاولگرى ديگر کافيست ولطفأبا زبان خوش به سرزمي پارس ۸۰سال پيش خودتان برگرديد.ولى انگار اين طعمه بقدرى به مزاقتان خوش آمده است که امروز پس از ۸۰سال چپاولگرى تازه ادعاى مالکيت سرزمين ديگران راھم داريد.
خوب متاسفانه بااشغالگر پر مدعاچاره اى جزقھر باقى نميماند.
پس چو کشور بلوجستان نباشد تن کشورپارس مباد.!!!